(πλεξίδα)

 

 (πλεξίδα)

Βαρύ πρωινό, Ιούλιο μήνα. Ξημέρωνε, οι πυγολαμπίδες είχαν πεθάνει. Μέσα στον άνεμο πετά γεύση από στάχτες – οσμή από ξύλο στην πυροστιά ιδρώνει – όμως συνέχιζε να  ξημερώνει – λουλούδια νοτισμένα – οι βόλτες ερημώνουν – τα ποτά γύρω μας είχαν καλύψει τον ήλιο – ψιλόβροχο των καναλιών μες στους αγρούς. Νιφάδες παγωμένο γάλα κυλούν επάνω στα μάτια σου. Έχω τεντώσει εγώ σκοινιά από  καμπαναριό σε καμπαναριό. Γιρλάντες από παράθυρο σε παράθυρο. Χρυσές αλυσίδες από αστέρι σε αστέρι.
Και χορεύω.
Τα βλέφαρά σου είναι λευκά σαν τα μήλα.

αντέγραψα και έπλεξα στίχους των Αρτύρ Ρεμπώ και Δημήτρη Ελευθεράκη
από το ποίημα ΦΡΑΣΕΙΣ - ΕΚΛΑΜΨΕΙΣ, εκδ Γαβριηλίδης, μτφρ. Στρατής Πασχάλης, σελ.  57, για τον πρώτο
από τα ποιήματα: CONVERSATION UNDER THE STARS και ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΤΑ ΜΗΛΑ της συλλογής: Άσπρα μήλα, εκδ Πατάκης, σελ.15 ΚΑΙ 14, για τον δεύτερο

η ευθύνη, ή θράσος, του εγχειρήματος (Νοέμβρης 2021) και της αντιγραφής, εξ ολοκλήρου πάνω μου (α.λ.)

 

 

 

 [μνήμη Αρθούρου Ρεμπώ και Δημήτρη Ελευθεράκη / ποιητών]

© Assimina

Arthur Rimbaud, FAIRY

                                 I

     Για την Ελένη συνωμότησαν οι καλλωπιστι-
κοί χυμοί μες στους παρθένους ίσκιους κι οι α-
δυσώπητες λαμπηδόνες μες στην αστρώδη σιγή.
Η θέρμη του καλοκαιριού, μια εκμυστήρευση σ'
αμίλητα πουλιά, κι η απαραίτητη ραθυμία μέσα
σ' ανεκτίμητη βάρκα με κρέπια σε κολπίσκους
πεθαμένων ερώτων κι αρωμάτων σβησμένων.
     - Αφού ακούστηκαν για μια στιγμή να τρα-
γουδούν οι γυναίκες των ξυλοκόπων στο βουητό
του χείμαρρου κάτω απ' το ερείπιο των δρυμών,
τα ζώα να κουδουνίζουν στον αντίλαλο των κοι-
λάδων, κι οι κραυγές μες στις στέπες. -
     Για τα παιδικά χρόνια της Ελένης ανατρίχια-
σαν οι προβιές κι οι σκιές - και των φτωχών το
στήθος, κι οι θρύλοι τ' ουρανού.
     Και τα μάτια της κι ο χορός της ανώτερα κι
απ' τις πανάκριβες λάμψεις, κι απ' τις ψυχρές ε-
πιρροές, κι από την τέρψη του απαράμιλλου διά-
κοσμου και της ασύγκριτης ώρας.


 από τις ΕΚΛΑΜΨΕΙΣ
εκδ. Γαβριηλίδης
μτφρ.: Στρατής Πασχάλης




© Assimina

Arthur Rimbaud, ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

    Από  ένα  χρυσό  σκαλοπάτι – μέσα  σε  μετα-

ξωτά κορδόνια, γκρίζες γάζες, πράσινα βελούδα

και κρυστάλλινους δίσκους που μαυρίζουνε σαν

τον  μπρούντζο  στον ήλιο – βλέπω  το χελιδονό-

χορτο ν’ ανθίζει  πάνω σε τάπητα  λεπτουργημέ-

νο μ’ ασήμι, μάτια και ξέπλεκα μαλλιά.

    Κέρματα κίτρινου  χρυσού σπαρμένα στον α-

χάτη, κολόνες από μαόνι συγκρατώντας σμαρα-

γδινο τρούλο, δέσμες  κατάλευκο ατλάζι και φί-

νες βέργες ρουμπινιών κυκλώνουνε το ρόδο του

νερού.

    Θυμίζοντας  θεό  με  πελώρια  γαλανά  μάτια

και  κορμί  από  χιόνι, η θάλασσα  κι ο ουρανός

μαγνητίζουν  στους  μαρμαρένιους  εξώστες  το

πλήθος από τα νέα και δυνατά τριαντάφυλλα.

 από τις ΕΚΛΑΜΨΕΙΣ

μτφρ.: Στρατής Πασχάλης

εκδ. Γαβριηλίδης

[σ.σ.: ποιηματάρα!]

© Assimina

Πρωινό μέθης, Ρεμπώ

Πρωινό μέθης, Ρεμπώ

Ω Αγαθό μου!
Ω το Ωραίο μου!
Φανφάρα βάναυση όπου δε σκοντάφτω καθόλου!
Στρεβλή μαγική!
Ουρά για το ανήκουστο έργο και για το
θαυμαστό σώμα, για πρώτη φορά.
Αυτό άρχισε κάτω από τα γέλια των παιδιών,
θα τελειώσει από αυτά.
Το δηλητήριο τούτο θα μείνει σε όλες τις φλέβες μας,
ακόμα και όταν,
καθώς η φανφάρα στραφεί,
θα παραδοθούμε στην παλιά δυσαρμονία.
Ω τώρα, εμείς τόσο άξιοι για αυτά τα μαρτύρια.
Ας μαζέψουμε με θέρμη αυτή την υπεράνθρωπη υπόσχεση
καμωμένη στο πλασμένο σώμα μας και στην ψυχή μας,
αυτή την υπόσχεση, αυτή την παραφροσύνη.
Η κομψότητα, η γνώση, η βιαιότητα!
Μας υποσχέθηκαν να θάψουν στη σκιά το δέντρο
του καλού και του κακού, να εξοστρακίσουν τις
τυραννικές εντιμότητες, για να οδηγήσουμε
τον πολύ αγνό μας έρωτα.
Αυτό αρχίνησε με μερικές αηδίες και αυτό τελείωσε,
μην μπορώντας να μας αρπάξει αμέσως από αυτή την
αιωνιότητα,
αυτό τελείωσε με ένα σκόρπισμα αρωμάτων.

[...]


(Ανθολογία γαλλικής ποίησης, Καστανιώτης)

© Assimina