Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Σίμπιλ



Με φωνάζουν Σίμπιλ
χαζό, ε;
με φωνάζουν Σίμπιλ και δεν έχω τίποτα
δεν έχω φίλους
-κυρίως φίλους-
και κάποτε, που ένας αναφέρθηκε σε μένα,
σε έναν άλλον πήρε χρόνο και κόπο να με φτάσει
μου απευθύνθηκε ρωτώντας
τότε εγώ θέλοντας να δώσω τόπο στον χρόνο ανάμεσα στην ερώτηση και την απάντηση…

Τη λένε Σίμπιλ
ένας [...]


ολόκληρο πατώντας επάνω στην εικόνα

Σίμπιλ


© Assimina

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

please the pigs(*)



 -I-

θέλω να σε ερεθίσω
να σε ερεθίσω με την απαλότητα του δέρματός μου
τα χλιαρά μου χάδια και τρόπους
τα φιλιά που δίνονται χωρίς να σου ανήκουν
θέλω να σε ερεθίσω
θέλω να σε ερεθίσω να σπάσεις πάνω μου
σαν κρύσταλλο
θέλω το θυμό σου
θέλω τις πληγές σου
τα μαρμαρωμένα χέρια σου στο πρόσωπό μου
τη κραυγή του πόνου σου να ραγίσει τα σωθικά μου
θέλω το τρέμουλό σου να οργώσει το στήθος μου
θέλω το χόλιασμά σου να κόψει το στέρνο μου
να σπάσω στα δυο και να γείρω στα μπράτσα σου
χλωμή σκοτωμένη άζυμη αζέστατη· σα δάκρυ από ρετσίνι·
ένα πεύκο·

θέλω να σου προσφερθώ σαν πεύκο δαρμένο από κεραυνό._


(*)
please the pigs: ιδιωματισμός που έχει την έννοια: αν οι συνθήκες το επιτρέψουν


( μίμησις)

πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό περιοδικό: τα φτερά της χήνας


© Assimina

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

μια μέρα ας το πάμε ανάποδα



σιγώντας λέω: σε ήθελα νάσαι όπως σε είχα ανάγκη να είσαι και με αυτό σε έπλασα εικόνα· και ήσουν όπως εσύ ήθελες να είσαι επειδή έτσι θα γινόσουν δική μου εικόνα και θα καρπωνόσουν εκείνο που ήθελες να έχεις αλλά δεν είχες

σιγώντας και με σκυφτό κεφάλι, λέω: δεν ήσουν όπως σε έπλασα εικόνα για να παίρνω εκείνο που ήθελα να έχω αλλά δεν είχα και θύμωσα, έσκουξα, λυπήθηκα, σε μείωσα για να έχω μια δικαιολογία πώς, διάολε!, υπήρξες όπως σε ήθελα και μου έδινες εκείνο που είχα ανάγκη αλλά δεν το είχα

σιγώντας και με σκυφτό κεφάλι, θυμάμαι και λέω: κάποτε στην τότε Ελευθεροτυπία ένας κοινωνιολόγος έγραφε πως οι άντρες δίνουν αγάπη για να πάρουν σεξ κι οι γυναίκες δίνουν σεξ για να πάρουν αγάπη, κι εγώ γέλασα καθώς μου φάνηκε μια τίμια σύνοψη του τι συμβαίνει και αυτό που συμβαίνει το έβρισκα μια έντιμη συναλλαγή
κι έπειτα προχώρησα και σκέφτηκα πώς κάποιος δίνει αυτό που δεν έχει για να πάρει εκείνο που θα ήθελε να έχει κι εσύ κορόιδεψες χρόνια μετά που γέλασα όταν το είπες κι εσύ πως το λέει ένας σπουδαίος

σιγώντας και με ψηλά το κεφάλι, λέω: πες τους Πέρσυ, εσύ που με ξέρεις, πώς, όχι! δε λέω για σένα! πώς οι ήρωες που στήσαμε, άλλοι έχουν και δίνουν κι άλλοι δεν έχουν και δίνουν για να πάρουν αυτό που δεν έχουν, και πώς επιτέλους, ας προχωρήσουμε στην αποδοχή τους σαν ιστορικά πρόσωπα με το "είναι" του το καθένα και την προσωπική του δράση κι ωφέλεια από την οποία κι ο κόσμος ωφελήθηκε και προχώρησε κάνοντας αυτήν την ωφέλεια χαλί που πάνω του πέρασε στο παρόν που μέχρι να ψελίσεις τη λέξη, γίνεται παρελθόν κι απαιτεί νέες δυναμικές ωφέλειες για να προχωρήσεις

διάολε, Πέρσυ! κάποια φορά ας το πάμε ανάποδα κι ας, χωρίς να το φωνάξουμε, αναρωτηθούμε: γιατί ο δημιουργός, και μάλιστα: ο κάθε δημιουργός, εκ του σύνεγγυς μας απογοητεύει;




© Assimina

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

ένα το ευχαριστώ κι ένα ποτάμι σκέψεις


είπα ένα ευχαριστώ το πρωί και τώρα κάθομαι εδώ· εδώ και σκέφτομαι όσα χώρεσα στη φράση και μαζί σκέφτομαι πώς είναι αδύνατο να μεταφέρω όλα που με οδηγούν σ' αυτό το ευχαριστώ δίχως να φορτώνω το βάρος τους σε εκείνον που το ακούει
δέστε: από φύση μου -κόμμα- έστω, είμαι με εκείνους που δουλεύουν πολύ κι ίσως δουλεύουν μόνοι ή μοναχικοί
ναι, είμαι μάλλον με τους μοναχικούς ή μόνους· εντάξει! εντάξει! θυμάμαι πώς στεκόσουν πίσω από το γραφείο, το σχήμα των χεριών που έδιωχνε την ατζαμοσύνη και που φώναζες μη λέμε μοναχικούς, μη μπερδεύουμε τις έννοιες γιατί ο μοναχικός είναι άλλο από αυτό που το χρησιμοποιώ, όμως είμαι μ' αυτούς τους μόνους ή μοναχικούς κι εκείνους που δουλεύουν πολύ -κόμμα- μόνοι κι επίσης ό,τι χρωστάω το δίνω μια κι έξω· αλλά ευγνωμοσύνη έχω, δεν χρωστάω· και νομίζω καταλαβαίνεις πώς: αλλοίμονό σου με μένα που έμπλεξες αφού ότι χρωστάω το δίνω μια κι έξω αλλά την ευγνωμοσύνη την έχω δεν την χρωστάω -κόμμα- και πάντως: ευχαριστώ.      Σίμπιλ.

© Assimina