Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Αλτσχάιμερ αρχόμενο, Σωτήρης Παστάκας


ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

ε΄

Ένα κόκκινο τραπουλόχαρτο στον δρόμο
Με οκτώ καρό ανοίγει την παρτίδα του
αυτό το καλοκαίρι, στο άδειο απόγευμα
της Κυριακής βρέθηκα με δύσκολο φύλλο
κι ούτε έναν άσο κρυμμένο στο μανίκι μου.
Για να διαβάσουμε λοιπόν το χαρτί
της ισότητας και της άρνησης, την αντίφαση
ανάμεσα στην πλήρη αποτυχία ή πλήρη επιτυχία

τις διπλές αναλογίες δύο και τέσσερα.


εκδ. Μελάνι, 2017





© Assimina

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Μ. Προύστ



«...αλλά στεκόμουν γεμάτος θαυμασμό μπροστά στα σπαράγγια, που έχουν χρώμα θαλασσί και ροζ και η μυτερή άκρη τους, με λεπτότατες πινελιές μωβ και γαλάζιες, ξεθωριάζει ανεπαίσθητα ως τη ρίζα τους –λερωμένη ακόμα από το χώμα του φυτού- με ιριδισμούς που δεν είναι γήϊνοι. Είχα την εντύπωση πως οι ουράνιες αυτές αποχρώσεις πρόδιδαν τα γλυκύτατα πλάσματα που, κάτω απ’ τη μεταμφίεση της σφιχτής και γευστικής τους σάρκας, άφηναν να διαφανεί, σ’ αυτά τα χρώματα που γεννιούνται με τη χαραυγή, σ΄ αυτές τις απόπειρες ουράνιου τόξου, σ’ αυτό το σβήσιμο γαλανής βραδιάς, η πολύτιμη ουσία, που την αναγνώριζε και πάλι, όταν όλη η νύχτα μετά το δείπνο, όπου είχα φάει σπαράγγια, τα πλάσματα τούτα έπαιζαν τις ποιητικές και άσεμνες φάρσες τους, όπως σε παραμύθι του Σαίξπηρ, μετατρέποντας το δοχείο μου σε βάζο με αρώματα…»

ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ
«Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο», σε μετάφραση του Παύλου Ζάνα, εκδ. Ηριδανός


© Assimina

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

City Plaza: Swarming Solidarity






© Assimina

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, Μ. Γκανάς


[...]
Επειδή είναι δύσκολο να αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά και καμένα,
θέλοντας ο καθένας
να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πώς εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ' αυτά και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά --έτσι κι αλλιώς--
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.


  Ποιήματα 1978-2012


© Assimina

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

μεταφραστικά



Υπάρχει ένας στίχος σε ποίημα της Πάρκερ, όπου η ποιήτρια χρησιμοποιεί τον όρο: mooning, ο εξής:

Therefore the mooning* world is gratified,
Quoting how prettily we sigh and swear;


διαβάζοντας και μεταφράζοντάς τον, απέδωσα το mooning ως:
φεγγαρόπληκτος, φεγγαρολουσμένος ή και φεγγαρένιος

Για τούτο ο φεγγαρόπληκτος* κόσμος είναι ικανοποιημένος,
Αναφέροντας πόσο ωραία αναστενάζουμε κι όρκους παίρνουμε·

Είχα χρησιμοποιήσει την προσωπική μου εκδοχή σκέψης και έκφρασης
αργότερα όμως, δεύτερη τρίτη διόρθωση, παίρνοντας υπόψη το ύφος της ποιήτριας: σαρκαστικό κατά κύριο λόγο, έψαξα και βρήκα περισσότερες και διαφορετικές εκδοχές για τον όρο mooning
τις παραθέτω...

*mooning: the act of showing your naked bottom in public as a joke or as a protest
Dictionary of Cambridge

  Mooning in English: wander; daydream; pine, yearn; briefly show one's bare bottom as a prank (Slang) 
  Mooning in Greek: χαζεύω
πηγή: babylon

Μετά από αυτό, η μετάφραση τροποποιήθηκε δίνοντας άλλες δυο εκδοχές, τουλάχιστον



ΤΟΝ Οδυσσέα του Τζόυς τον διάβασα, δεν τον μελέτησα
Διάβασα όμως προσεχτικά για τα δεδομένα μου, τον πρόλογο του μεταφραστή στην έκδοση του Κέδρου
Κατόπιν αφιερώθηκα στην ανάγνωση στα ελληνικά πετώντας απο κεφάλαιο σε κεφάλαιο με ένα κάποιο κριτήριο διαδοχής/προτίμησης, και πάλι πίσω και ξανά κλπ

ΤΙΣ προάλλες έπεσα από κλικ σε κλικ σε μια ανάρτηση με σκέψεις στην ανάγνωση του Οδυσσέα και τη μετάφραση του στον παρακάτω στίχο πχ.

God becomes man becomes fish becomes barnacle goose becomes featherbed mountain.

Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, γίνεται ψάρι, γίνεται πεταλίδα χήνα, γίνεται πουπουλένιο στρώμα.

(σελίδα 76)

ΑΝ ο Τζόυς έφερε τον Μπλουμ ως θεοφοβούμενο και θεοσεβή, μια χαρά καθώς στην φράση έτσι αποδιδόμενη στα ελληνικά, φαίνεται ο Θεός μέσα σε όλα τα υλικά πράγματα
είναι όμως έτσι; δεν θυμόμουν...
ΚΑΙ σκέφτηκα να παίξω, γιατί στη συνείδησή μου, ο Τζόυς καταγράφτηκε ως παίχτης της γλώσσας, εννοώ εκείνος που όπως κι η Πάρκερ, που μου ήταν πιο εύκολη, και άλλοι όμως, χρησιμοποιούσε λέξεις με διττή ή πολλαπλή σημασία και στίξη αμφίβολης σήμανσης, ερμηνείας, κρύβοντας νοήματα
ΚΙ έκανα τον στίχο έτσι, μια κι ο ίδιος είχε επιλέξει να μη βάλει κόμματα ανάμεσα στις λέξεις:

God becomes man
                       man becomes fish
                                             fish becomes barnacle goose
                                                                                  goose becomes featherbed mountain.

ε; 😊


ΚΑΙ, ψάχνοντας τις έννοιες και τον συνδυασμό τους, είχα διάφορες δυνατές από πιθανότητα, αναγνώσεις...
barnacle: βαλανόστρακο (ζωολογία) = βαλανόμορφο όστρακο / στρείδι
barnacle: βάλανος, βελανίδι, βελανιδιά, κάτι που μοιάζει με βελανίδι, εξάρτημα της αμπάρας της θύρας
goose: χήνα, χηνάρι, μτφρ.: μπούφος, χαζοπούλι
goose: τσιμπάω τον πισινό, χουφτώνω, τσιμπάω τον κώλο, πιάνω τον κώλο
featherbed: φτερωτός feathered - στο δικό μου λεξικό
featherbed: να  προστατεύεις κάποιον, ειδικά ομάδες εργατών, πάρα πολύ και να κάνεις τα πράγματα πιο ευκολα γι αυτούς
bed: κρεββάτι, στρώμα, βάθρο, κοίτη, πρασιά
mountain: όρος, βουνό, σωρός, ορεινός ως επίθετο



ο Θεός γίνεται άνθρωπος
ο άνθρωπος γίνεται ψάρι
το ψάρι γίνεται ένα βαλανόμορφο χηνάρι
ή 
το ψάρι γίνεται ένας βαλανόμορφος τσιμπημένος κώλος
ο μπούφος/το χαζοπούλι γίνεται προστατευμένος σωρός
ή
το χαζοπούλι γίνεται ένα σωρός φτερών στην κοίτη
ή 
το χαζοπούλι γίνεται βάθρο από σωρό φτερών 




το σκότωσα; 😊




© Assimina

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα (*)




Κωμικού, ξυπόλυτου θιάσου/έργο τρομερό τα όρη του Καυκάσου
ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα/ίθρα οα ακατα βόθρα, κολυμπήθρα

Σε πηγή θολή και μολυσμένη/την κρυφή μου αγάπη έχω βαφτισμένη
ερε ο  σ’ όλα υπερέχω/όλα τα ζητώ και τίποτα δεν έχω (*)


(σιγανά)
των γυναικών και των αντρών
αχ μάτια μου!
αλάδωτοι οι μεντεσέδες
να προκαλούν συνήθισαν
της φύσης τούς …κορσέδες

(στην εισαγωγή χαμηλά)
παίζουν νταούλια και ζουρνάδες
σουραύλια και τσιφτάδες


ένα δύο τώρα!

πως τα δόντια του κροτάλισε ο Αίγισθος
κι άλλαξε φως στο μάτι– διάβασες Κλυταιμνήστρα
κι αντί όπως ζητήθηκε απ’ τη σκηνή να βγείς
σαν η γυναίκα στο δωμάτιο εμφανιζόταν· απ' τα
μπαούλα πίσω κρύφτηκες μυρίζοντας κι ορώντας
τις αλλαγές στη διάθεση τ' αντρός από της γυναικός
τα κάλλη στη φωνή και τους τρόπους αφού τα άλλα
να ιδείς δεν το μπορούσες· κι έμενες σφιχτά τα χείλη
καρφωμένα μην η ανάσα σου ακουστεί στου δώματος
το κρύο να κροταλίζει σα θεριό που το φαί του πήραν.


 [...]


ολόκληρο στο link στις Staxtes

ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα (*)


© Assimina

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Ο νεκρός, Ε. Χ. Γονατάς


Μπαίνω στο μικρό δωμάτιο. Δεξιά ένα μα-
       κρύ, τεράστο σιδερένιο κρεβάτι με πολύ
χοντρό στρώμα που φουσκώνει. Ένας άνθρωπος
είναι καθισμένος στην κορυφή, σκεπασμένος με
άσπρο μπαμπακερό πάπλωμα.
  "Πρόσεξε", μου λέει, "τα μπροστινά πόδια
του κρεβατιού· καθώς το πάτωμα με τ αχρόνια
όλο ανεβαίνει κι ανηφορίζει απ' αυτή τη μεριά
κατά το ταβάνι, δεν ακουμπάνε πια χάμω μα
πάνω στον τοίχο. Έτσι το κεφάλι μου κοντεύει
να φτάσει το μικρό εκείνο παράθυρο, δίχως παν-
τζούρια και πάντα ανοιχτό απέναντί μου. Σε λί-
γα χρόνια, όταν ολόκληρο το κρεβάτι, κι όχι
μόνο το μπροστινό του μέρος, έρθει κι ακουμ-
πήσει στον τοίχο (για την ώρα σχηματίζουν γω-
νία) θα μπορώ να βλέπω έξω χωρίς να 'μαι υπο-
χρεωμένος να σηκώνομαι. Θα είμαι και τότε ξα-
πλωμένος όπως τώρα στο κρεβάτι μου, αλλά θα
φαίνομαι σαν όρθιος".
    "Πολύ στενάχωρα", λέω, "είναι εδώ μέσα".
    "Δεν έχεις καθόλου δίκιο. Κοίταξε τι ωραία
εξοχή!", μου αποκρίνεται και μου ξαναδείχνει
το παράθυρο.
     Πηγαίνω στο παράθυρο. Είναι πολύ ψηλά.
Για να το φτάσω πρέπει να ανέβω πρώτα στο
μπαούλο. Ανεβαίνω και κοιτάζω έξω. Σε μισό
μέτρο μόλις απόσταση βλέπω μονάχα τους χα-
λασμένους τοίχους από μια σειρά καταθλιπτικά
σπίτια, που για παράθυρα έχουν κάτι μικροσκο-
πικούς --σαν κουτιά σπίρτα-- καγκελόφρα-
χτους φεγγίτες. Τίποτε άλλο. Νιώθω τώρα μπρος
στη θέα αυτή ακόμη μεγαλύτερο πλάκωμα στην
καρδιά μου.

Οι Αγελάδες
εκδ. στιγμή
1992



 © Assimina