και απεργία και πορεία

(όπως δεν έχω ξαναγράψει)

ο άνθρωπος σε μικρή ηλικία αγωνιά και αγωνίζεται
να δικαιωθεί
σε μεγάλες, να δικαιώσει

όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, δεν μπορούσα να μην απεργήσω, έστω κι αν το γυναικείο μου μυαλό με τον περιορισμένης ευθύνης χώρο, δεν μπορεί να χωρέσει όλους τους εμφανείς και μη λόγους
εκείνο το ερώτημα που με βασανίζει, πως στο καλό δηλαδή μου ζητάς να μείνω παραπάνω στη δουλειά μου, αυξάνεις τον χρόνο εργασίας, ενώ από πίσω μου είναι στρατιές οι άνεργοι και στον δικό μου τομέα, αρκούσε για να με πείσει

απείργησα λοιπόν και προς χάριν του 2ου σκέλους του φιλοσοφικού μου επιμέτρου, αποφάσισα να κατέβω και στην πορεία

το ξεκίνημα αποδείχτηκε δύσκολο εφόσον οι εργαζόμενοι του μετρό συμμετείχαν με 24ωρη, αλλά δεν πτοήθηκα καθώς μια κολοκύθα βρέθηκε να περιμένει πολύ κοντά στο σπίτι μου
η κολοκύθα μας άφησε λίγο μακρύτερα απο τον προορισμό μας αλλά δεν με πείραξε γιατί περάσαμε μέσα από ένα όμορφο δάσος όπου μαμάδες είχαν βγάλει τα σκυλάκια τους βόλτα και σεβάσμιοι κύριοι τα καμαρώνανε ενώ ταυτόχρονα καμακώνανε τις μαμάδες

στην Αλεξάνδρας τώρα, νέα απογοήτευση με περίμενε με τόσο κενό χώρο εκεί που έπρεπε πλήθη κόσμου να με ζητωκραυγάζουν αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό μου τον άνθρωπο που έδωσε γραμμή στον ευγενή Βγενόπουλο και με τις σοφές του παρατηρήσεις, ο κάθε πικραμένος εμπέδωσε τα απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας και κοινωνικής επικοινωνίας
ωστόσο, σύντομα παρηγορήθηκα από τις αψίδες που είχαν περίτεχνα στήσει και στολίσει οι λιγοστοί θνητοί σε τέτοιο ύψος μάλιστα που δεν χρειαζόταν να ταλαιπωρώ τον αυχένα μου σε απρεπείς προς τα κάτω κινήσεις, οι οποίες ενδεχομένως και να εκλαμβάνονταν ως flexibility που επί το ελληνικότερον μεταφράζεται ως ευκαμψία, για να περάσω

εντούτοις, και πριν καν περάσει το ακαδημαϊκό τέταρτο, κόσμος πολύς συνέρευσε εις τας πέριξ της Αλεξάνδρας οδούς και στενά, πράγμα που με συνεκίνησε σφόδρα και για να ανταπεξέλθω χρειάστηκα μια σοκοφρέτα γίγα
περάσαμε αρκετή ώρα κοντά στο hot love περίπτερο, γωνία Τοσίτσα και Πατησίων, συζητώντας φλέγοντα θέματα, την ενότητα της αριστεράς πάει να πει και την συμπεριφορά του ΚΚΕ στα σωματεία, ώσπου, ευτυχώς γιατί θα κατέρρεα, γύρω στις 1+μμ, αρχίσαμε να περπατάμε προς το Σύνταγμα για να τα ψάλουμε στους επιτηρητές, αξιολογητές κι ελεγκτές της ΕΕ (την Κυβέρνηση την είχαμε γραμμένη)

περπάτημα να το κάνει ο θεός ν’ αποδείξει πως υπάρχει
μια εδώ και μια εκεί, παραπατούσαμε σε ρυθμό Μεγάλης Παρασκευής την ίδια ώρα που, οι σύντροφοι του ΠΑΜΕ είχαν κάνει τον κύκλο και κατέβαιναν την Πανεπιστημίου με σταθερό ρυθμό δίνοντας το στίγμα του αποφασισμένου και ξεκάθαρου, πράγμα που δεν θα το στοιχημάτιζες για μας
όχι ποιους εσάς! μάθε λίγο τι συμβαίνει στους εργασιακούς χώρους.. έτσι μπράβο!

ευτυχώς που στρίψαμε στη Σταδίου και πιάσαμε λίγη σκιά γιατί τα φώτα της δημοσιότητας με είχαν τυφλώσει και ιδρώσει συνάμα δυσκολεύοντας ακόμη πιο πολύ τον βηματισμό μου και την τηλεοπτική μου παρουσία
μη τα πολυλογώ, τα πλήθη βημάτιζαν στο πλάι μου άφωνα κι έκθαμβα από την παρουσία μου, φίλοι συνωστίζονταν να με χαιρετίσουν κι άλλοι από τα παλιά, πολύ παλιά εδώ που τα λέμε, στέναζαν συγκινημένοι στο πλησίασμα μου

κορυφή Σταδίου, λίγο πριν να δούμε την πλατεία, με έκπληξή μου είδα να παρατάσσονται αριστερά μου και στο πεζοδρόμιο άνθρωποι ντυμένοι κάπως σαν φαντάροι με τον πλάστη για άνοιγμα φύλων στο ένα χέρι και το καπάκι από τη γάστρα στο άλλο
χάρηκα
ήρθαν είπα να με υποδεχτούν
χαιρέτισα
μα εκείνοι από κάποιον ζηλιάρη κι αυταρχικό αφεντικό παρακινούμενοι, βημάτισαν πιο γρήγορα και χάθηκαν στην ανάποδη της πορείας
άλλοι όμοιοι, έκαναν το ίδιο ακριβώς από την άλλη
θα ετοιμάζουν έκπληξη σκέφτηκα
δεν ξέρω γιατί είπα: μην καπνίζεις
κόσμος άρχισε να τρέχει αλαφιασμένος προς το μέρος μου
θα θέλουν αυτόγραφο σκέφτηκα
αλυσίδες, κάντε αλυσίδες! ακούστηκε μια φωνή που μάλλον τους έπεισε γιατί τράβηξαν και μένα μέσα σε αυτές σε θέση "προτάσσω τα στήθη μου" κι ας ήθελα να διαμαρτυρηθώ πως τα δικά μου είναι για κάτι πιο αποδοτικό, ενέδωσα με την σκέψη πως θα επρόκειτο για κάποιο ερεθιστικό ερωτικό παιχνίδι αφού απαιτούσαν αλυσίδες
μια γυναίκα όμως μεγαλύτερη από μένα που μάλλον ζήλεψε γιατί δεν ήταν στο κέντρο του παιχνιδιού, ούρλιαζε: έξω οι μπάτσοι από την πορεία! σέρνοντας από το ένα χέρι τον σύζυγό της να μπούνε κι αυτοί μέσα στο παιχνίδι
οι άνθρωποι όμως με τους πλάστες μάλλον φοβήθηκαν γιατί έτρεχαν να απομακρυνθούν τρομαγμένοι
οι άλλοι, το πλήθος δηλαδή που με συνόδευε θα πρέπει να θύμωσε γιατί τους φώναζε άγρια που χαλούσαν το παιχνίδι και τους πέταγε μπουκάλια από νερό
αισθάνθηκα αμήχανη γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω τους κανόνες του παιχνιδιού
έτσι, έμεινα για λίγο μετέωρη ώσπου άκουσα να μου φωνάζουν: όχι στη μέση.. να έχεις διέξοδο
μα; έχω διέξοδο; απόρησα
γι αυτό δεν κατέβηκα στην απεργία και στην πορεία;
επειδή μου έκοψαν το διέξοδο κατέβηκα!
κι έστρεψα το κεφάλι μου, διαμαρτυρόμενη για την ασάφεια της προτροπής, προς τα πίσω όπου διαπίστωσα με χαρά μου ένα άλλο πλήθος ανθρώπων με το καπάκι της γάστρας στο χέρι κι έναν από αυτούς να ξεχωρίζει για να πλησιάσει τους πολλούς
χάρηκα
θα εκτίμησε τα οπίσθιά μου πέρασε από το μυαλό μου και έρχεται να παίξει μαζί μας το παιχνίδι με τις αλυσίδες
ένας όμως διπλανός του, αυταρχικός και ζηλιάρης, τον συγκράτησε κι έτσι δεν μπήκε στο παιχνίδι αυτός κι εγώ παρά τη στεναχώρια μου που πάλι μου χαλούσαν την έκπληξη κι αποσπούσαν από κοντά μου τα ενθουσιασμένα πλήθη, απέκτησα αίφνης διέξοδο

να μην τα πολυλογώ, οι άνθρωποι που με ακολουθούσαν χωρίστηκαν στη μέση
μερικοί μάλωναν αυτούς με τους πλάστες που δεν έπαιζαν τίμια κι άλλοι στέκονταν στο πλάι μου συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο την πορεία
με τα πολλά, οι οπαδοί μου περικύκλωσαν ένα τεράστιο σε ύψος και όγκο κτήριο που φαντάζονταν ότι φιλοξενούσε τους ελεγκτές, επιτηρητές και αξιολογητές της ελληνικής μας οικονομίας έχοντας τα νώτα στραμμένα προς την Βουλή των Ελλήνων, λάθος τους θεωρώ γιατί κι από εκείνους εγώ περίμενα ανταπόκριση και συμμετοχή στην έκπληξη
οι καβγάδες κι οι επιπλήξεις προς τους ανθρωπους με τους πλάστες στοένα χέρικαιτα καπάκια της γάστρας στο άλλο, συνεχίζονταν στη γωνία απέναντι απο το Public (τι τόθελαν κι αυτοί να το βάλουν εκεί;), ενώ παράλληλα τα πλήθη εξελίσσονταν οδοιπορικώς όπως στο αρχικό σχέδιο

ωστόσο, απο την δεξιά απο κάτω πλευρά της πλατείες, διαπίστωνα πως η ώρα είχε περάσει γρήγορα όπως η ηλικία μου και η έξαψή μου έδωσε τη θέση της σε πόνους στις κλειδώσεις και στα πέλματα
όπως καταλαβαίνετε, δεν ηδυνάμην άλλο να περιμένω τις εκδηλώσεις λατρείας του κόσμου προς το πρόσωπό μου και άρχισα να ανηφορίζω προς Αμαλίας με στόχο την Β. Σοφίας (είδατε; δεν το γράφω ολόκληρο)
στο ύψος όμως του Αγνώστου Στρατιώτη, αντιλήφθηκα μετά μεγίστης ικανοποιήσεως πως ο κόσμος εκδήλωνε την λατρεία που τον εμπόδισαν ολοκληρωμένα να εκφράσει στο πρόσωπό μου
τρακατρούκες, βαρελότα, καπνοί με αποχαιρετούσαν την ώρα που μια των συνοδών μου μού έλεγε πως σε αυτές τις περιπτώσεις ένα που μπορεί να σε σώσει είναι να αγκαλιάσεις μια κολώνα

απόρησα αλλά κρατήθηκα στο ύψος μιας πολύπειρης γυναίκας
δεν το έδειξα…




©Assimina

απέχω της αποχής

(ξεκινώ να γράψω κι αισθάνομαι πως θα έρθω σύντομα στην ανάγκη να διασαφηνίσω πως το κείμενο αυτό είναι πρωτίστως πολιτικό)

Contre-Temps*

Η αποχή δεν είναι επιλογή μου
όσο κι αν η συνάφεια του κόσμου με πληγώνει

Το βράδυ πριν το ταξίδι, τηλεφώνησε ο Σταμάτης
Αν θες για τις στατιστικές σας, μάλλον δεν θα σας ψηφίσω, είπα σύντομα
Δεν έχουμε στατιστικές εμείς, είπε. Εμείς ψάχνουμε ψήφους, για να μπορούμε μετά να συνεχίσουμε όπως πριν. Στον Λαναρά. Είμαστε όπως τότε με τους δασκάλους. Αλλά αν εσύ νομίζεις πως αυτοί που θα ψηφίσεις, μετά θα υλοποιήσουν όσα λένε, τότε.. ρίξτα τους… με πάθος.. αν όχι.. σε περιμένουμε.
Το μετά! λες κι είναι ξεκάθαρο το μετά στην πολιτική..! λες κι είναι εύκολο να διακρίνεις την συνέπεια λόγων έργων στο διά ταύτα του αύριο.

Στο ξενοδοχείο που έμενα, είχα αρκετές φορές την ευκαιρία να δω τον εαυτό μου γυμνό στον καθρέφτη. Δεν μπορούσα φυσικά να διακρίνω τα ίδια τα χρωμοσώματα που γράψανε στο DNA μου τα χαρακτηριστικά μου, σωματικά και άλλα, διέκρινα όμως σαφώς τα αποτελέσματα συνδυασμών των αρχικών. Λοκρίδα, Κυνουρία. Δυο περιοχές της Ελλάδας όπου οι κάτοικοί της θεωρούνται γηγενείς, καθαροί Έλληνες, έλεγε ένα από τα βιβλία της ιστορίας που έχουν γραφεί. Κι εγώ περήφανη αναγνώριζα πάνω μου τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά της φυλής μου όπως κληροδοτήθηκαν σε μένα από τους γονείς μου. Τίποτα από την μακρίκανη γοητεία της Κάρλα Μπρούνι. Ούτε της, στον ίδιο με μένα γεωγραφικό παράλληλο, διατελούσης θυελλώδους Πενέλοπε Κρουζ .
Μήτε καν κάτι από τα στοιχεία των κοριτσιών των τσιγγάνων της συνοικίας που δουλεύω.
Καμπύλες. Καμπύλες που μαρτυρούν μιαν άλλη ξεχωριστή διαδρομή στον χρόνο. Μια μοναδικότητα που μου ανήκει και που με συνδέει με την Ανατολή παρά την Ευρώπη στην οποία ανήκω.

Όλα μας ήταν στρογγυλά. Γεμάτα στρογγυλάδες. Τα κορμιά, οι εκκλησιές, οι μουσικές μας, άκουσα προχτές έναν, που η μύτη του στο προφίλ θύμιζε Μεγαλέξανδρο στα ψηφιδωτά, να λέει.
Στο κορμί του άντρα μου συναντιούνται όλοι οι πολιτισμοί που κατοίκησαν ανά τους αιώνες στην Κρήτη.

Η Έγνατία έτρεχε πριν από μας, μπροστά μας.
Στα λιθόστρωτα οι ταμπέλες των συγχρηματοδοτήσεων μου τράβαγαν το βλέμμα. Μπορεί επειδή είχα λόγο. Μπορεί κι επειδή πραγματοποιούσαν ένα όνειρο. Οι συγχρηματοδοτήσεις. Όχι οι ταμπέλες. Μπορεί κι επειδή μέσα από τα έργα και το στάδιο που βρίσκονταν να έκρινα το δικό μου κράτος και τις προτεραιότητές που θα έπρεπε να έχει.
Ο άνθρωπος από τον φούρνο, δέκα χρόνια φερμένος εδώ από την γειτονική Καβάλα, ήξερε καλά την ιστορία του τόπου που τον φιλοξενεί και λυπόταν για όσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει αν… αν η πολιτική προτεραιότητα υπήρχε πριν και πάνω από την συμφεροντολογική προσωπική. Αν το μέλημα ήταν για τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη.
Ο άνθρωπος στο μπακάλικο, με σχήμα προσώπου που παρέπεμπε σε Ηπειρώτη, αναφέρθηκε στους Πομάκους κι η κουβέντα συνεχίστηκε για τις μειονότητες στη μεγάλη πόλη. Όχι άσχημα αλλά με ενδιαφέρον κι άποψη που διαφαινόταν μέσα απο τα λόγια κι ας έπεφταν ανολοκλήρωτοι οι συλλογισμοί.

Στο τραίνο για Σταυρούπολη, ένας νέος άντρας με χαρακτηριστικά και χρώματα που θα απέδιδα σε Θρακιώτη, μιλούσε μεγαλόφωνα στο κινητό με την αδελφή του, δηλώνοντας με ειλικρίνεια που διαφαινόταν από τη χροιά της φωνής αλλά και τα λεγόμενά του, πόσο πολύ χάρηκε που είδε τους γονείς τους μετά τόσον καιρό. Και τους δυο γονείς..! κάποιο συμβάν που δεν ξεκαθαρίστηκε από την κουβέντα, χώρισε την οικογένεια μέχρι εκείνη την ημέρα, ημέρα γενεθλίων του, που ο νεαρός είχε πάρει απόφαση να αντικρύσει τους γονείς και πάλι. Κι έφευγε με την ικανοποίηση αυτού που απέδειξε το ζητούμενο. Πως ήταν ικανός να σταθεί στα πόδια του από μόνος του, δίχως βοήθεια κι επομένως, συμπληρώνω εγώ, δεσμεύσεις, έλεγχο, αναθέματα για την διαχείριση της ίδιας του της ζωής από εκείνους. Έφευγε με το: μπράβο το παλληκάρι μου, ειπωμένο από τα πατρικά, αυστηρά κατά συνήθειο, χείλη, τυπωμένο στο πρόσωπο, τη στάση του σώματός του, στον ύπνο που του κλείσε τα βλέφαρα μετά που έκλεισε αυτός το κινητό.


*Contre temps
Μεταλαμβάνω γλωσσική πληρότητα, σκηνές στη γενικότητα και τη λεπτομέρεια τους, άρτια δοσμένες, διείσδυση στο βάθος του ψυχισμού τέλεια. Προσκυνώ εικόνες σε πρασινισμένο, απο την υγρασία της μνήμης, χαλκό, μιας εποχής που το τέλος της με γέννησε και με ωρίμασε. Το βιβλίο της Μιμίκας Ι. Κρανάκη. Δωρισμένο από τον Αλέκο στην κόρη μου πέρυσι. Τον Αλέκο που δεν τον λέω νονό της κόρης μας γιατί πριν από αυτό ήταν, κι εξακολουθεί νάναι, φίλος μας. Το διαβάζω τρεις μέρες τώρα, λέξη προς πρόταση, παράγραφο προς ενότητα, προσεχτικά όσο δεν κάνω πάντα ή συνήθως, όσο κάνω μόνο όταν το κείμενο περιλαμβάνει ψυχογραφήματα κι ανατροπές. Κι υποκλίνομαι. Υποκλίνομαι σε αυτό που μου προσθέτει ευεργετικά. Διαβάζω και συγκρατώ. συγκρατώ και προχωρώ.
Αυτάρκεια . Αυτάρκεια. Και..: είχε θρονιαστεί μέσα της ανεκτόπιστα(!)
Θα ήθελα να γράφω έτσι. Θα ήθελα να σκέφτομαι έτσι.
Ενδοστρέφομαι ανησυχητικά. Ενδοστρέφομαι ενοχλητικά. Απέχω! Απέχω ασυνείδητα θεμάτων που άλλες φορές με ιντριγκάριζαν ενθουσιαστικά.
«[…] Η δνίς Κρανάκη είναι αδύνατο με τη μόρφωση που έχει και με τη διεισδυτική δύναμη της ψυχής και του κριτικού της πνεύματος να μην ξέρει, πως ο πόνος ενός ατόμου, που τον δημιουργεί σχεδόν το ίδιο το άτομο, δεν μπορεί νάχει τόσο ενδιαφέρον όσο ο πόνος ολάκερης της ανθρωπότητας – πόνος τωρινός, περασμένος, μελλούμενος. Δεν μπορεί να μην ξέρει, πως τα μεγάλα έργα κινούν τις προοδευτικές δυνάμεις προς τα εμπρός, ενώ το δικό της το περίφημο κατά τα άλλα έργο, συντάσσεται, έστω και “αρνητικά” με τις σκοτεινές δυνάμεις της αντίδρασης», με την υπογραφή του Κώστα Βάρναλη, δημοσιευμένο στον Ριζοσπάστη Γενάρη του 1948, στον πρόλογο του βιβλίου με το ίδιο, το βιβλίο, αφιερωμένο σε αυτόν. Τον Βάρναλη…!

Η μη αποχή –από όλα- είναι επιλογή μου, είναι η προσωπική μου στάση στη ζωή
Όσο κι αν η συνάφεια του κόσμου με πληγώνει
Μόνο ξεχάστηκα!

Ο Φώτης, εκεί που καθίσαμε για να κόψουμε στη μέση τη κούραση από τη διαδρομή, είπε: εγώ νομίζω πως η αποχή, όσο κι αν την πριμοδοτούν, δεν θάναι όση περιμένουν. Οι άνθρωποι θα πάνε εκδρομή στα χωριά τους, εκεί που έχουν, εκεί που μπορούν να μείνουν όσα κι αν βγάζουν, και θα ψηφίσουν. Δεν θα είναι μεγάλη η αποχή.
Δε θέλω να σταματήσω να ελπίζω. Νομίζω πως έπειτα δεν θα έχω υλικό για να ζω. Κι ελπίζω να μην απογοητεύσουμε τα παιδιά. Γιατί, παιδί είναι κι ο Φώτης. Τι που δουλεύει και συνεχίζει τις σπουδές του; Κι ότι με κρατά ενεργή είναι αυτό το συναίσθημα της ευθύνης μου απέναντι στα παιδιά.

Ονειρεύομαι:
[...]
Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace
[...]
Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Αντιγράφω απο την συλλογή ΥΓ. του Μανόλη Αναγνωστάκη:
Περιθώριο στο "Περιθώριο"
Όσο πιο φωναχτά εναντίον του κατεστημένου
..Και ποτέ μη ξεπέσεις στο αχ εμείς οι καημένοι. (Δε θέλει παρά ένα βηματάκι να το σκεφτούν οι άλλοι για σένα)
(Γηράσκω αεί αναθεωρών)
Ο Κάλβος κι ο Σολωμός έζησαν είκοσι χρόνια στην ίδια πόλη χωρίς ποτέ να συναντηθούν

Το βράδυ πριν το ταξίδι, τηλεφώνησε ο Σταμάτης
Αν θες για τις στατιστικές σας, μάλλον δεν θα σας ψηφίσω, είπα σύντομα
δεν έχουμε στατιστικές εμείς, είπε. Εμείς ψάχνουμε ψήφους, για να μπορούμε μετά να συνεχίσουμε όπως πριν. Στον Λαναρά. Είμαστε όπως τότε με τους δασκάλους. Αλλά αν εσύ νομίζεις πως αυτοί που θα ψηφίσεις, μετά θα υλοποιήσουν όσα λένε, τότε.. ρίξτα τους… με πάθος.. αν όχι.. σε περιμένουμε.
Το μετά! λες κι είναι ξεκάθαρο το μετά στην πολιτική..! λες κι είναι εύκολο να διακρίνεις την συνέπεια λόγων έργων στο διά ταύτα του αύριο.
Για κάποιους όμως όπως κι εγώ, είναι. Εύκολο όχι κι ούτε δυνατό να προβλέψεις τις ανάγκες διαφοροποίησης από αρχικές εξαγγελίες στη πρόοδο των πραγμάτων. Δυνατό όμως να διακρίνεις το προτσές των πραγμάτων και την συνέπεια στη βάση εξαγγελιών, την φιλοσοφία, την κοσμοθεωρία, αυτών. Κι έτσι είναι που επιλέγεις. Τουλάχιστον εμείς που επιλέξαμε να πορεύομαστε έτσι…

Αύριο λοιπόν, όπως θα ρίχνω στο άνοιγμα τη δική μου άποψη ψηφίζοντας, επίτρεψε μου να ονειρεύομαι την στιγμή του μέλλοντος που θα ψηφίζουν μια διαπλανητική, της Γης μας κυβέρνηση. Αυτήν που θα ενώνει και θα νοιάζεται για όσα ήδη προχωρούν ενωμένα στα γονίδια και τις συνήθειες μας, τις ανάγκες και τις συναναστροφές μας. Από τη συνάφειά μας με τον κόσμο…

στον κύριο Αλέκο Στάμου
που ενδεχομένως
να περίμενε απο εμένα
ένα πολιτικό κείμενο
όπως τότε..
κι ας μην συμπορευόμαστε στον ίδιο πολιτικό χώρο

©Assimina

"see me, feel me..."

"see me.. feel me..
touch me.. heal me..."

ό,τι θυμαμαι απο την rock οπερα Tommy των Who
ειναι η απογνωση στην κραυγη του Ροτζερ Νταλτρυ
ακριβως πανω απο το feel me





δεκα και πανω μερες το κλωθω, τροπο να βρω να βγει
και κεινο πεισματικα σφηνωμενο, αρνειται
πονώντας με αφορητα με γεμιζει απο αυτο το αισθημα της ματαιοτητας
τι κι αν μιλησω;
ομως θα το πω
θα στο πω σαν παραμυθι






Α.

παντως να ξερεις

καμια αυλη, κανενα μπαλκονι

δεν στολιστηκε στη γειτονια μου μετα τη δολοφονια

οσα προλαβαν πριν...

σε πεντε μερες εχουμε Χριστουγεννα!


συναντηθηκαμε για πρωτη φορα, 17 Νοεμβρη του '90
εγω κι αυτοι
πεζοδρομιο μπροστα στο Χιλτον
εμφανιστηκαν απο το πουθενα
κουκουλοφοροι, μαυροντυμενοι, τρεχοντας σαν καλλικαντζαροι, μπηκαν στο κυριο σωμα της πορειας
για πρωτη φορα μεταπολιτευτικα
παρεισφρυσαν
μαζι τους "παρεισφρυσε" μετα απο λιγο κι το πρωτο μεταπολιτευτικα ασφυξιογονο (οχι δακρυγονο! εχει διαφορα και σημασια!), στο κυριο, κι αυτο, σωμα της πορειας
οι καταστροφες που ειχαν κανει προηγουμενως στα τζαμια του ξενοδοχειου, εγιναν η ισχυρη δικαιολογια για την επεμβαση
μεχρι τοτε, τα επεισοδια λαμβαναν χωρα στο τελος, την ουρα της συγκεντρωσης και μετα το περας της
λιγα μετρα μπροστα μου ενας κυριος αιμοραγουσε στο προσωπο απο τα θραυσματα κι η δικη μου αναπνοη ανυπαρκτη
με εσυραν να ξεφυγουμε
μονο οταν εφτασα μακρυα σχετικα και σχεδον χαμω, μπορεσα να ξανα-αναπνευσω
φοβηθηκα
μαζευτηκα
στοχος επετευχθη

απο τοτε, η ιστορια επαναληφθηκε πολλες φορες
τα πραγματα μεταλλασονταν κι εγω αδυνατουσα να τα παρακολουθω
μεχρι της ανοιξη και το καλοκαιρι που περασε κι ενοιωσα μεσα μου να κρυφοθαυμαζω τους Ρομπεν των πολεων
εκεινους τους αντιεξουσιαστες, εκεινες τις ομαδες των αναρχικων που, σε Αθηνα και Θεσσαλονικη, εκλεβαν τροφιμα, απαλλοτριωναν, απο τα ραφια μεγαλων σουπερ μαρκετς και τα μοιραζαν κατοπιν στις λαϊκές σε συνανθρωπους τους
οσο κι αν, καταδικαζα δια της λογικης, την πραξη τους, οχι μονο ως τυπικα ποινικα κολασιμη αλλά γιατι εισαγει στην κονωνια, νομιμοποιει, το αδικο μεσω της ηρωποιησης, μεσα μου τους κρυφοθαυμασα!!
περασαν στη συνειδηση μου σαν αυτο που ομολογουν στα φυλλαδια τους
αναρχικοι με αποψη και στοχο αιτιολογημενο
αδυνατω εκτοτε να συμψηφισω αυτους με εκεινους που κανουν βανδαλισμους




Β .

κι αν αναρωτιεσαι
που, σε σενα παντα καταφευγω
σε τουτες ή άλλες δυσκολες καταστασεις
ενα να σε βεβαιωσω
δεν ειναι μονο που σε άλλη ηλπιζα σταση σου κι ευθυνη
ειναι σαν το παιδι που στης μανας του την αγκαλια καταφευγει
απο εμπιστοσυνη
ετσι μου εμαθαν απο παιδι


με ξεγελασες συντροφε!
οχι γιατι στο ιδιο μερος οριστηκε η συγκεντρωση, γιατι καλα το διαβασα: Ομονοια 10 πμ η συγκεντρωση του ΠΑΜΕ και 10:30πμ η συγκεντρωση της ΟΛΜΕ, αλλά γιατι οπως σας ειδα με τις "αλυσιδες" σας να κλεινετε τις εισοδους στην πλατεια, μαζι ειπα θα πορευτουμε και το ΚΚΕ, επιτελους, θα συμμετεχει στην περιφρουρηση της κινητοποιησης
εγω η αφελης!!
κι ουτε που τη δικη σου περιφρουρησες συντροφε!
ημερα απεργιας για τους λιγους βλεπεις η Τριτη 9 του Δεκεμβρη κι οι βασικες σου δυναμεις στη δουλεια, λογικο!
κι οπως πορευτηκα στα πλαϊνα της συγκεντρωσης σου κι ανατριχιαζα απο τη συνθεση, γιατι κυριως μαθητες ειδα και φοιτητες κι εγω λυπομουν που οι ηλικιες μας ηταν απουσες απο την κινητοποιηση πιστεψα κι επειτα ειδα ΣΑΣΑ και ΠΑΜΕ τα κονταρια το μαρτυρουσαν κι εγω θαυμαζα ποση δυναμη εχεις στο κινημα των μαθητων και λυπομουν μαζι που δεν εβλεπα αλλους κι ουτε ενα πανό απο την ολμε και τις ελμε, και τη συντεταγμενη παραταξη, εβλεπα τους λιγους σου οικοδομους να αναδιπλωνονται απο σημειο σε σημειο για να κλεινουν τα στενα κι εγω χαιρομουν, η ρομαντικη!!μα σε υπερασπισα σε κεινο τον καλοντυμενο κυριο που ειπε πως τα κονταρια μπορουν να γινουν οπλο κι ειπα πως δε βλεπετε; ειναι του ΠΑΜΕ το γραφει πανω! οι οικοδομοι του κκε, επωνυμοι ειναι, εγω η αφελης και κουνησε το κεφαλι του εκεινος κι εφυγε κι εγω εμεινα να απορω χωρις να καταλαβαινω που δεν εβλεπα αλλους στην ηλικα μου παρα ενα δυο και που δεν εμοιαζαν με μενα και τους φιλους μου αλλά ουτε και τους μαθητες μου και τα παιδια μου, ωσπου σε ειδα να κλεινεις το δρομο σε ενα παπακι που ζηταγε απλως να βγει απο την πορεια να παει στη δουλεια του κι ειχε κρανος κι ηταν μελαμψος, σα μεταναστης, σα του μαθητες μου, κι ισως να πλακωνοσασταν γιατι τον τραβαγες απο το μανικι μη βγει και ποιος ηταν αυτος που φοραγε κρανος κι εσυ ειχες τα κονταρια και τους συντροφους σου απο διπλα που τον επιασαν απο το γιακα μη πω λαιμο και δε σου αρεσει που το λεω και του ζηταγαν να πει συγνωμη που αντεδρασε οταν τον επιασες απο το μανικι και τον τραβαγες εσυ που σε υποστηριζαν δεκα αλλοι με κονταρια αυτος που ηταν μονος

με ξεγελασες συντροφε!
και τελειωνε η πορεια κι ακομη εγω απορουσα και χαιρομουν που σε εβλεπα εσενα κι αλλους γνωστους, να! ειμαστε ολοι μαζι! κι ειδα τη φιλη μου να εχει παρει απο πισω το γιο της που δεν εμπιστευεται γιατι της μοιαζει και τον κυνηγα γιατι τον φοβαται και τον προστατευει λεει κι οχι τον ευνουχιζει λεω συντροφε, αλλά εσυ θα ξερεις γιατι τωρα πια ειναι κι αυτος στην ΚΝΕ κι εγω ημουν που ενθαρρυνα την επιλογη γιατι... σου εχω εμπιστοσυνη συντροφε, εγω η ρομαντικη...

θα αποχαιρετιομασταν στο Μοναστηρακι με αυτη τη γευση του παγωτου που δεν ηταν καλο και επεσε και το μισο χάμω αν δεν μας τηλεφωνουσαν να παρουμε ειδηση πως οι άλλοι αυτοι που τους μοιαζουμε βαδισαν σε αλλες οδους γιατι εσυ δεν περιφρουρουσες τη πορεια απο τα ματ και τους κουκουλοφορους αλλά εμας τους απεξω απο την στενη κομματικη σου συνθεση

ανεβηκαμε την Ερμου κι αναπνευσαμε ποικιλομορφια σε συμμετεχοντες, ηλικιες, διαταξη, ντυσιμο, προσωπα, αιτηματα, συνθηματα
ξεχασα να το πω και θα αδικουσα: κι αλλο δεν ειδα στη δικη σας πορεια συντροφε! τα ΜΜΕουτε ενα συνεργειο!!!
Τριτη 9 του Δεκεμβρη αυτου



Γ .

κι ομως!
ειμαι σιγουρη συντροφε
πως αν σου ελεγα οτι
ο γιος μου εφαγε κατακουτελα
εκει που η μανα μου,
η γιαγια του,
τον φιλαγε για να του δωσει την ευχη της
μια πετριά την ημερα του Πολυτεχνειου,
θα ανησυχουσες μαζι μου


γιατι εμεις ετσι μαθαμε συντροφε απο παιδια, να νοιαζομαστε ο ενας τον αλλον και μαζι να ενεργουμε και να συμπαραστεκομαστε
κι επειτα ηρθαν τα υπολοιπα και το συναισθημα οφειλε να δειχνει κομματικη ταυτοτητα για να παιρνει εγκριση εμφανισης




Δ .



δεν ειμαι σιγουρη συντροφε πως
το ιδιο θα αντιδρουσα στη δολοφονια ενος πρεζονιου
μ' εμαθε το συστημα οτι ειν' αποβλητεο
κι εγω συναινεσα
Εσυ;


αν
οι μαθητες μου εβγαιναν στους δρομους, γιατι δεν βγηκαν, απο μιμηση θαταν και χαβαλε και χουλιγκανισμο οι περισσοτεροι
γιατι μην αλλο πιστευεις απο παιδια που ρωτανε να παρουνε αδεια για αποχη σαν οταν ρωτανε για περιπατο, συνελευση ή να γυρισουν σπιτια τους
γιατι, μην αλλο περιμενεις απο παιδια που στη πρωτη ατσαλια τους, την καθε παραβατικη συμπεριφορα τους, ενα: βρε μπαγασα τι κανεις εκει; ή το αλλο: στο σπιτι σου, τη μανα και τον πατερα σου, το κανεις αυτο; κοκκινιζουν, λενε το οχι τους και κατεβαζουν τα ματια κι ας εδειξε η τηλεοραση τη περιοχη και γουρλωσαν ταματια οι παρουσιαστες πως αλλιως θα φοβοσουνα για να ανεβει η τηλεθεαση και ο θυμος σου να συμπραξεις μαζι τους, κι ας ειπαν πως εκαψαν το αστυνομικο τμημα
κι οχι που δεν το επεδιωξαν αλλα βλεπεις ειναι "κακοι μαθητες" κι ουτε που λογαριασαν τις τριβες και τη σπαταλη ενεργειας για να ανεβει το φορτηγακι το πεζοδρομιο κι αυτο το ευλογημενο σταματησε πανω στο κοτετσοσυρμα και καηκε αφου το γκρεμισε, γιατι αυτο καψανε το φορτηγο κι ενα κοματι κοτετσοσυρμα απο εκεινο που περιφραζει το αστυνομικο τμημα
κι οχι πως αιτια δεν ειχανε κι αφορμη βρηκανε γιατι και νεκρους δικους τους εχουνε τον πατερα εκεινης της μαθητριας της τσιγγανας, παιδι αυτος τοτε παιδι αυτη τωρα και δαχτυλοδυχτουμενοι ειναι και "πεταμενοι" και εμφυλιο χρονια εχουν με ντοπιους και τις αρχες
αλλά ειπαμε: πως κοκκινιζουν στο βρε μπαγασα θα το κανες αυτο στο σπιτι σου; κι οσοι ματιαμου τετοια κοκκινισματα δεν αποσωσαν ακομη, στους δρομους θα βγαινανε καιπετρες θα πεταγανε αμα το ηθελε η φυλή και το φύλο κι η ομαδα μα θα μαζευονταν αμεσως
αν οι μαθητες μου κατεβαιναν στους δρομους που δεν κατεβηκαν

αν
η κορη μου κατεβαινε στις πορειες, που δεν την αφησαμε, πετρα θα σηκωνε στο δικηγορο ετσι ειπε και στο αδικαιολογητο και τ' αδικο γιατι ετσι ειναι αυτες οι ηλικιες, ξεχασμενες δεν εχουν τη φιλια, τη συμπνοια, την αλληλεγγυη οπως εμεις κι ουτε μολυσμενοι ειναι ακομη πρακτικα στις ρεμουλες και τις διαφοροποιησεις αναμεταξυ μας
μονο που μερικες φορες ομαδες ειναι και σαν τετοιες ενεργουν
κι ουτε που συμφωνει με τα γιουχα που τρωνε τα αστυνομικα στις περιπολειες τους στη γειτονια γιατι ετσι το βλεπει πως τη δουλεια τους κανουν κι ανθρωποι ειναι κι ουτε που παρασυρεται λεει σε τετοια
εγω παλι θα το πηγαινα το στοιχημα πως αν σηκωνε πετρα θα πετροβολουσε τη καθηγητρια που ειρωνευεται ανεξαιρετα γιατι ετσι ειναι αυτη κι ο χαρακτηρας της δειγμα τετοιου ανθρωπου και τις αδικιες στο σχολειο γιατι ετσι ειναι τα παιδια κι αυτη η ηλικια, να μη ξερουν τι θα πει ρεμουλες κι αλλες λεξεις αλλά να εναντιωνονται απο ενστικτο εναντια στο αδικο

αν
ο γιος μου πεταγε πετρες γιατι στους δρομους βγηκε κι ακομη εκει ειναι, θα πετροβολουσε το συστημα κι οτι του επεβαλε, γιατι ετσι ειναι αυτες οι ηλικιες που αναγνωριζουν τα νοηματα των λεξεων και ολοκληρωσαν τις σπουδες τους τις πρωτοβαθμιες και δευτεροβαθμιες και βλεπουν τις αξιες που διδαχτηκαν στα ρειθρα των πεζοδρομιων να σκουπιζουν τις μυτες των παπουτσιων τους οι κρατουντες και οι εχοντες λεφτα και εξουσια σφετεριζομενοι και αλλοιωνοντας αυτα που διδαχτηκαν και πιεστηκαν και χρεωθηκαν απο τα χρονια της ανεμελιας τους για να τα διδαχτουν και καθοδηγηθηκαν να το κανουν

αν
εγω πεταγα πετρες, γιατι στους δρομους βγηκα αλλά μαζευτηκα πια, τη δειλια μου θα πετροβολαγα, μαζι και τις ενοχες μου, και σιγουρα οτι τον νεκρο θα προσβαλε γιατι ετσι ειμαι

εσυ;
αν στους δρομους εβγαινες;



Τεταρτη 10 του Δεκεμβρη αυτου





Ε .


κι αν
σε καποια νοιωσεις πως τις επιλογες σου θιγω
δεν ειναι μονο για σενα
ειναι για μενα
για πολλους
για ολους



με γεμιζεις σχιζοφρενεια κι αντιφασεις κι αυτο προκαλει ανυπακοή!

και πως νομιζεις οτι το εννοεις κι εγω αυτο να το καταλαβω πρεπει;
καθε που λες για τα παιδια τσογλανια που δε κανετε τιποτα, ολα τα εχετε κι αλλα θελετε κι εγω στην ηλικια σας πηγαινα σχολειο και δουλευα για να τα βγαλω περα, τι να καταλαβω με καλεις;
άλλο σιγουρα απο αυτο που εγω νομιζω γιατι τον εαυτο σου δυσκολο να προσπαθεις να αναιρεσεις ή μηπως το κανεις και εσυ εισαι εκεινος που δεν να καταλαβει μπορει;
γιατι αγωνιστηκες μου ειπες μια μερα στις ιστοριες που ελεγες για τον εαυτο σου δακρυσμενος κι ειπες να σου μοιασω και πως ολα τα εκανες για μενα τα παιδια σου για ενα κοσμο καλυτερο να ζησουμε μη μας λειψουν κι οχι πως μας λειπουν αλλά αμα τα εχουμε κι άλλα θα ζητησουμε γιατι ετσι ειναι ο ανθρωπος και με τα πολλα θα πορευτει και με τα λιγα
αλλά εσυ ησουν που ηθελες να μη μας λειψουν εγω δε στα ζητησα γιατι δεν καταλαβαινα παιδι ημουν κι εσυ το ειπες κι αυτο και σε πιστεψα πως ετσι ειναι τα πραγματα και τα παιδια να καταλαβουν δεν μπορουν και σου 'δειξα εμπιστοσυνη και πειστηκα να σου μοιασω αφου αυτο ηθελες εσυ απο μενα και θα σε ευχαριστουσε κι ειπα να αγωνιστω οπως εσυ οταν ησουν μικρος που το εκανες για μενα μη μου λειψουν κι ειπα κι εγω να αγωνιστω τωρα που ειμαι μικρος για να μη λειψουν απο τα δικα μου παιδια οτι λειπει απο μενα
η εμπιστοσυνη, η σταθεροτητα, η στοργη
στοργη;
τη θυμασαι την εννοια ή θα χρειαστεις λεξικο;

με γεμιζεις μ’ αντιφασεις και σχιζοφρενεια κι αυτο προκαλει ανυπακοη
προσεχε!
δουλεψες γιατι ονειρευτηκες έναν κοσμο αλλον από αυτόν που αναγκαστηκες να μεγαλωσεις σαν παιδι
παλεψες να εκλειψει ο λογος που σ’ αναγκασε στη δουλεια αντι να παιζεις
ονειρευτηκες, παλεψες, δημιουργησες και μου προσφερες
σημερα με κρινεις και με επικρινεις για οσα ο ιδιος εσυ μου παρειχες






ΣΤ.

Γραφω για να προβληματιζω
και μη το λησμονας
όταν αυτο συμβει
αυτή η παρηγορια μου θαναι





όχι δε πρεπει να θυμωνω που ρωτας γιατι οι ενοχες
κι ουτε γιατι εσυ δεν εχεις
να χαιρομαι πρεπει
που θα βρεθει ενας μας να σταθει πλάι τους σα δεν τον εχουν «πυροβολησει»γιατι εγω, ετσι νοιωθω, «πυροβολημενη» πατοκορφα από τους νεους στους δρομους κι ουτε που θαχα το θαρρος να τους πω παιδια εδώ ειμαι σας στηριζω, πιαστειτε πανω μου, γιατι, τρυπες εχω και θα βρουν κενο τα δαχτυλα να γαντζωθουν φοβαμαι

Εγω, η γενια του ν. 815 που κατελαβα τα πανεπιστημια και τους υπολογιστες των τραπεζων για πρωτη φορα μεταπολιτευτικά
εγω που ευαγγελιστηκα μια παιδεια με ισες ευκαιριες κι εναντια στην εντατικοποιηση και την αποκοινωνικοποιηση που θα ακολουθουσε αυτά τα μετρα εκεινου του νομου, γελαστηκα, συμβιβαστηκα, παραδοθηκα και προδωσα τα ονειρα και τους αγωνες μου
βαζω το μαθητη μου να τρεχει «μηχανακι» στο χρονο διχως να προλαβαινει να απολαμβανει τη μερα, τα χρονια του
φιαχνω επιστημονες κι ειδικευμενους,
χανω ανθρωπους κι ανθρωπια…
Εγω, που απεκδυθηκα βιαια τις ενοχες που μου προκαλεσαν οι γονεις που με απεκαλεσαν ανικανη να νοιωσω γιατι δε περασα πολεμο και φτωχεια, κατοχη κι εμφυλιο, κατεληξα να επικρινω με επιχειρηματα αναλογα τα δικα μου παιδια για τις επιπτωσεις οσων τους παρειχα γιατι τα αγαθα βλεπεις, βελτιωνουν τη ζωη αλλά μαλθακευουν, αποστασιοποιουν απο τη συμμετοχη στα κοινα, δημιουργουν πολιτες αλλων ταχυτητων, επιλογων, προτεραιοτητων
κι αυτό, δεν το υπολογισα από πριν…

Εγω, που κληρονομησα επαναστασεις με πανανθρωπινο νοημα, ακουσα παραμυθια για ηρωες πραγματικους και φανταστηκα τον εαυτο μου αναμεσα τους, μεγαλωσα με αξιες ανθρωπιας, ξεχαστηκα όταν «ξημερωσε» και με την δικη μου ανοχη, απαξιωθηκαν οι αρχες που μου κληροδοτηθηκαν, κυριαρχησαν η ρουσφετολογια, η διεκπεραιωση, η εκδουλευση, η συνδιαλλαγη, ο ατομισμος σε ολες τις κοινωνικες και πολιτικες ομαδες, ακομη και την αριστερα!..
με ανοχη ολων, το κοινωνικα ανηθικο, το αδικο, αποκτα υποστηρικτικη γραμμη και γινεται δικαιωμα!...
....

Εσύ, που το θάρρος θάβρεις
τούτες τις γραμμές να διαβάσεις
θάρρος που απορρέει από το γεγονός πως είναι πολλές κι ο χρόνος σου λίγος
μη βιαστείς την ενοχή πάνω σου να κρατήσεις
μήτε ελαφριά να την αποδιώξεις
κράτησε ακριβώς το μερίδιο που σου αναλογεί
κι όταν το βρεις
βοήθησέ με να πάμε παρακάτω...

σαν ζιπουνάκι

τα εισαγωγικα που με τυλιξαν σαν ζιπουνακι...


Κυριακη, η πρωτη των εκλογων και βρεθηκα,
αφου ψηφισα Συνασπισμο,
να συνομιλω ζεστα με τους πρωην συντροφους μου στον παγκο του ΚΚΕ
Φθινοπωρο του '90, αφησα το κομματικο μου βιβλιαριο εμπρος στα συνοφρυωμενα ματια της καθοδηγησης και την εκανα
για που;
πουθενα
ετσι το καταλαβαινα
επιβεβαιωθηκα
εκτοτε, δινω αλοθι στην νυσταγμενη μου επαναστατικοτητα
με τη σταση που τηρω στο σχολειο μου
εμπρος στους μαθητες μου
για τους μαθητες μου
για να παραδειγματιζονται οι μαθητες μου
η οργανωμενη πολιτικη δραση, που θεωρω και πιο αποτελεσματικη,
με ξεχασε αφου πρωτη την ξεχασα εγω

Κυριακη και στη τσαντα μου ειχα τα κουπονια οικονομικης ενισχυσης
του αγωνα των δασκαλων
τα ειχα παρει απο τον ΣΕΚιτη
μαζεμα απο τη γειτονια, φιλους, συγγενεις, συναδελφους
και το πιο θαυμασιο ηταν οι συναδελφοι
καθοτι, με τους τριακοσιους του Λεωνιδα ειμαι για τριτο χρονο
οπου, Λεωνιδας ενα αλλο ονομα για την Υπουργο...!
μικρο το ποσο που μαζεψα
ειχα ομως την υποχρεωση να το παω στο συλλογο τους
Τεταρτη απογευμα και...!!!
- εγω αν μαζευα λεφτα, θα ηταν για μενα! θα πηγαινα στον αδελφο μου και θα του ζηταγα να "πεσει" για μενα!
- την απεργια για σας την κανετε;
(ηλιθια απορια, το ξερω! μετα απο τη δηλωση της! ηθελα ομως να μη δειξω την θυμωμενη μου εκπληξη και να την "χτυπησω" συναισθηματικα! δεν ξερω, δεν εχω αλλο τροπο.. κατάλαβε εμοιαζε...)
μη της θυμωνης γμτ!
δεν εχει την εμπειρια της οργανωμενης πολιτικης δρασης
οι περισσοτεροι δεν εχουν
.....



τα παιδια μπηκαν στη διαδικασια κρυφης ψηφοφοριας για τη συνεχιση ή οχι της καταληψης
εν μεσω ορυωμενου διευθυντη, διχασμενου συλλογου καθηγητων και αμηχανων γονιων ειτε ηταν υπερ ειτε οχι!!!! (οι γονεις)
σε 199 (!!!! μεγαλος αριθμος για κλειστο σχολειο) παροντες, 153 ψηφισαν υπερ!!!!
ακομη και αν ηταν ολα τα παιδια εκει, τα υπερ επαιρναν το 50+%...
αμηχανοι, διχασμενοι και ορυωμενος, "υποκλινομενοι", αποσυρθηκαν...
η τοπικη κοινωνια θα ξερει πως, αν υπαρχει και οποιος κι αν ηταν ο αρχικος υποκινητης, τα παιδια κατα πλειοψηφια καταλαμβανουν το σχολειο τους...
.....



το που μπορει να οδηγησει η υπερανταση ενος γονιου που ακροβατει
αναμεσα στην ιδεολογια του και το "συμφερον" του 17χρονου παιδιου του,
φανηκε τη στιγμη που χρειαστηκε να τον κρατησουν μην πεσει
- θα σε χαναμε και δε θαχες και κομμα να σε κλαψει...!
( ο δικος μου τροπος να ξορκιζω... σαρκασμος!)
....



Πουλαντζα δεν εχω διαβασει
κι αλλους δεν εχω διαβασει
κι ετσι, δεν ξερω να πω ποια ειναι τα χαρακτηριστικα ενος αριστερου κομματος
το αισθανομαι ομως...

γι αυτο ισως, τα εισαγωγικα στην αριστερα σου
με τυλιξαν σαν ζιπουνακι
και με ζεσταναν...

του Οκτωβρη 15
και βρεθηκα στον παγκο του ΚΚΕ
αφου ειχα ψηφισει Συνασπισμο
με κουπονια οικονομικης ενισχυσης του αγωνα των δασκαλων
που τα ειχε δωσει ΣΕΚιτης...

στον alzap

©Assimina