Ασημίνα Λαμπράκου, κομμωτηρίου - ζωγραφιές - δυσκολίας

δελτίο παρουσίασης 

πατώντας στην εικόνα 

 

 

 

© Assimina 

• Σπουδή σε τρεις φάσεις

Κώστας Θ. Ριζάκης
Τρία πορτρέτα, 2022–2025.

© Assimina

Κώστας Θ. Ριζάκης, η καρδιά της μαργαρίτας

 

 

 

Κώστας Θ. Ριζάκης, η καρδιά της μαργαρίτας

 

Το σχήμα που έδειχνε η σύμβουλος στους γονείς για ιδανικές οικογενειακές σχέσεις, ήταν ένας κύκλος με κέντρο το σημείο όπου τα μέλη της ακουμπούσαν π.χ. τα δεξιά τους χέρια, ενώ τα αριστερά «πέταγαν» ελεύθερα στο άλλο άκρο ενός αοράτου κύκλου ζωής, πραγματώνοντας τις επιλογές του καθενός.

Όπως, ας πούμε, το κέντρο και τα πέταλα μιας μαργαρίτας.

 

Μια τέτοια οικογένεια, με τ ο υ ς τρόπους του, με πείσμα και πάθος φορές ιδιοπαθώς ενοχλητικό πλην όμως αποτελεσματικό, δημιούργησε, και ανασύντασσε έως τέλους, ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης. Μέσα σε αυτήν έζησε ο ίδιος ενώνοντας πολλούς από εμάς.

Κέντρο της μαργαρίτας υπήρξε ο ίδιος.

 

Η καρδιά σιώπησε, μεσημέρι της Καθαράς Δευτέρας του 2026. 

(23.02.2026) 

 

 

φωτογραφία: Χριστίνα Καραντώνη

 

φωτογραφίες της Χ. Κ. κοσμούν την τελευταία εκδοθείσα συλλογή ποιημάτων του 

Κ. Θ. Ρ.: «η παλάμη όρισε το δόρυ»

 

 

 

 

 

 

 

η ανάρτηση προγραμματίστηκε να εμφανιστεί την ώρα της κηδείας του ποιητή στην Ξηριώτισσα (κοιμητήριο) Λαμίας

 

 

© Assimina

(παρένθεση)

αρκουδίτσα στο παζάρι

γουρ'νόλασπη
γουρ'νόλασπη, τρυφερέ
όσο πιο μέσα μπαινεις, τόσο πιο πηχτή

ο πιο ειλικρινής ο μαθητής που σε κορόιδεψε
ο πιο έντιμος ο κλέφτης που σ' άνοιξε το σπίτι να κλέψει

 

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

ζητά η γη, ζητά

νερό ζητάει

μα και το σύννεφο

νερό πεινάει

 

© Assimina

(παρένθεση)

κλεμμένο φιλί, η ζωή

κι ο θάνατος, τρόπος να το γυρίσεις πίσω.

 

© Assimina

ΑΦΗΣΤΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

ΑΦΗΣΤΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

 

 

Έλεγα, υπάρχει καταγεγραμμένο, ό,τι δεν θα συμμαχήσω με τον διάολο παρά θα κλέψω από το λιβάνι του προκειμένου να κρατήσω τα παιδιά στο σχολείο. Ήταν ο τρόπος που επέλεξα να διδάσκω και να επιχειρώ με προγράμματα μέσα στο σχολείο, από ένα σημείο κι ύστερα. Κι άλλοι συνάδελφοι με τον δικό τους τρόπο τον ίδιο στόχο: να κρατήσουμε τα παιδιά στο σχολείο.
    Θεωρώ ότι το πιο κάτω (φωτογραφία) που διαβάζω στην ανάλυση περί ΔημΩνΣχ, σημαίνει ό,τι ο κοινός νους αντιλαμβάνεται: περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων. Φυγοκεντρισμός μαθητών των λεγόμενων αδύναμων στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Πρέπει να το έχεις ζήσει για να αντιληφθείς το «γιατί» και το κόστος μιας τέτοιας επιλογής. Κανένας μαθητής μου δεν έκλεψε θέση ή βραβείο εκείνων που εύκολα λογίζονται ή μπορούν να μετατραπούν σε καλούς ή άριστους μαθητές. Έγιναν όμως τεχνίτες, καλοί τεχνίτες κάποιοι, και με την αύρα τους πλουτίσανε τον κόσμο των σχολείων που φοίτησαν.

Κάνετε ότι θέλετε με τους συναδέλφους μου (αρκεί να μην εχει ως αποτέλεσμα το κλείσιμο σχολικών μονάδων σε ευαίσθητες περιοχές – δείξτε μου μία που δεν είναι πια, για διάφορους λόγους –, κάνετε ότι θέλετε με τους συναδέλφους μου διότι είμαι σίγουρη το ίδιο θα πράξετε και με άλλες επαγγελματικές ομάδες εκείνες που δωρίζοντας δάφνες ανέξοδα ονομάζουμε: λειτούργημα –λειτουργούς. Δικαστικούς υπαλλήλους, γιατρούς, νοσηλευτές κλπ κλπ προκειμένου να βελτιώσουμε την απόδοση τους με την αξιολόγηση. Έτσι δεν είναι;

        Όμως, όμως, αφήστε ανοικτή την πόρτα των δημόσιων σχολείων για όλες τις κοινωνικές ομάδες. 

            Πάρεξ και διαβάζω λάθος την συγκεκριμένη παράγραφο κι αλλάξανε οι συνθήκες στις γειτονιές.

 

 

 ***

Στους μαθητές μου όλους

 

Στην μνήμη του σχ μου σύμβουλου κύριο Γιάννη Αρναουτάκη ο οποίος είπε κάποια φορα σε επίσκεψή του στο σχολείο: και τα θέματα της Γεωγραφίας που θα εξετάζετε στους διαγωνισμούς θα είναι όσα οι ίδιοι διδάξατε μέσα στις τάξεις κι όχι εκείνα που ο γιος του γιατρού μπορεί να βρει στην βιβλιοθήκη του μπαμπά.

 

 εδώ σχετικό άρθρο

 

 

© Assimina

πηγές

 

ώιντα, ποιηματάκι μου καημένο! 

πώς και πως και πόσο λίπασμα

θα γίνεις

 

[εμπνεύσεων γεγηρακότων. Ω!]

 

© Assimina

Ασημίνα Λαμπράκου, ΚΆΠΟΙΑ ΗΜΈΡΑ σκέφτηκα (από το Solidago)

 

ΚΆΠΟΙΑ ΗΜΈΡΑ σκέφτηκα:
θα αποτελέσω την εικόνα όλων των πραγμάτων που τον σημάδεψαν
πάνω μου θα πάρει το αντιγύρισμά τους
Μια μέρα σκέφτηκα:
θα είμαι το κορίτσι που τον απέρριψε
αλλά από την πλευρά της απορρίψεως η ίδια
και τότε θα γίνω το θηλαστικό που τον παρηγορεί
για την απόρριψη που έδωσε
εγώ στη θέση εκείνου
το θηλυκό στο αρσενικό του
Μια μέρα πριν από τις άλλες, σκέφτηκα:
θα είμαι η μάννα που θα βλέπει πάνω της αιτίες συμπεριφοράς
η μάννα που θα τον συγχωρεί
αυτή που στα χέρια του θα πεθάνει
να προλάβει να τη συγχωρέσει, ο ίδιος να ελευθερωθεί
 

σκέφτηκα κι άλλα
πως ας πούμε είμαι αυτός κι αυτός
εκείνος ο ίδιος που τον συμμορφώνει
κι ήταν σα νάξερα πως
 

τόσες που θα γινόμουν γυναίκες θα με έχανα
κι εκείνος
θα συνεχίζει μέσα τους να υπάρχει για να τις περιέχει

 

*******

 από τη συλλογή Solidago, 2018

 

 17 Απριλίου 2024 - προγραμματισμένο 

***

σ.σ.:
υπάρχει ένα σημείο όπου τα Πυθείϊα, όπως τα λέω εγώ ή μελλοντολογικά όπως αναφέρεις εσύ, ποιήματα καταρρέουν 

το σημείο της αποκάλυψης ότι η διαίσθηση άγγιξε την πραγματικότητα

κι αν το "θα"  του ποιήματος έχει γενική, οικουμενική ή έστω ιστορικά κοινωνιολογική στιγμή, το ποίημα γίνεται ο ήρως, το φτερό να σηκώσει επαναστάσεις είτε εκείνα τα τύπου: τα έλεγε αυτός από τότε

αν, ωστόσο, το "θα" του ποιήματος έχει μια στενή, προσωπική αναφορά, μένει να θαυμάσεις το δώρο της διαίσθησης

φιλοσοφώντας, επειδή ήθελα να  μάθεις κι επειδή απορώ και δεν είναι εύκολο να διαχειριστώ την αλήθεια

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

 ανέβασα το level μάνα 

παράπονο μην έχεις

 πώς το έλεγε ο ζόρικος θείος;

όχι όπως τα ξέραμε αλλά όπως ήρθανε

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

κι όπως να φωνάξω αρχίνησα:

τα καταφέραμε πατέρα,

νατην η μάνα προσπερνά  

δικά της αφήνοντας σημάδια

όπως και νάχει

οι δυο σας εντός μου ακόμη κι έτσι συναντιέστε

 

© Assimina

Εμβόλιμον 99 - 100

 

 

Το 1996 - '97 στο Κυριάκι Βοιωτίας, τόπος πρώτου διορισμού για εμένα, ανάμεσα σε άλλα πολλά έμαθα και πώς ένας οργανισμός, μια βιομηχανία, μπορεί να επηρεάσει τη ζωή των κατοίκων του χωριού επιμελούμενη θέματα που αφορούν την ποιότητα ζωής των κατοίκων οι οποίοι τυγχάνουν και εργαζόμενοί της

     Το 2013 και μέσα από τον εδώ δικτυακό χώρο συναντώντας τον Γιώργο Χ. Θεοχάρη και το "Εμβόλιμον" μαθαίνω και ότι μπορεί να συμβάλει, ενισχύσει την ανάπτυξη κουλτούρας και πολιτισμού των γύρω τόπων. Η "Αλουμίνα", όπως την λένε οι ντόπιοι, επιχορηγεί μαζί με το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, την έκδοση του περιοδικού "Εμβόλιμον".

Ένα εγχείρημα που ωστόσο δεν θα υπήρχε δίχως τους εμπνευστές του και τους εργάτες, τους ανθρώπους που το πραγματοποίησαν, το κράτησαν και το συνέχισαν. Χάριν σε αυτούς λοιπόν, το περιοδικό κλείνει φέτος 35 έτη ύπαρξης και 100 τεύχη

Επομένως,

     Συγχαρητήρια!

     Συγχαρητήρια για την έμπνευση, το κουράγιο, τον χρόνο, τον κόπο, τα αποτελέσματα, την προαγωγή του πολιτισμού στην Βοιωτία σε όλους τους συντελεστές κι ευχές για δυναμική, δημιουργική συνέχεια και από εμένα

"Εμβόλιμον" περιοδικό, 35 έτη λειτουργίας, τεύχος 99-100, 

συγχαρητήρια κι ευχές από εμένα και το αντίγραφο του Κλέε 

"Εμβόλιμον" περιοδικό, 35 έτη λειτουργίας, τεύχος 99-100, 

συγχαρητήρια κι ευχές απο εμένα, 

το τριανταφυλλάκι όπου πόζαρε φωτογραφία του Δαυίδ Μπάκα,

και την,  με χρυσή κλωστή πλεγμένη, οχίτσα της φίλης μου Δήμητρας Ντούσια

η ανάρτηση έγινε κ α ι για να θυμάμαι, χαίρομαι κι ε υ χ α ρ ι σ τ ώ

 

© Assimina