Δημήτρης Παπαστεργίου, ΜΑΚΡΥΑΜΜΟΣ ΚΟΙΝΥΡΩΝ

 

ΜΑΚΡΥΑΜΜΟΣ ΚΟΙΝΥΡΩΝ

.

Ω! πόσο καμαρώνω που είμαστε μαζί αυτό το καλοκαίρι

φοβισμένη μου αυτοκράτειρα.

Τα μαλλιά σου κοπάδι άγριες ζέβρες,

βόσκουν στην ξανθή σαβάνα

διώχνοντας με τις ουρές μύγες απ’ τα καπούλια.

Η αφή του μεστωμένου στήθους σου

υπόσχεση ότι τέλειωσαν οι δακρυγόνες μέρες.

Όταν έλυσες τον ξέχειλο στηθόδεσμό σου

ξεχύθηκαν μπροστά μου

σαν παιδιά που σχόλασαν

τα στήθια σου

όλες οι μυρωδιές του Αυγούστου

φαγητά που θα χόρταιναν μια λεγεώνα

πιοτά δυνατά κάθε λογής

κι όλα τα φρούτα της Μεσογείου.

 

Τα τρεμάμενα χείλη σου φεγγάρια στη χάση

που εφαρμόζουν τέλεια στα δικά μου φεγγάρια.

Η περπατησιά σου λαφίνας

που βγήκε για ζευγάρωμα.

Και πού να βολέψει ο νους κίνδυνο ή πείνα

όταν ο πόθος καίει τα μεριά!

Να, δες τα, τρανοί κισσοί

με σκαρφαλώνουν.

.

Να ’ξερες πόσο σε καμαρώνω

όταν θρονιάζεσαι πάνω μου βυζαντινή Αυγούστα

κρατώντας σκήπτρο

παραμερίζοντας

πορφυρά ενδύματα και πολύπτυχους μανδύες.

.

Κοντά μου έμαθες να εκπορνεύεις

τις φοβίες και τις επιθυμίες σου.

Ω! να ’ξερες πόσο σε καμαρώνω...

 

Κοίτα!

Η θάλασσα για χάρη σου...

 

Πρώτη δημοσίευση στη συλλογή "Η τράπουλα του καλοκαιριού" (Ars Poetica 2012).

Εδώ, όπως συμπεριλήφθηκε στην "Οκτώηχο Της Αχανούς" (εκδ. Ρώμη 2023).

 

 

Καλόν Αύγουστο σε όλους!

 

 

Μακρύαμμος Κοινύρων

 

 .

.

                                                   από  τον χώρο του στο fb

                                                    01082023 ημέρα Τρίτη

© Assimina

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου, ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟΝ

 

 ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟΝ  
.
Τα ποιήματά του φληναφήματα ολκής,
μπούρδες θεόρατες η μια πάνω στην άλλη,
κακοχτισμένα σπίτια, πόλεις θλιβερές.
Τους κριτικούς για να θαμπώσει, σώνει και καλά,
τις κοπελίτσες να σοκάρει ως ν’ ανατριχιάσουν.
Κ’ εκείνη να τον αγαπά, να τον ποθεί, να λιώνει.

Δικούς της άμα διάβαζες λίγους μονάχα στίχους,
ψηλά στα ουράνια θα ’βλεπες κύκνους να φτερουγίζουν·
ζούδια μυριάδες θ’ άκουγες, κορυδαλλούς, τζιτζίκια
κι ανάλογα την αίσθηση −το άρωμα των λέξεων−
λιβάδια θα αντίκριζες καταμεσής στην πόλη.

Σ’ εκείνον, ο περιπτεράς, ρέστα, τσιγάρα, τσίχλες,
του πέταγε σαν να ’νιωθε, αίφνης, κλειστοφοβία
και τρέμανε, στη θέα του, των γκαρσονιών τα χέρια.

Την ίδια ώρα, οι σκύλοι εμπρός της υποκλίνονταν
κι οι γάτες γουργουρίζανε δίπλα της μαγεμένες,

στα πόδια λες και τρίβονταν λάγνα της Νεφερτίτης.
.
.

Το ποίημα "Υπερφυσικόν", είναι η συμμετοχή μου 

στο Ημερολόγιο 2023, της Εταιρίας Λογοτεχνών 

Θεσσαλονίκης, που έχει ως θέμα τη βία κατά των

 γυναικών. (Εκδόσεις Ρώμη 2022)

 από τον χώρο του φ/β του ποιητή

 

 

σ.σ.:

το αναρτώ με προγραμματισμό να εμφανιστεί ένα χρόνο μετά

μου άρεσε πολύ, γι' αυτό

μου άρεσε ως θέμα, ανάπτυξη, ρυθμός                α.λ.

 

 

 

© Assimina

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου, ΠΥΡΙΤΙΟ

 

 Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου

ΠΥΡΙΤΙΟ

Στη ζωή της δίπλα γεννήθηκαν φωτιές
–του Νοέμβρη σβήσανε μα του Απρίλη καίνε–.
Η ίδια πάντως το γνωρίζει
και κομπάζει γι’ αυτό
με την ξιπασιά της χωριατοπούλας
που παντρεύτηκε στη μεγαλούπολη
και, λησμονώντας το χωριό της,
θαρρεί πως ήταν ανέκαθεν κοσμοπολίτισσα
κι ότι η ευλογία που της έλαχε ήταν λίγη.
Τώρα, αντιγράφει πιστά κάθε είδος ζωής,
σκέψης και αισθητικής γύρω της,
αγνοώντας όμως ότι τα παράγωγα
των αντιγραφών της είναι απολιθώματα.
Καλή τύχη στην Ευρώπη.

 

από τη συλλογή:
Furor Scribendi, Ars Poetica 2013

 

 

© Assimina

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ, Της μιας ανάσας ποιήματα

Ποιητής της οικονομίας του λόγου, μοιάζει η έκτη αυτή συλλογή να αποτελεί την κορυφή την οποία αναζήτησε ο Δημήτρης Παπαστεργίου κι ας είναι τα 58 χαϊκού του, δουλειά ετών

Αναπτυγμένα σε έξι ενότητες

Ο τίτλος της κάθε μιας από αυτές, αρχή ενός χαϊκού που την "εικονογραφεί"-προοικονομεί

Η ΙΙΙ (ΔΩΔΕΚΑ RONIN) και η V (12 ΤΕΑ LIGHTS) συνομιλούν, ή, η ΙΙΙ συναντά και διαλύεται στην V

Είναι τα χαϊκού ο ποιητικός λόγος του αιώνα που διανύεται; 
Είναι ο σύντομος λόγος τους, η ευκολία, χρόνου και λόγου, που απαιτούν οι ταχύτητες πορείας του αιώνα της ηλεκτρονικής επικράτησης; 
Κάποιες ερωτήσεις που θα απαντηθούν στο μέλλον, νομίζω

Προσωπικά θεωρώ ότι τα χαϊκού δεν είναι ο εύπεπτος λιγόλογος ποιητικός τρόπος που φαίνεται

Αρκεί να δώσει κάποιος περισσότερο χρόνο από μιαν ανάσα να αφουγκραστεί το νόημα

Ένας αγριαετός, δε, μου ψιθύρισε πώς ορισμένα από τα 17σύλλαβα της συλλογής διαβάζονται και ανάποδα, από τον τελευταίο στίχο προς την αρχή

Ας ανακαλύψουμε ποια...

Δείγμα:

Ενότητα Ι

Θέμα:  

Βεντάλια θέρους

(και μια πλαγιά σκιερή

να σ' αγναντεύω)

ΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΑΝΘΕΩΝ

   Σαν οδαλίσκες

μου γνέφουν, των γιασεμιών

  οι συμμορίες.

Ενότητα ΙΙ

MANGA

Τη βροχή κοιτώ

και σένα· φεύγεις γοργά

όπως στα κόμικς.

Ενότητα IV

ΑΠΟΔΟΧΗ

Θαρρώ γερνάω:

Μπρος σε πένθος και ζωή

δεν νιώθω δέος.

Ενότητα VI

ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ

Για να ανθίσουν

όμορφα οι κερασιές,

πίνουν θάνατο.

***

(Άραγε, ο ποιητής μας επιφυλάσσει στο μέλλον ένα άνοιγμα σε μάκρος των στίχων και ποιημάτων του;

Μια στροφή του "καβαφικού" του χαρακτήρα, σε μια μορφή σεφερικού λόγου; 
Ποιος ξέρει;

Περιμένουμε 🍀 )  

© Assimina

Δημήτρης Παπαστεργίου, PSYCHICAL GRAFFITI

PSYCHICAL GRAFFITI

(LP1)

Δέκα χρόνια κρεμόταν το σύνθημα Ιούδας

«Εσύ που με ευλόγησες να ζήσω όλα αυτά

Καταραμένος να ’σαι»

Ένα πρωί ο τοίχος το κατάπιε

Έκτοτε, μας χαμογελά σα γέρος ξεδοντιάρης

Και τα κορίτσια βλέπουνε τον κίτρινο καβάλο

(LP2)

Μεγάλη Πέμπτη αναρχικός, την Κυριακή φασίστας

Αν μαρτυρήσει τι έχει δει θα φρίξουν οι προφήτες

Η κρούστα βρώμας στο πετσί θα σκάσει και θα πέσει

Κι αίμα οι φλέβες  πρόστυχο με μιας θα πλημμυρίσουν

Φύλακας στα νοικοκυριά ευνούχος στα πορνεία

Φωτιά του γλείφει την κοιλιά και παγετός την πλάτη

Σκουπίδια οι άγγελοι να τρων κ’ ύαινες τα φτερά τους

Κάτω απ’ τη σκάλα τη σαθρή που βγάζει στα ουράνια

Ντύνονται οι ανάλγητοι μετάξια και κασμίρια

(από την συλλογή: Ο ΑΣΤΕΓΟΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΩΝ)

© Assimina