ΚΙΝΗΜΑ ΤΩ(Ν) ΓΡΑΦΩΝ
γκελ στων ευχών (νοείται
νοερών εάν λεπτο-
ελέγξετε ότι όσοι στο
εγχείρημα βέβαια τολ-
μητίες εδωνά συνέδραμαν
τυγχάνουνε όλοι αλλά
όλοι τους διάβολε
οριστικά απόντες κ’ ήγουν βα-
θέως νεκροί) παππού
πατέρα νόνας στην α-
δελφή δεν ζύγωσα μείναμε
μαλωμένοι ‒πού
φεύγεις χωρίς ένα «γεια»
ανάγωγος δε δείχνεις;
το χώμα σ’ αλλοτρίωσεν ή
το κερί που ανάβω;‒
μετά τών συνοδών λοιπόν
σπρώχνομαι στον φεγγίτη
νοιώθω αρκετά αδύναμος
ετών εξηνταδύο κότσι για
ώρες το α-κατόρθωτον μα
ωστόσο βλέπων έξω· δένει η
αυγή πρασινωπή φουλ στην
διάθεσή μου όμως το μπλά-
βον φορτηγό τοκ-τοκ
τοκ-τοκ (της επικράτειας θεέ
θε μου τών λυπημένων
κάν’το να πάψει κάνε το να μην
περάσει φευ) θα λιώσει
επί ασφάλτου (πώς κι άσφαλ-
τος ενώ έσφαλεν;) το
πλέον αγαπητό γατί γέρασε πι-
α δεν τρέχει (πρέπει γι’
αυτό να εξοντωθεί;) το αίμα
αίμα μ’ επιστρέφει εκεί
πριν κι όπου επιχειρούσα εχ μι’ από-
δραση ρομαντικήν άλλοτες
λέω ενδελεχώς ίσως σάς ξανα-
δείξω πώς συναζόμαστε
δυο-τρεις δειλίας συναινούσης
(κάποιοι θα διασκεδάζατε
τα παλαιά ασπρόμαυρα σινεμασκόπ
μα εγώ, εγώ κάλλιον
γνωρίζω φίλοι μου πως τα σκανάρω μόνος)
[από το 8ο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού: "σ❦αφυλή", ΜΕΘΗ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ]
© Assimina
