ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ

από το βιβλίο:
ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ
εκδ. Συγγραφείς για πάντα / Θεμέλιο
μτφρ. Λήδα Παλαντίου, Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου

© Assimina

ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ

TOI/ΕΣΥ Σε ποιον να μιλήσω;
Στον άλλο, που ακόμα και σιωπώντας,
μου επιστρέφει τον ίδιο τον απόηχο του
εαυτού μου, κάνοντάς με να ζω
λίγο περισσότερο, λίγο καλύτερα.

ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ
εκδ Θεμέλιο
-
φωτο: από την παράσταση του εφηβικού εργαστηρίου του C. for Circus "Ο μυθομανής Τσάρλι" υπό την αιγίδα του Επιπόλαιου Φρεντ στην παράσταση "Ο Ιππότης με την Σκουριασμένη Πανοπλία".
-συνάντηση με τον εαυτό-

Αλίνα Κατσίκη
Παναγιώτης Παυλίδης

ΜΠΕΚΕΤ, Λουδοβίκος Ζανβιέ

Το καπέλο αποτελεί τόπο της σκέψης
-είναι- ο τόπος της σκέψης, τόσο που μέσα στη -φορεμένη γενεαλογία- βλέπουμε ενωμένους στο κεφάλι, τον πατέρα και τη μητέρα: χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ταυτότητα, μήτε εκείνη της γλώσσας
το καπέλο σιωπά: είναι η εικόνα της ιδιοκτησίας κι η γελοιοποίηση της ιδιοκτησίας
είναι το σημάδι της καταγραφής στην αξιοπρεπή ανθρώπινη γενιά, και η κοροϊδία αυτής της αξιοπρέπειας
σημάδι ανθρώπινο, τσίρκο απειλητικό

"Μπέκετ", Λουδοβίκος Ζανβιέ
εκδ Θεμέλιο - Συγγραφείς για πάντα
μτφρ. Λήδα Παλαντίου, Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
σελ 53
-
φωτο: Πεύκα, Ρετζίκι Θεσσαλονίκης
λεπτομέρεια πλαγιάς

ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ, εκδ Θεμέλιο

περί ποδηλάτων
Η περιγραφή, παρακαλώ!

© Assimina

ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ

ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ, Θεμέλιο

Ο πόθος ενός αδελφού, είναι γεγονός, μπορεί να φτάσει ως
την αρπαγή: όπως υιοθετούμε ένα αποκούμπι των πόνων μας,
χρειαζόμαστε κι ένα αποκούμπι της αγάπης μας, και το προσ-
φέρουμε στον εαυτό μας. Το ότι εμφανίζεται ένας όμοιός μας
και μας είναι δοσμένος ή μας δίνεται, αυτό αντικατοπτρίζει τη
σχέση κυρίου-δούλου που θα ζήσουμε, ακριβώς από τη λύσσα
μας για αδελφοσύνη. Αρχίζουμε να δενόμαστε μ’ αυτόν εδώ.
Αν αυτός είναι ένας χνουδωτός σκύλος, ατελείωτος ακόμα, θα
μας τον δίνουν κάθε φορά που υπάρχει ανάγκη. Αν είναι ένας
άνθρωπος, θα τον δέσουν μαζί μας ο λόγος ή η σφυρίχτρα: έτσι
γίνεται με τον Κλοβ και τον δήμιό του τον Χάμ.
Ωστόσο, ο σύνδεσμος μπορεί να είναι κάτι καλύτερο από μια
Εικόνα: ένας αληθινός πόθος . […] Ή κάτι περισσότερο: ένα γε-
γονός […]
Η ανάγκη ενός αδελφού φθάνει μέχρι το σωματικό βασανισμό,
κι αυτός ο βασανισμός δέχεται μια εξήγηση μες απ’ το περίφημο
παράδειγμα του "Πώς είναι", που φωτίζει αναδρομικά τις άλλες
ωμές/αδελφικές σχέσεις: είναι το αγκάλιασμα. […]

μτφρ. Λήδα Παλαντίου, Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
εκδ. Συγγραφείς για πάντα/Θεμέλιο

© Assimina

ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ

από το: ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ

"για τη μονάδα που διψά για επαφή, αυτήν την επαφή που την επαναφέρει στον εαυτό της, δίνοντας ίσως ένα άλλο κλειδί του μαύρου χιούμορ, την λεηλασία στην επιστροφή από κάθε ψευδαίσθηση, γι αυτήν την μονάδα υπάρχουν άλλοι έρωτες."
σελ 45

"βλέπουμε πως, από έκπληξη και μόνο, ο χωρίς ψευδαισθήσεις "υπάρχων" αφήνει να τον πλησιάσουν, φθάνοντας ως το σημείο να ανασυνθέσει τις σχέσεις του με τον κόσμο των άλλων, μέσα στη βεβαιότητα μιας, έστω κι ελλειπτικής επαφής.
θα έχεο ωστόσο συγκινησιακά σκιρτήματα. Ακριβώς μέσα στην ωμότητα που συνδέει κάποτε μεταξύ τους αυτά τα αδερφικά πλάσματα, θα πρέπει να ερευνήσει την παραδοξολογία της μοναξιάς και του ερωτικού διαλόγου."
σελ. 46
"Για να νοιώσει κανείς πώς υπάρχει, χρειάζεται έναν μάρτυρα ή ένα παράγωγο. [...]: παράγοντας κάποιον που τον κοιτάζει, ενώ είναι ο μόνος που μιλάει, ο μόνος που ακούει, ο μόνος που είναι μόνος, οι άλλοι έφυγαν, παράγοντας κάποιον που τού μοιάζει και στον οποίο, με την κυριολεξία του όρου, έχει τοποθετήσει όλη του την αβρότητα*, γλιτώνει από την απουσία."
σελ. ?
.
συγγραφείς για πάντα, Θεμέλιο

© Assimina

ΜΠΕΚΕΤ, λουδοβίκος ζανβιέ

Hpostases/Υποστάσεις: "Λόγια, γρήγορα, κουβέντα, σαν το μοναχικό παιδί που γίνεται πολλά παιδιά, δύο, τρία, για να 'ναι παρέα, να μουρμουρίζουν παρέα, μες στο σκοτάδι."


"ΜΠΕΚΕΤ", λουδοβίκος ζανβιέ
μτφρ. Λήδα Παλαντινού, Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
εκδ. Συγγραφείς για πάντα / Θεμέλιο

(αρχική φωτογραφία του Γιάννη Καρνεσιώτη
κολάζ Ασημίνα Λαμπράκου)

© Assimina