φωνή, κραυγή, λυγμός

oil painting Assimina Lambrakou

ένα άδειο κορμί  

η σιωπή των ανθρώπων        

 η πόλη

 η πόλη  
 η σιωπή των ανθρώπων        
ο δρόμος

Αραχώβης

 ο δρόμος
 η πλατεία    
οι φύλακες

οι φύλακες
οι φύλακες της πόλης
οι φύλακες της  πόλης δικάζουν

οι φύλακες  της πόλης δικάζουν  όποιον δεν  είναι ίδιος  μ' αυτούς

το βλέμμα τους  φυλακίζει την εικόνα μου  κρέμονται στη φόδρα  του φορέματος ακινητοποιούν  το κινητό στ' αφτί μου στήνουν  αφτί στα λόγια μου το βήμα μου  ακολουθούν στο ρυθμό μου πατινάρουν η αμηχανία μου δραπετεύει απο το υπόγειο  νοτιοανατολικό μου βλέμμα καθηλώνεται  στην άκρη  των ποτών τους μετεωρίζεται  στην κάπνα  των τσιγάρων τους χάνεται  στη στροφή

το δέντρο  
η καρδιά της πόλης    

η στροφή
 η στροφή εξουσιάζει τον δρόμο

 στεγνός ο αέρας
ο άνεμος δειλός

άνθρωποι
κουβέντες
τραπέζια
ο δρόμος

η Ελλάδα    των καρτ ποστάλ         και των εσωτερικών διαδικασιών              ανασκαλεύει                   στα όρια                         δύο καθέτων  τις ορμές της

η φωνή

η φωνή  απλώνει χέρι μίμηση  πράξης   εξαθλίωσης βοηθήστε με που ...  το αίτημα υποβάλλεται   το αίτημα αποβάλλεται η φωνή  μηρυκάζει  λόγια οργής  δήθεν δήθεν οργή δήθεν λόγια μίμηση  πράξης  εξαθλίωσης   χάνεται στη στροφή

                                   ο δρόμος ο δρόμος        ένας υπόνομος              η σκιά

ο λυγμός βγαίνει από το σκοτάδι δεν         έχει πρόσωπο δεν         έχει μορφή δεν         έχει χέρια είναι σκιά δώστε μου κάτι...

ένα άδειο κορμί        ο υπόνομος η άλλη φωνή        η αγωνία

η φωνή γαντζώνεται στη ψυχή μου λαιμητόμος της συνείδησης μου η κραυγή το γέλιο κρυσταλλώνεται σπάει σε κομμάτια ο υπόνομος το ρουφά το κεφάλι μου κόβεται κυλάει στη σχάρα σφαχτάρι η χαρά να χαθώ      να χαθώ

 ο κάδος σκοτάδι  
το σύνθημα σκοτάδι      
 η γωνία φως λιγοστό
Αραχώβης

να σηκωθώ  
να σηκωθώ  
να σηκωθούμε 

ένα άδειο κορμί      
 η σιωπή των ανθρώπων                  


η πόλη ._


από τη συλλογή: νοτιοανατολικό βλέμμα, εκδ Ενδυμίων, 2014

©Assimina

ένα ποίημα κι ένα ρόδι στην κατηφόρα της τσουλήθρας

στιχηδόν


[επειδή οι σκέψεις δηλώνουν αδυναμία να στοιχηθούν οι λέξεις]



α! να παίζουν οι λέξεις το κρυφτό
και πως τα νοήματα ν' αλλάζουν
με τούτον και τον άλλο προσδιορισμό
ν' αντιμάχονται στην κυριαρχία!


κι άλλο α!
στο δίκιο πούχαν οι λέξεις
να σε κρατούν ώρες κοντά τους
να πολεμάς νοήματα να δώσεις στα περιεχόμενα
διαλέγοντας επίθετα προσεχτικά και όρους
σκυμμένος πάνω τους σα μύστης
ορθολογιστής εσύ και τελεστής
κι εγώ
όπως μ' αποκάλεσες
στιχοπλόκος της λεξιλαγνείας

ακατάλληλη για τους καιρούς...

κι αυτοί!!!
ανήλικοι να παραμένουν στους αιώνες
παιδιά που παίζουν
σαν κορίτσια:
"η Μαρία, μάννα, μ' έχει φίλη"
και την άλλη πάλι, οχι
ή σαν αγόρια..
να χτυπιούνται στ' όνομα της ηθικής της μάννας τους
των άλλων αμφισβητώντας
κι ύστερα πάλι
να βαφτίζονται σε μια φιλία
επιρρεπή στην αμφιλογία..
μικροί τιτάνες
ορίζοντας και διεκδικώντας την επικυριαρχία..
 
κάπου ξεχάστηκε ένα ακόμη, α!

μερικοί λένε πως το έιδαν να παίζει στις τσουλήθρες της παιδικής χαράς
άλλοι πάλι ισχυρίζονται πως σταμάτησε κρεμασμένο στο βυζί της μάνας του
να με κοιτά ρουφώντας με δύναμη μεγάλες γουλιές γάλα


... ένας κότσυφας μαρτύρησε πως το είδε να παίζει "βαρελάκια" στη κατηφόρα της πέρα γειτονιάς
η μάννα του, τού έχει απαγορεύσει να πηγαίνει κείθε, ψιθύρισε ένας σπουργίτης κι ύστερα πέταξε να πάει να το βρεί
ένα μυρμήγκι έμοιαζε κάτι να κρύβει στη μικρή κοιλιά του
σπόρος ήταν


τελικά το α! βρέθηκε!!
 σε μια τούφα μέσα στα γνήσια μαύρα μαλλιά σου να αυθαδειάζει στη λευκότητα των δικών μου ._






  από τη συλλογή: νοτιοανατολικό βλέμμα, εκδ Ενδυμίων, 2014



©Assimina

πνευματικά δικαιώματα

(ημιτελές)

Μη νομίζεις!
κάποτε θαρθώ
έτσι
ντυμένη καθημερινά
απλά
Κι αν ίσως συμβεί
να διακατέχομαι
από εκείνη τη διάθεση
στα όρια της κυνικότητας
μια ποδιά κουζίνας
ή
ένα στραβoπατημένο ζευγάρι παντόφλες
θα τονίζουν το μέγεθος του ασήμαντου
του καθημερινού μου
Θα σε δοκιμάσω στην αλήθεια
Τα πνευματικά δικαιώματα ζητώντας
θα φανερωθώ
Για όλα που σου ενέπνευσα
ποιήματα
έρωτες
πάθη κι άλλα
σώμα και ψυχή
μ' εντολές δυαδικού συστήματος
Ασώματη άχρωμη άοσμη άφαντη
Τόσα τα στερητικά και στερημένα
που ντύσαν τις ανάγκες σου
όπως τις εξυπηρετούσαν.....



από τη συλλογή: οι απέναντι, Αθήνα, 2012



©Assimina

στιγμιότυπο στη Σόλωνος

Τα μεσημέρια στη Σόλωνος
αγκομαχούν πίσω από κουρασμένες εξατμίσεις

Δημόσια στενότητα
πίσω από τα τζάμια
Αφίσες δηλωτικές
προτιμήσεων κι ισοδύναμων πεποιθήσεων
Τραπεζάκια μικρά, λιανά
πάνω τους χώρος ενός πακέτου από τσιγάρα
και δυο αγκώνων άγγιγμα

Τα μεσημέρια στη Σόλωνος
γλιστρούν και χάνονται στις σχισμές των υπονόμων

Το χέρι γωνιωδώς προτεταμένο του προσώπου
Πρόσωπο δουλεμένο απ' τον χρόνο
Δάκτυλα καταλλήλως κεκαμένα
ως υποδοχείς τσιγάρου και μιαν άφεση καλέσματος
Μάτια μισόκλειστα στις ακοές
συνταιριασμένα λες
στο μαύρο φόντο της αφίσας πίσω της
".... καταραμένοι ποιητές ..."
ίσα που πρόλαβα να διακρίνω
πάνω της γραμμένο με άσπρο
σαν από τον καπνό νόμιζες

Τα μεσημέρια στη Σόλωνος
γλιστρούν σε οδόστρωμα βρεγμένο από βαλβολίνες κι ευθύβολη αδιαφορία

Κι αυτός
"...εκατό χιλιάδες ευρώ η αξία του οικοπέδου..."
ακούστηκε να λέει
σκυμμένος ελαφρά κοντά της
-γι άλλα θα περίμενες-

Εκεί
στα μικρά καφέ της Σόλωνος
η εφηβεία ενηλικιώθηκε
με παρατεταμένες κρίσεις πανικόβλητης αυτοκριτικής
Καταραμένοι οι ποιητές
που οξειδώνονται στις ανάγκες των καιρών ._






από τη συλλογή: οι απέναντι, Αθήνα, 2012


©Assimina

Δημόσιος Κατήγορος

εισβολή Δημόσιου Κατήγορου
επεχείρησε ο ήλιος στο δωμάτιο

13:34 μεσημέρι

την ώρα ακριβώς

που οι ένορκοι

απέδιδαν την ποινή στις σκέψεις:

ύπνος όπως θάνατος

η δίκη άρχιζε εκ νέου 


από τη συλλογή: οι απέναντι, Αθηνα, 2012
δημοσιεύτηκε στο: Ενύπνια Ψιχίων, της Ιφ. Σιαφάκα

 

οι απΕναντι

ως εγωισμος μετρηθηκε
η εγνοια
για το ευτελες του δωματιου μεγεθος
και το βρωμικο των τοιχων
οταν ο φακος

συνελαβε
τους απεναντι

(αναρτηθηκε αρχικα στα pointing out και second sight)

είν' η σειρά μου, κοιμήσου

στο "συν κατι" κολλαω..
στην ξεφτιλα πουλαω
τα ονειρα που ζηταω...

μου τοπες
σε ακουσα..
κι υστερα τα 'σκασα
στις πολυεθνικες μαστροπους
μπας κι αλλαξω ατραπους

μα..
στο κρατητηριο δανειζω
τ' ονειρο που χτιζω
κι υστερα φευγω και παω
ωρες, μερες, χρονια περπαταω...

το ειδες, το ειδα..
αδειασε στο γηπεδο η κερκιδα
πλαστικα ποτηρια,
αναποδα τα κεραμιδια..
οι νυχτες με αποβαλουν
ωσμες βρωμικες εκβαλουν..

[φιαχνω ενα κοσμο με σανιδια
σαπια, υποκαταστατα, σκουπιδια
μεσα μπαινω με τα μπουνια
- νοστιμα κοκκινα μπαρμπουνια -
εκμεταλλευομαι τις τρυπες
χωνομαι, ριχνω κι εγω τριπλες
μη και μου κοψεις ομως τη φορα
βορά σε δινω στα ερπιστριοφορα]


[ασημαντος της εξουσιας εραστης
επιβητορας μιας αλλης, καποιας, ζωης
με το δαχτυλο παταω τη σκανδαλη
αποκαλωντας σε ρεμαλι]
[κρυβομαι πισω απο οθονες
τα λογια μου σαν λαιστρυγονες ]
[σε δειχνω
κι υποδειχνω..
δοντια φιαγμενα
χαμογελα αποστεωμενα

σε κρινω
και συγκρινω..
μνημοσυνο τελω στην ευκαρια
του παρελθοντος μου ζητω την παρουσια

σε δοκιμαζω
κι αποδοκιμαζω..
της νιοτης ξεχνω το γνωρισμα
- καλπικο σκαρωνω νομισμα -υψωνω ενα ακομη χωρισμα

σε δικαζω
και καταδικαζω..
τις εννοιες σου και την ορμη σου
ειν' η σειρα μου ..κοιμησου!!!
εγω το κοσμο κυβερναω
ελπιδες αοσμες κερναω

ασε μου τον χρονο
ομορφα ειναι στον θρονο
- καρικατουρες σ' ουρανιο θολο -

την ενοχη μου σφαζω
τις αξιες μου εμπορευομαι_
ιδεες κι ονειρα θυσιαζω
ανεξοδα με θρασσος εκπορνευομαι_κραυγες ηγετη βγαζω
- σκουντα με! νομιζω, ησυχαζω... -

αξιοπρεπεια κι αξιοπιστια εκποιω
νεο καθεστως ποιω
μη κοιτας! μη γελας!
εδω που ειμαι, αυριο θα περπατας!
κοιτα να μου μοιασεις
τη ζωη σου μη χαλασεις _
νεος εισαι, μα σαν θα γερνας
ελπιδες αοσμες -και συ- θα κερνας...]



απειχα, ξαναηρθα
να φοβασαι
τελειωσανε τα παραμυθια..!...






την ημερα την αφιερωμενη στην ποιηση,

στον sigmataf και την ιδιοτυπη ποιηση του ._

[μεσα σε αγκυλες ο,τι εκ των υστερων προσθεσα]

24 λιλλιπούτιες φατσούλες εκφράζουν άποψη

II ._


Ζ ητω
Η τοπαθως
Τ εμενη
Α ξιων

Η θμοειδους
Τ υχης
Α ποδειξεις

Θ αλπωρη
Η δονικη
Τ ρυφερης
Α γκαλης_

Γ οητειας
Ι ερεια!
Ω ραιοτητος
Τ ελωνις!
Α ρμενιζουσα

Κ αταπληκτες
Α πεικονισεις
Π αρελθοντων
Α στερων

Λ αμνεις
Α διακοπα
Μ ατιζοντας
Δ οσμενες
Α σφαλειες

Μ οναχων
Ι εροκτονων

Ν εκυιας
Ι εροφαντων_

Ομιλών Κινηματογράφος Α-Α-Ο

Αστυ - Αμαρυλλις - Οπερα.-


Α πατηλη
Σ τιγμη
Τ ιμητης
Υ φαλμυρης

Α πολαυσης_
Μ εντορας
Α ποκαλυψης
Ρ οταρισμενης
Υ πακοης_
Λ επτομερεια
Λ υπημενης
Ι αχης
Σ ωματος,

Ο δυνη!
Π αλσαρ
Ε ρωτος
Ρ ηξικελευθηΑ γαλλιαση_

(petalida)

Πανσέληνο να με καλέσεις

τα 28 μου πεπλα ξεδιπλωνω
σε προστυχο, εκστατικο χορο
το μυστικο, της φυσης μου σημαδι, φανερωνω
να με προσεξεις...
μιά μερα, δυό
και παλι...

τη θηλυκη ν' αποδεκτεις, πλευρα μου
ξεχνωντας τ' ουδετερο εκεινο, αδικο,
φεγγαρι!

οπως αρμοζει σε γυναικα γεννητορα,
μ' ακουσμα σ' ονομα ανδροκλιτο,
Π α ν σ ε λ η ν ο,
να με καλεσεις...

τα 28 μου πεπλα ξεδιπλωνω
σε προστυχο, εκστατικο χορο
ολογιομη, γυμνη θα σε ποθησω
να με προσεξεις...
μιά μερα, δυό
ακομη...

υπερφυσικη θηλη
σε χειλη αγοριου
- διψασες -

ολοστρογγυλη κοιλια,
βαση ευδαιμονικη
μητρας γονιμης,
προσκεφαλι αποσταμενου
- κουραστηκες -

σκιες που γνεφουν προσμονη κι αγαπη
χαμογελο σε βλεμμα μανας, γυναικας, αδερφης
- ξενιτευτηκες -

κορμι γερτο
λαγνα προκληση ερωμενης
- ποθησες -

...
οπως αρμοζει σε γυναικα γεννητορα
μ' ακουσμα σ' ονομα ανδροκλιτο,
Π α ν σ ε λ η ν ο,
να με καλεσεις...
γυμνη θα σε ποθησω
να με προσεξεις...