Παρασκευή, 23 Απριλίου 2021

Κώστας Θ. Ριζάκης - Ποιήματα 1985 - 2021 - επιλογές

 

             το τίμημα 

 

με γέννησες κουτσόν και με γυρνούσες
σε φρούδες κλινικές τη μια μετά την άλλη
ιερός σκοπός σού αγίαζε τα μέσα
ανάγκη πάσα να γλυτώσεις το παιδί σου
γιαυτό δοκίμαζες του κόσμου τις ενέσεις
να σπάσεις την αρχέγονη άρνησή μου
τη θέλησή μου βράχο να εκτινάξεις
να ενδώσω στις ορέξεις σου αναντίρρητα
ωσότου πέτυχες κάπως να ισορροπήσω
αν και υποδέχτηκες καγχάζοντας θυμάμαι
της έμπνευσής σου το σπασμένο βήμα

κόντρα στην κόντρα χρόνο με το χρόνο
δεν άντεξες πολύ στην περιφρόνησή μου
ρακένδυτη κατέληξες ζητιάνα στη γωνιά
τον οίκτο εκλιπαρώντας των περαστικών
που ηχούσε νόμισμα σε τσίγκινο κουτάκι
σειρά νομίσματα όπως πολλές οι μέρες
οι ώρες τα λεπτά τα δευτερόλεπτα
επαίτης άρχισες ξανά να απαιτείς
κι έτσι άπληστη ως είχες συνηθίσει
δεν πρόφταινες το ύφος σου ν’ αλλάξεις
την ύστατη στιγμή που έστριβα στο δρόμο

το ίδιο έχιδνα σε γνώριζα κι εδώ
το αυτό φαρμάκι έσταζε η ματιά σου
βαθιά με νάρκωνε το μητρικό σου φίλτρο
κι όταν παραδομένος και απαθής
πλησίαζα κι ενώνονταν οι σκιές μας
στα χείλη σου έφερνες χωνί τα δυο σου χέρια

φυσώντας στα καλάμια των ποδιών μου
τον αποτρόπαιο βαθύ σκοπό σου

για να με βλέπεις πάλι να κουτσαίνω!



 ---
ενότητα: Ο ΒΥΘΟΣ ΜΟΥ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

επιτάφιος δρόμος
ποιήματα Α΄[1985-2010]
Οι Εκδόσεις των Φίλων
2011


*******

 

επιστρέφω στο φως


επιστρέφω στο φως βιωμένο σκοτάδι

ούτε βήμα η απόγνωση
ούτε βήμα ο τρόμος
είτε πίσω ή μπρος:  καταδίκη

το σκυλί μου ξεχνώ σε πηγάδι
κλειστό και μερόνυχτα ουρλιάζει

τι αυθάδεια στο φως
η πληγή μου ( που αβάσταχτα
ανατρέπει τον ήλιο )

ποια ευφράδεια στο αίμα
στη γλώσσα ποια νάρκωση


τί  π ά λ ι το ποίημα!

 

 ---

ενότητα: ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΠΕΝΘΗ (1997)

επιτάφιος δρόμος
ποιήματα Α΄[1985-2010]
Οι Εκδόσεις των Φίλων
2011  


*******



όταν το θέμα επιμένει (γ)

 

πάντοτε τελευταία έρχεται στον ύπνο μου

όλο στοργή ταιριάζει τα σκεπάσματα
μού σιάζει το προσκέφαλο δειλά

σκύβοντας με φιλά καταμεσής

στο μέτωπο σα σφαίρα


κι όπως ευφρόσυνα στον ύπνο στρέφω
στην πρόσκαιρη διάθεση αλλάζοντας πλευρό

και τρίζει από καινούργιο βάρος το κρεββάτι

ακούω τυφλά την ίδια πάλι εκπυρσοκρότηση

στην άλλη μέρα ψηλαφώντας δίχως μάτια
στην ανεξίτηλη ομιλία που βοά

 καταμεσής στο μέτωπο σα σφαίρα!

 

 ---

ενότητα: ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΑΙΝΕΙΑ (1986)

επιτάφιος δρόμος
ποιήματα Α΄[1985-2010]
Οι Εκδόσεις των Φίλων
2011 

 

 

 

*******



                   χειμώνας

 

άγρια τα χιόνια μάνα να τυλίγεσαι καλά
και το καντήλι σου τ' αφήνω πάντα αναμμένο
σαν την ξυλόσομπα που δίπλα της κουρνιάζαμε παλιά
με ξέσκεπα πειράγματα μ' όμορφα παραμύθια
κουτσά-στραβά τα βόλεψα τρέμ' όμως μη λυγίσω
μην αφεθώ στα κλάιματα κι ορμήξουν ποταμός
σου 'φερα κάστανα ψητά τ' αγόρασε ο πατέρας
έλα ξεφλούδισέ τα τσούγκρισε μια ρακή
δες πώς μανιάζει ο άνεμος θα ξεριζώσει δέντρα
πάλι φωλιάσανε πουλιά στο μαύρο κυπαρίσσι
το τι παθήματα σου λέν'; τι νότες τούς ξεφεύγουν;
σουρούπωσε για τα καλά θα πεις την προσευχή σου;
να μη φοβάσαι μοναχή ψυχή μου καληνύχτα!
 

---

 (περ. νέα ευθύνη 
και στη συλλογή: Κώστας Θ. Ριζάκης - χώμα με χώμα η μάχη
με επιλεγμένα ποιήματα, 1985 - 2018, του ιδίου, από τον Π. Γκολίτση)

 

 

 *******

 

 

                    το στίγμα



είπε ν' αφήσει στίγμα του στο πρωινό η αγάπη
κι έτσι να που απίθωσε ζεστή μια καλημέρα
στο φραντζολάκι της στιγμής του ύπνου τής καλής του
μέσα σε χείλη κόκκιν' ανεξήγητα ανοιχτά
στο δέρμα επάνω ροδαλόν τριαντάφυλλου μετάξι

μη ξεραθεί ο άρτος τους πετρώσει ο έρωτάς τους
παγώσει το ασημί του φως πρόστυχο το φεγγάρι
χιόνι μαργώσει το κορμί βαρύνει τα φτερά τους

και χωριστά λιθοβολούν της μοίρας την απάτη!



---

από τη συλλογή: Κώστας Θ. Ριζάκης - η τριμερής σοδειά
εισαγωγικό σημείωμα: Δήμητρα Μήττα
εικαστική παρέμβαση: Φωτεινή Χαμιδιελή
εκδ.: ΑΩ





Νοέμβρης, 2020







 

 

 

© Assimina

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2021

Βασίλης Λαλιώτης, προσφορά

 Προσφορά

Να ξερες πόσες λέξεις μου
πετάω στους σκουπιδοτενεκέδες
ως το τελικό ε, τί, όμορφη
πως μαθαίνω να σου φέρνω
κυκλάμινα σε χιόνι, πως
κλείνω υποθέσεις ως την τελική σου
αθώωση για μια μονάχα αγκαλιά
που έχει χέρια από παλιό φονιά.
Μη μιλήσεις, μείνε της σιωπής
από τη δυνατότητά σου της μητέρας
κι άσε με εμένα μες στα λόγια
την εξορία απ 'την αγάπη
όλων των ανδρών
να δοκιμάσω ένα ρόδο ανὐπαρκτο
από λέξη
να γίνει στα δυο χέρια σου ρόδο αληθινό.

 

 [από τον χώρο του στο f/b]

 

 Ιανουάριος, 2021


© Assimina

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2021

Κώστας Θ. Ριζάκης, χειμώνας

 
 χειμώνας
 
άγρια τα χιόνια μάνα να τυλίγεσαι καλά
και το καντήλι σου τ' αφήνω πάντα αναμμένο
σαν την ξυλόσομπα που δίπλα της κουρνιάζαμε παλιά
με ξέσκεπα πειράγματα μ' όμορφα παραμύθια
κουτσά-στραβά τα βόλεψα τρέμ' όμως μη λυγίσω
μην αφεθώ στα κλάιματα κι ορμήξουν ποταμός
σου 'φερα κάστανα ψητά τ' αγόρασε ο πατέρας
έλα ξεφλούδισέ τα τσούγκρισε μια ρακή
δες πώς μανιάζει ο άνεμος θα ξεριζώσει δέντρα
πάλι φωλιάσανε πουλιά στο μαύρο κυπαρίσσι
το τι παθήματα σου λέν'; τι νότες τούς ξεφεύγουν;
σουρούπωσε για τα καλά θα πεις την προσευχή σου;
να μη φοβάσαι μοναχή ψυχή μου καληνύχτα!
 


 (περ. νέα ευθύνη 
και στη συλλογή: Κώστας Θ. Ριζάκης - χώμα με χώμα η μάχη
με επιλεγμένα ποιήματα, 1985 - 2018, του ιδίου, από τον Π. Γκολίτση)
 
 
Σεπτέμβρης, 2020
 
 
 
© Assimina

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2020

Δημήτρης Ελευθεράκης, Το Καθαυτό Χειρόγραφο

 

Να κάθεσαι σε θέση ρεμβασμού.
Να γεμίζει αίμα τ' αυλάκι του ματιού.

Μέσα στις συναθροίσεις των ανθρώπων
ν' αποζητάς την ηδονή των όπλων.

Εφέτος δεν θα λιώσουνε τα χιόνια,
ο θάνατος θα ζήσει χίλια χρόνια

να λες. Και να ταΐζεις φίδια
όταν μιλούν για μάγια και φτιασίδια.                  




© Assimina

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2020

Σωτήρης Κανελλόπουλος, ο άνθρωπος, ο φίλος



ο Στάθης Σταυρόπουλος, της πάλαι ποτέ Ελευθεροτυπίας, έγραφε τα Χριστούγεννα του 2007 ένα ιδιαίτερο κείμενο από το οποίο έχω κρατήσει το παρακάτω:

 "σαν ένα παιδί που παίζει κρυφτό και σιγά-σιγά εννοεί ότι κανείς δεν ψάχνει να το βρει, ότι ματαίως ανακάλυψε και διάλεξε τον πιο καλόν κρυψώνα -κανείς δεν είχε το σθένος και την επιμονή τόσον πολύ να ψάξει- και γιατί; Ίσως μάλιστα απ' την αρχή οι άλλοι να αδιαφορούσαν..."
"όπως το παιδί που βγήκε από την κρυψώνα του, αζήτητο· παραξενεμένο (και συνεπώς παράξενο) απ' την ανακάλυψη ότι ο κόσμος δεν είναι δικός του."

ο Σωτήρης Κανελλόπουλος, ο άνθρωπος, ο φίλος, ήταν ένας που γύριζε πίσω να σε ψάξει και να σε πάρει όχι μαζί του αλλά εκεί που θα επέλεγες ο ίδιος να πας από τις οδούς που σου έδειχνε 
ο Σωτήρης σε ψήλωνε Χαιρόταν με την πρόοδο που θα πετύχαινες όπου αυτό συνέβαινε 

ο Σωτήρης Κανελλόπουλος υπήρξε  για εμένα Φίλος



τρίτος χρόνος σήμερα


Ιούνιος 2020


© Assimina

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

Ιωάννα Ροδάνθη Σκουνάκη, σ΄ ένα παλιοκαίνουργιο σπίτι

 

 σ΄ ένα παλιοκαίνουργιο σπίτι σαράντα πεθαμένες γάμο ετοιμάζανε τόσες πολλές πού να φάνε πού να κοιμηθούνε πού να κατουρήσουνε ώσπου βάλανε και μια λεκάνη πλαστική στο πλυσταριό και τυλιγμένα σ΄εφημερίδα αφήνανε τα καλά τους τα κακά τους ό,τι είχε η καθεμία –τα έβλεπα-  κι έξω ο καιρός ήταν φθινόπωρος να θέλεις κάτι να σκεπάζεσαι όταν έθετες ή ένα ελαφρύ στην πλάτη όταν έξω κοιτούσες τα σύννεφα να τρέχουν πέρα μακριά ακούγονταν και μια ανταριασμένη θάλασσα που μέσα όμως την κάλυπταν οι φωνές των γυναικών της προετοιμασίας, γάμος σίγουρα θα ήτανε κι οι άλλες οι νιόφερτες που κι αυτές πεθαμένες -τα ονόματά τους δε θυμόμουνα- καθόντουσαν για κουβεντολόι και τα νέα, ποιά η νύφη μόνη της χωρίς νυμφίο μια και δε φάνηκε δεν αναφέρθηκε ποτέ δύσκολοι οι καιροί πού να βρισκότανε αλλά το δήθεν γλέντι των σαράντα μάλλον μια μάζωξη ήταν με την ευκαιρία τόσες ψυχές αξέχαστες αδιάβαστες καιρό το θαύμα του εκκλησιασμού στο παλιό απολάμβαναν.

 

 

μου το αφιέρωσε κι εγώ το πήρα χωρίς να την ρωτήσω
να το θυμάμαι 

το συνόδευε με μια φωτογραφία από γάμο στον Άσσο Πρεβέζης

 

 

 

© Assimina

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2020