ξεπουλάει η μάνα την προίκα μου ξέρει πια πως είναι άχρηστα τόσα λευκά κυριακάτικα τραπεζομάντιλα είναι παράξενο αυτό το κορίτσι λέει στους συγγενείς δεν είναι για τέτοια δακρύζει χωρίς λόγο και βρίσκει αστεία στα πιο παράξενα μέρη του σπιτιού εγώ συνεχίζω να φτιάχνω την ντουλάπα μαζί χειμωνιάτικα και καλοκαιρινά αφήνω χώρο στο κρεβάτι για να ξαπλώσει η αγκαλιά σου κι ας μην έρθεις με νανουρίζει η απουσία σου της δίνω μελλοντικά σχήματα ακανόνιστα να με χωράνε και να με αντέχουν ζω τα πράγματα στα υπόγεια κατοικώ στους εξώστες και αν η μέρα με πνίγει περπατώ μέχρις εξαντλήσεως στη μεγάλη λεωφόρο παίζω στοιχήματα μαντεύοντας τους αριθμούς αυτοκινήτων πότε χάνω πότε κερδίζω τζογάρω τη θλίψη μου έχω καβάτζα μικρή προσευχή για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης όπως ίσως καταλαβαίνεις περιμένω ακόμη να χτυπήσει το τηλέφωνο/
από τον χώρο της στο φβ σαν σήμερα
© Assimina
