Στρατής Φάβρος, Παραμυθητικόν

 

 Παραμυθητικόν

"Animula, vagula, blandula"

Θα πεθάνω γριά λες;

H ζωή,

αυτή η σκύλα, Σκύλλα και Χάρυβδης
που δίνεται με υπέροχη λατρεία στο τυχαίο

εκτός κι αν πάνω από το σάπιο βόρβορο

πολλαπλής αναίσχυντης τοκογλυφίας
φίδι ωχρό κοιμάσαι

κι αν δεν το ξέρεις θα το μάθεις

τότε η σκύλα σου χαρίζεται
με το πείσμα κουφού και τυφλού ·

και διέφυγες το θάνατο πάλι ηλίθιε ;

μ’ ακούς γυναίκα με τους πόθους
και τα όνειρα από φίλντισι;

σπουδαίοι φορώντας πανοπλίες
ντυμένοι το ψέμα με επιμέλεια

και βιοπορίζονται με πασαλείμματα
και θαρρούν πως δεν τους βλέπουν
θαρρούν πως ο χρόνος είναι τυφλός

μ’ ακούς γυναίκα φίλη μάνα και σύζυγε
Με τα όνειρα από πηλό και σύννεφα;
Με την υπομονή τους βρήκε πάντοτε ο θάνατος

ένας υπάρχει να τον ξεφύγεις τρόπος
να σε πετύχει ανόητο
στη δίνη μιας χρυσοπλούμιστης
απροκάλυπτης έξαψης
Ω σαν πεταλούδα

στο τέλος του καλοκαιριού,όταν
και δε θα ακούσεις το μαύρο ρόχθο του
ούτε το πράσινο ποτάμι της λήθης δε θά δεις

θα σβήσεις σαν μην ήσουν ποτέ
γενναίος αθώος και υπέροχα ανόητος

μ’ακούς γυναίκα με τα παντελόνια της επανάστασης
και τα γυναικεία σου δάκρυα που αλλιώς τα λέμε συνείδηση ;

έτσι θα σβήσεις

Συλλογή Αφροδίτες ( Ανέκδοτη)

 

 

© Assimina

Στρατής Φάβρος, " στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού"

(από την ενότητα: Αφροδίτες)

Σήμερα το πρωί

στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού

συναντήθηκα με μια γαζέλα

χρυσή και νεαρή

καστανά και κόκκινα μαλλιά 1 κι 80 ψηλή

με τα τακούνια της

μια χρυσοκάστανη ήταν γοητεία

στα τελευταία είκοσι ή στα τριάντα

ντυμένη ένα φόρεμα ανάριο καφετί

σπαρμένο με κόκκινα λουλούδια

χαιρετούσε γι άγνωστο λόγο

την νοσοκόμα στο ουρολογικό

καλημέρα κύριε γιατρέ!

θυμάμαι την να λέει

Κοιτάζω με, πιο κοντόν της

ως ανάμνηση κοντή

να μαζεύω την κοιλιά

καθώς την ρίχνω στο κρεβάτι νοερά

άδικη που σαι ζωή

δίνεις σε κανέναν κείνο που ποθεί;

Κάποιες επιθυμίες νόστος άμωμος

περνούν και φεύγουν σαν καλοκαίρια

πριν το καταλάβεις δίχως αμαρτίες και νυστέρια

γυμνούλες όμορφες χρυσές σαν άμμος

νόστος γλυκύς αγέρια κι έρωτες

χάλκινα όνειρα στρόγγυλες βιόλες

κορμιά που λιγώνουνε ατίθασα αγόρια

κορμιά που χάνονται γοργά πεφταστέρια

(αντιγραφή από το blog του)


© Assimina

Στρατής Φάβρος, Στον Κ. Λουκόπουλο

 Στον Κ. Λουκόπουλο


 
Αυτός είναι ο κόσμος με παρρησία στο λέω μα δίχως καημό
τα ρόδα θ ανθίσουν μαζί με ζιζάνιο κι αλίμονο τον γδικιωμό
μελάνι που χύνεται μες στην καρδιά και φράζει το λόγο
θα βγούν οι ρήτορες στίχους θα στήσουν εγώ βλέπω τοίχους

Υπομονή κάνει ο ποιητής κι έκκληση στη Θεό της γραφής
Η επανάσταση χάθηκε μα μη με λογίζεις
πες πως ξεστράτισα λάθος πως έκανα μη με κακίζεις
μείνε στο κέντρο σου πάνω στο εύρος σου με της πυγμής

σου το όνομα δίκαιο και σε λίμπρο ανεπίκαιρο
να αφήσουμε σήμερα στιχους τα μέλλοντα
ετσι στα σύννεφα θα γράφει πως ήρθαμε
αν νέον ορίζοντα δείξαμε, το χρέος μας κάμαμε.


***

[γεια σου βρε Στρατή!]

© Assimina