Dorothy Parker, Rainy Night

Νύχτα βροχερή

Όλων των υπέροχων αμαρτιών μου φαντάσματα,

Που το μαξιλάρι μου φροντίζετε πολύ καλά,

Χαρούμενη η ανήμερη βροχή ξεκινά·

Την κουτσή και δακρισμένη κρύψτε ιτιά.

Τα μάτια σου αλλού στρέψε και τ’ αφτιά,

Της θλίψης τον μανδύα τράβηξε μακριά,

Τα χρόνια μου του μέλλοντος θα έχεις—

Μαζί μου αύριο θα περπατάς.

Είμαι της βροχής αδελφή·

Αφύσικη, ανίερη, καταδικασμένη,

Στο τζάμι νευρική

Που γρήγορα χάνεται, αργά ανακλημένη.

Με σκιές έχω ζήσει, μια σκιά·

Με άνθη κοιμητηρίων κρεμασμένη.

Αφήστε με απόψε στολισμένη

Σε μιας βροχούλας τα ασημιά.

Κάθε πράγμα εύθραυστο θα σκουριάσει·

Όταν ένας άλλος Απρίλης περάσει

Μπορεί μια σκόνη νάμαι χνουδωτή,

Τα ευαίσθητα χόρτα κοσκινίζοντας με προσοχή.

Οι γλυκές αμαρτίες όλες θα ξεχαστούν·

Ποιος θα ζήσει τη γέννησή τους να εξιστορήσει;

Ακούστε με τώρα, κι ούτε να μ’ αφήσετε να εκφυλιστώ

Νοσταλγική ακόμη κι ακόμη φιλοδοξώ.

Αγαπημένων πειρασμών φαντάσματα, προσέξτε·

Αδύναμη είμαι, επιεικείς νάστε.

Εκείνο που ανάγκη θάχω, δεν θα το δείτε

Ώστε με τους ζωντανούς να ζείτε;

Απόψε στο στήθος αρμένισε της Στυγός·

Στις σκοτεινές διαδοχές ανάμεσα γλίστρα

Από τα εξαίσια καταραμένα

Πνεύματα των κοινών παραβάσεών μου,

Με τη νεαρή περιπλανηθείτε, Περσεφόνη.

Παπαρούνες μαδώντας για τον ύπνο σας...

Με το αύριο θα υπάρχει

Στα μετρημένα σας ανάμεσα, ένα στοιχειό ακόμη.

μτφρ.: Ασημίνα Λαμπράκου

σ.σ.: πρώτη προσπάθεια απόδοσης σε μακροσκελές ποίημα της Πάρκερ

το βράδυ που καταχωρούσα την πρώτη μου προσπάθεια σε αυτό το ποίημα της Ντ. Πάρκερ, 
σε άλλον δικό μου χώρο, εδώ, στην πόλη που μένω, έβρεχε δυνατά, τόσο δυνατά που έγραφα 
για να μη το προσέχω· μάταια. 2015 σαν σήμερα

η πρώτη δημοσίευση του έγινε στο e-περιοδικό Staxtes.com, την πρώτη του Φεβρουαρίου 2016

εδώ, η τρίτη εκδοχή απόδοσης, 2017.

αξίζει να μνημονεύεται πως, στην βιογραφία της Πάρκερ φαίνεται οι πρώτοι στίχοι (3η στροφή)

του ποιήματος να υπαγορεύονται από μια σχετικά ευτυχή συγκυρία για την ποιήτρια:

στον κήπο της, μετά την φροντίδα στις τριανταφυλλιές της· ψιλόβρεχε, φορούσε γαλότσες, τραγουδούσε.

για τη μνήμη ._


© Assimina

The Red Dress, Ντόροθι Πάρκερ

Το κόκκινο φόρεμα

Πάντα έβλεπα, κι είχα πει
Ελεύθερη αν ήμουν κι άτομο κομψό
Ένα φόρεμα θάχα από το πιο κόκκινο ροδύ
Όπως θα έβλεπες, πολύ φανταστικό

Έξω να το φορώ βαδίζοντας νωθρή, κομψή
Μιαν του καλοκαιριού ημέρα,
Κι ένας θα υπήρχε έτσι να με δει
Και τον κόσμο να κάνει πέρα.

Και, θάταν αυτός ένας ερωτύλος,
Με άστρα πίσω από τα δικά του μάτια
Μαλλιά σαν μέταλλο σε ήλιο,
Και χείλη για ψέματα τόσο γεμάτα.

Κεφάτους μας έβλεπα πάντα και καλούς
Της πόλης νάχουμε την υψηλή τιμή
Τώρα γυναίκα στην ώριμη ηλικία…
Το χαζοφόρεμα έχω ντυθεί.

 μτφρ. Ασημίνα Λ.

φωτο: Μαρία Βασιλοπούλου

© Assimina

Ντόροθυ Πάρκερ, πεζά-νουβέλες, μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου

«Μα, θα ήμουν πραγματικά ευχαριστημένη να έχω έναν άντρα σαν τον W. W., να έρθει στο σπίτι μου και να τραγουδήσει για μας, κάποια φορά,» είπε αυτή. «Βεβαίως, δε θα μπορούσα να του το ζητήσω για λογαριασμό του Μπάρτον, αλλά η ίδια δεν θα είχα κανέναν ενδοιασμό σχετικά με αυτό, καθόλου. Ω, αν μπορούσε ο ίδιος να τραγουδήσει! Δεν είναι θαυμάσιος ο τρόπος που όλοι έχουν τη μουσική μέσα τους; Απλώς μοιάζει να είναι ακριβώς μέσα τους. Έλα, ας πάμε κοντά του και να του μιλήσουμε. Άκου, τι θα κάνω όταν συστηθώ; Θα πρέπει να κάνω χειραψία; Ή τι;»

«Μα, κάνε ότι ακριβώς θέλεις,» είπε ο οικοδεσπότης.

«Υποθέτω ίσως είναι καλύτερα έτσι,» είπε αυτή. «Για τίποτε στον κόσμο δεν θα ήθελα να τον κάνω να σκεφτεί πως είχα ενδοιασμό. Νομίζω καλύτερα να δώσω το χέρι, ακριβώς με τον τρόπο που θα το έκανα για κάθε άλλον. Αυτό ακριβώς θα κάνω.»

[απόσπασμα]



© Assimina

Rainy Night, Ντόροθι Πάρκερ

Νύχτα βροχερή

Όλων των υπέροχων αμαρτιών μου φαντάσματα,

Που το μαξιλάρι μου φροντίζετε πολύ καλά,

Χαρούμενη η ανήμερη βροχή ξεκινά·

Την κουτσή και δακρυσμένη κρύψτε ιτιά.

Τα μάτια σου αλλού στρέψε και τ’ αφτιά,

Της θλίψης τον μανδύα τράβηξε μακριά,

Τα χρόνια μου του μέλλοντος θα έχεις—

Μαζί μου αύριο θα περπατάς.

Είμαι της βροχής αδελφή·

Αφύσικη, ανίερη, καταδικασμένη,

Στο τζάμι νευρική

Που γρήγορα χάνεται, αργά ανακλημένη.

Με σκιές έχω ζήσει, μια σκιά·

Με άνθη κοιμητηρίων κρεμασμένη.

Αφήστε με απόψε στολισμένη

Σε μιας βροχούλας τα ασημιά.

[...]

ολόκληρο στον πιο κάτω σύνδεσμο, σελ. 124 έως 127

 © Assimina

Ντόροθυ Πάρκερ, Ποιήματα (επαυξημένη κι ανανεωμένη έκδοση)

ανανεωμένη κι επαυξημένη

δίγλωσση ψηφιακή έκδοση 

σε δωρεάν διανομή

πατώντας στην εικόνα

Ντόροθυ Πάρκερ, Ποιήματα, μτφρ.: Ασημίνα Λαμπράκου

μια επιλογή εξηνταπέντε ποιημάτων 
της αμερικανίδας Ντόροθι Πάρκερ
μεταφρασμένα στα ελληνικά 
από την Ασημίνα Λαμπράκου,
τα οποία, η φαντασία της μεταφράστριας 
είδε να απλώνονται σε έξι ενότητες
σαν ένα είδος ποιητικού θεατρικού μονολόγου.

© Assimina

I Shall Come Back, Ντόροθι Πάρκερ

 Θα επιστρέψω

Χωρίς να καυχιέμαι θα επιστρέφω
Θρήνος του ανέμου, του κοιμητηρίου αρματωσιά·
Αλλά, τρέμοντας, από τη ψυχρή αιωνιότητα ξεφεύγω –
Μια ήπια εντελώς και μπερδεμένη μικρή σκιά.
Το μεσονύχτι πένθιμη δεν θα κάνω επιδρομή,
Μα απαλά θα έρθω όπου είχα επιθυμήσει να ’μαι
Στο λυκόφως του Απρίλη την ατραγούδιστη φωνή
Και, εγώ όχι εσύ, θα είμαι αυτός που θα φοβάμαι.

Που απ’ τα υπέροχα των νεκρών ονειροπολήματα,
                                                                 παράξενο αυτό
Σε σένα, που περισσότερο με πλήγωσες, γυρνώ.
Πιθανά στη κεφαλή σου πάνω, το χέρι μου μη νοιώθεις,
Ένα αδέξιο και νέο τόσο, φάντασμα θα είμαι.
Κι ίσως, να μη ξέρεις πως βρίσκομαι κοντά–
Κι αυτό αγαπητέ, θα σπάσει τη στοιχειωμένη μου καρδιά.

                                             μτφρ.: Ασημίνα Λαμπράκου


© Assimina

Ντόροθι Πάρκερ: 22 Αυγούστου 1893 - 7 Ιουνίου 1967

η Ντ. Πάρκερ γεννήθηκε στις 22 Αυγουστου 1893, πρόωρα

τη νύχτα της γέννησης της, θύελλα λυσσομανούσε στο Γούστ Έντ του Νιου Τζέρσεϋ στο εξοχικό της οικογένειας

έμοιαζε τα στοιχεία της φύσης να γιορτάζουν το γεγονός

Ο Brendan Gill, αρθρογράφος του New Yorker για πάνω από εξήντα χρόνια, συγγραφέας, φίλος και συνεργάτης της Ντόροθι Πάρκερ, γράφει μεταξύ άλλων στον πρόλογο του τόμου των Penguin Modern Classics:  The Collected Dorothy Parker...

[...] 

Καμιά αμφιβολία (δεν υπάρχει) πως θα πετύχαινε νέους αναγνώστες σαν ασύνηθες, αλλά η δεκαετία του '20 στην οποία η κυρία Πάρκερ άρχισε να εργάζεται (το έργο), θεωρούνταν μια περίοδος (εποχή) εξαιρετικής και πιθανόν επικίνδυνης ηθικής χαλαρότητας ειδικά σε σχέση με κοινωνικούς πειραματισμούς που πραγματοποιούνταν από γυναίκες. Το να πίνεις, να καπνίζεις, να σνιφάρεις κοκαΐνη, να χορεύεις Τσάρλεστον, να χαϊδολογιέσαι, να σε "τσακώνουν" (συλλαμβάνουν), ήταν δύσκολο να φανταστείς ότι τα πράγματα μπορούσαν να πάνε πιο μακριά προτού ο πολιτισμός από μόνος του καταρρεύσει. Οι νεαρές γυναίκες που εφάρμοσαν ονομάστηκαν σοφιστικέ, αν και λίγες από αυτές ήταν· το σοκαριστικό μοτίβο τους ήταν " Κάθε τι πηγαίνει", και το εννοούσαν. Η Ντόροθι Πάρκερ ήταν τα δικά τους φασαριόζικα Σόδομα, και οι στίχοι της κυρίας Πάρκερ έριξαν κλεφτές ματιές στην καλλιτεχνική ελευθερία. […] Αυτοί οι στίχοι, που έγιναν κάτι σαν εθνική έκρηξη, θεωρήθηκαν ένα δυνατό υλικό: κοφτοί, πικροί, και μη θηλυπρεπείς στον δεδομένο κυνισμό τους. Έδωσαν στον μέσο αναγνώστη μίαν εντύπωση να πηγαίνουν παράτολμα μακριά, υποστηρίζοντας τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων της γυναίκας σε μια σεξουαλική σχέση, περιλαμβάνοντας και το δικαίωμα της στην απιστία. Οι (ίδιοι) στίχοι σήμερα, δεν μοιάζουν απότομοι, πικροί και μη θηλυπρεπείς: επιπλέον, οι στίχοι που τη στιγμή της πρώτης τους έκδοσης ήλκυσαν στους αναγνώστες σαν το αληθινό πράγμα, γεμάτοι από ένα πόνο απώλειας μεγαλοπρεπούς μεταφερόμενο, ήταν εκείνοι που πιθανότερο τώρα να εφαρμόσουν τα δόντια μας στο άκρο, σα να έχει αλλοιωθεί από μια επιπόλαια αβροφροσύνη κάθε κομμάτι· τόσο ψεύτικη όσο τα επαναστατικά (ζαρωμένα) υψηλά πνεύματα του λογοτεχνικού θνητού εχθρού της κυρίας Πάρκερ, τον D. A. Milner.

Η κυρία Πάρκερ μνημονεύτηκε αδιάκοπα από τους θαυμαστές της· οι αναφορές ήταν σχεδόν πάντοτε από ποιήματα που σύγχρονοι αναγνώστες θα θεωρούσαν ανάμεσα στα πιο έξυπνα αλλά λιγότερα ειλικρινή: […]

Ανάμεσα σε αυτά αναφέρεται το Resumé

Resumé By Dorothy Parker

Razors pain you;

Rivers are damp;

Acids stain you;

And drugs cause cramp.

Guns aren’t lawful;

Nooses give;

Gas smells awful;

You might as well live.

ψάχνοντας βρήκα τις παρακάτω μεταφράσεις στα ελληνικά:

Τα ξυράφια σε πονούν,

Τα ποτάμια σε παγώνουν,

Τα οξέα σε λεκιάζουν,

Και τα χάπια σε μουδιάζουν.

Τα όπλα είναι παράνομα,

Οι θηλιές χαλαρώνουν,

Το γκάζι απαίσια μυρίζει,

Μπορεί να ζήσεις τελικά

Κι αυτό σ' εξοργίζει.

μτφρ.: Βασιλική Κοκκίνου (1995)

Ανακεφαλαίωση

Το ακουαφόρτε είναι πικρό,

σου καίει το λαρύγγι.

Το ξυραφάκι κοφτερό

και η θηλιά σε σφίγγει.

Τα όπλα είναι παράνομα

και τα χαπάκια επίσης.

Βρωμάει το γκάζι άσχημα.

Καλύτερα να ζήσεις.

Μεταγραφή: Γ. Νίκας

RESUME. ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ.

Τα ξυράφια σε πονάνε,

τα ποτάμια είναι υγρά και σκοτεινά,

τα δηλητήρια αφήνουν λεκέδες

και τα χάπια σε ναρκώνουν.

Τα όπλα είναι παράνομα,

τα σκοινιά ξεχειλώνουν

και το γκάζι βρωμάει.

Τελικά, καλύτερα να ζήσω!

μτφρ.: Τζούτζη Μαντζουράνη

Ανακεφαλαίωση

Τα ξυράφια σε πονάνε

Σκοτεινά τα ποτάμια κυλάνε

Τα οξέα σε λερώνουν

Τα χάπια σε ναρκώνουν

Τα όπλα νόμιμα δεν είναι

Σε θηλιές σε πηγαίνουν

Το αέριο απαίσια μυρίζει

Καλύτερα να ζήσεις!

μτφρ.: Ασημίνα Λαμπράκου

Βιογραφικό σημείωμα

Το ξυράφι σε πονάει

Το ποτάμι σε φοβίζει

Το οξύ σε καίει

Και η πρέζα σε ζαλίζει.

Τα όπλα είναι παράνομα

Στη θηλιά θα λυγίσεις

Το γκάζι μυρίζει απαίσια

Θα μπορούσες κάλλιστα να ζήσεις.

μτφρ.: Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου

( # στην παράθεση των μεταφράσεων, προσπάθησα να ακολουθήσω τη χρονολογική σειρά εμφάνισής τους σε χάρτινη έκδοση και στο διαδίκτυο

# η μετάφραση του αποσπάσματος του Brendan Gill, έγινε από τη χάρτινη έκδοση των απάντων) α.λ.

 


© Assimina