Σ. Τ. Κόλεριτζ - Οι σκέψεις του διαβόλου

                                       VI

Είδε ένα αγροτόσπιτο με απλόχωρο, διπλό αμαξοστάσι,
εξοχικό κονάκι γι' άρχοντες από μεγάλο τζάκι·
κι ο Διάβολος εκάγχασε, γιατί το κρίμα που γι' αυτό
      και την ψυχή του δίνει
είναι η υπεροψία που υποκρίνεται την ταπεινοφροσύνη.

εκδ. στιγμή
μτφρσ.: Ε. Χ. Γονατάς

© Assimina

ΛΙΧΤΕΝΜΠΕΡΓΚ: Πιπέρι και σπασμένες γραμμές

                                263

Το δωμάτιο ήταν ολότελα αδειανό, μόνο μια μικρή
μεταχειρισμένη ηλιαχτίδα κειτόταν στο πάτωμα.




 σημείωση σ. 99

130  Για να κάνουν θόρυβο, διαλέγουν τους πιο μικροκαμωμένους

ανθρώπους, τους τυμπανιστές. [και ακολουθεί παράθεση στα γαλ-

λικά όπως στο κείμενο / θα έχουν τον λόγο τους τον οποίο δε μπο-

ρώ να εκτιμήσω καθώς η γαλλική μου είναι γλώσσα άγνωστη]

εκδ. στιγμή

μτφρ.: Ε. Χ. Γονατάς

© Assimina

ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ, Λου-Κιανγκ-Τσέου

ΦΕΥΓΟΥΜΕ από το καλυβοχώρι προ-
τού χαράξει η αυγή. Σ' άφησα κου-
λουριασμένη στο κρεβάτι σου, ζεστούλα
κι ολοστρόγγυλη σαν ορτύκι μέσα στ' αυ-
λάκι. Και κίνησα πάνω στο άλογο γι' άλ-
λο χωριό. Αλλά στο έβγα του χωριού
βρήκα κάποιον που πουλούσε χαρταε-
τούς· αγόρασα έναν, τον αμόλησα στην
αύρα της θάλασσας και είπα στον έμπο-
ρα να δέσει την άκρη του σπάγκου στην
πόρτα της καλύβας σου, για να με φέρεις
στο νου σου την ώρα που θα βγαίνεις.


ΚΑΤΟΙΚΟΥΜΕ σ' ένα καλυβόσπιτο πά-
νω σ' ένα καράβι. Είναι χειμώνας,
χιόνισε, και το καλύβι μας τώρα μοιάζει
σαν τ' άλλα καλύβια, εκεί κάτω, που ζώ-
νουν την όχθη. Ξεκινάς χαράματα για
τη δουλειά σου και γυρίζεις νύχτα. Απο-
ψε σου ετοίμασα μια γαβάθα κουκιά, που
θα τα φας γελώντας μου μες στα μάτια.
Είμαι η γυναίκα σου, κι η αγάπη μας εί-
ναι σαν το χιόνι που πέφτει. Κανένας δεν
μπορεί να το δει πάνω στο νερό.


εκδ. στιγμή



© Assimina

Απ' τα χαλιά ξεκόλλησαν πουλιά·

Ο ήλιος γέμισε πορτοκάλια το δωμάτιο. Απ' τα χα-

λιά ξεκόλλησαν πουλιά· καθώς πετούν ολόγυρα, τα

έπιπλα καθρεφτίζουν τις ωραίες τους φτερούγες, που

διώχνουν μακριά το θάνατο.

Επαμεινώνδας Χ.  Γονατάς

το βρήκα στο Η ΚΡΥΠΤΗ
εκδ. στιγμή, 2006



© Assimina

ΤΑΞΙΔΙ, Ε. Χ. Γονατάς

Στο παράθυρο φάνηκε το πουλί και μου 'κανε νοή-

ματα να βγω έξω. Σε λίγο πετούσαμε μαζί πάνω από

κήπους με μηλιές, μουσκεμένες απ' την υγρασία. Το

πουλί φλυαρούσε στ' αυτί μου : « Η σπηλιά    –σου 

έχω μιλήσει γι' αυτήν τόσες φορές–δεν είναι μακριά.

Το βατράχι που φυλάει μπροστά με ξέρει. (Τον πατέ-

ρα του τον έλιωσε προχτές η ρόδα της βοδάμαξας ).

Εκεί, στη σάπια κάσα, ανάμεσα σε δυόσμους, είναι

κρυμμένο το παλιό χέρι».

 Η ΚΡΥΠΤΗ, ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ
εκδ. στιγμή

* περιέχεται και στη συλλογή:
ΤΡΕΙΣ ΔΕΚΑΡΕΣ
εκδ. στιγμή
2006


© Assimina

Ο νεκρός, Ε. Χ. Γονατάς

Μπαίνω στο μικρό δωμάτιο. Δεξιά ένα μα-
       κρύ, τεράστο σιδερένιο κρεβάτι με πολύ
χοντρό στρώμα που φουσκώνει. Ένας άνθρωπος
είναι καθισμένος στην κορυφή, σκεπασμένος με
άσπρο μπαμπακερό πάπλωμα.
  "Πρόσεξε", μου λέει, "τα μπροστινά πόδια
του κρεβατιού· καθώς το πάτωμα με τ αχρόνια
όλο ανεβαίνει κι ανηφορίζει απ' αυτή τη μεριά
κατά το ταβάνι, δεν ακουμπάνε πια χάμω μα
πάνω στον τοίχο. Έτσι το κεφάλι μου κοντεύει
να φτάσει το μικρό εκείνο παράθυρο, δίχως παν-
τζούρια και πάντα ανοιχτό απέναντί μου. Σε λί-
γα χρόνια, όταν ολόκληρο το κρεβάτι, κι όχι
μόνο το μπροστινό του μέρος, έρθει κι ακουμ-
πήσει στον τοίχο (για την ώρα σχηματίζουν γω-
νία) θα μπορώ να βλέπω έξω χωρίς να 'μαι υπο-
χρεωμένος να σηκώνομαι. Θα είμαι και τότε ξα-
πλωμένος όπως τώρα στο κρεβάτι μου, αλλά θα
φαίνομαι σαν όρθιος".
    "Πολύ στενάχωρα", λέω, "είναι εδώ μέσα".
    "Δεν έχεις καθόλου δίκιο. Κοίταξε τι ωραία
εξοχή!", μου αποκρίνεται και μου ξαναδείχνει
το παράθυρο.
     Πηγαίνω στο παράθυρο. Είναι πολύ ψηλά.
Για να το φτάσω πρέπει να ανέβω πρώτα στο
μπαούλο. Ανεβαίνω και κοιτάζω έξω. Σε μισό
μέτρο μόλις απόσταση βλέπω μονάχα τους χα-
λασμένους τοίχους από μια σειρά καταθλιπτικά
σπίτια, που για παράθυρα έχουν κάτι μικροσκο-
πικούς --σαν κουτιά σπίρτα-- καγκελόφρα-
χτους φεγγίτες. Τίποτε άλλο. Νιώθω τώρα μπρος
στη θέα αυτή ακόμη μεγαλύτερο πλάκωμα στην
καρδιά μου.

Οι Αγελάδες
εκδ. στιγμή
1992



 © Assimina