Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Ένας αριθμός, Ά. Τσέχωφ



 Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν... Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια* το μήνα.
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν,...έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
- Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.
- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το 'χω σημειώσει!
- Καλά...
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα...
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
- Και γιατί με ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!...
- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

Ά. Τσέχωφ, Διηγήματα,
μτφρ. Κ. Σιμόπουλος, Θεμέλιο



© Assimina

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Ρουθ, Κατερίνα Ζησάκη


 όταν ήμουν παιδί με έβαζαν να τραγουδάω τον Απτόητο. ήτοι έναν εκκλησιαστικό ύμνο που ουδεμιά σχέση είχε με ό,τι μπορούσε παιδί να σκεφτεί. λάβαρα και ρομφαίες ραπίσματα αφορισμοί. καμιά συγχώρεση παρά μόνο μετά από κλάμα κλάμα κλάμα πολύ. και τα ραπίσματα έγδερναν. οι αμαρτούντες έσερναν ένα κορμί σαν σάπιο στο χώμα. απειλητικές τιμωρίες στον ουρανό έστελναν όσους έσφαλαν κατευθείαν στα ρήγματα στη λάβα μέσα κι έπεφταν ουρλιάζοντας. εξαϋλώνονταν τα κορμιά τους τσιτσιριστά.

η υμνολογία τελείωνε με επικύψεις μετανοίας. το κεφάλι στο πάτωμα. το πάτωμα στο κεφάλι. κι έπρεπε οπωσδήποτε λίγα δάκρυα να κάνουν την εμφάνισή τους: δείγμα πως η υποφαινόμενη είχε λυτρωθεί από τον παρορμητικό κόσμο που εδράζονταν μέσα στο στήθος. δυνητικά φτερά αγγέλου υπόσχονταν ν' αντικαταστήσουν εκείνα της φαντασίας κι ο θάνατος θα ήταν το πρόσφορο έδαφος όπου κάθε ευτυχία ενδέχεται να πραγματωθεί. εδώ μην περιμένεις τίποτα παρά μονάχα πόνο.

την τελετή ακολουθούσε χειροφίλημα σ' όποιον βρίσκονταν εύκαιρος κραταιός γιατί μόνο από δυνατώτερο μπορεί κανείς να συγχωρεθεί. και αντιστέκονταν τα χείλη μου σ' αυτή την ιεραρχία. "κοίτα την τίποτα δεν έμαθε". εντέλει όλα έληγαν με τιμωρία κι αδιαφορία παγερή. μ' απειλούσε το σχήμα της εγκατάλειψης όλη μέρα. όμως τη νύχτα που μ' άφηναν ήσυχη: έψαχνα στα εκκλησιαστικά βιβλία να βρω την υποσχόμενη ανάταση που κάπου είχε παραπέσει και χαθεί.

τώρα όλα αυτά είναι πολύ μακριά. έμειναν μόνο ο πόνος η εγκατάλειψη η απειλή. κι η ανακούφιση εκείνης που κοιμήθηκε στα πόδια του εραστή της: η ιστορία της Ρουθ η γλυκερή.

© Assimina

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ντόροθυ Πάρκερ, πεζά-νουβέλες, μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου




«Μα, θα ήμουν πραγματικά ευχαριστημένη να έχω έναν άντρα σαν τον W. W., να έρθει στο σπίτι μου και να τραγουδήσει για μας, κάποια φορά,» είπε αυτή. «Βεβαίως, δε θα μπορούσα να του το ζητήσω για λογαριασμό του Μπάρτον, αλλά η ίδια δεν θα είχα κανέναν ενδοιασμό σχετικά με αυτό, καθόλου. Ω, αν μπορούσε ο ίδιος να τραγουδήσει! Δεν είναι θαυμάσιος ο τρόπος που όλοι έχουν τη μουσική μέσα τους; Απλώς μοιάζει να είναι ακριβώς μέσα τους. Έλα, ας πάμε κοντά του και να του μιλήσουμε. Άκου, τι θα κάνω όταν συστηθώ; Θα πρέπει να κάνω χειραψία; Ή τι;»
«Μα, κάνε ότι ακριβώς θέλεις,» είπε ο οικοδεσπότης.
«Υποθέτω ίσως είναι καλύτερα έτσι,» είπε αυτή. «Για τίποτε στον κόσμο δεν θα ήθελα να τον κάνω να σκεφτεί πως είχα ενδοιασμό. Νομίζω καλύτερα να δώσω το χέρι, ακριβώς με τον τρόπο που θα το έκανα για κάθε άλλον. Αυτό ακριβώς θα κάνω.»


[απόσπασμα]



© Assimina

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Δια πυρός κι αγάπης, Πέτρος Κυρίμης


η γραφή είναι πρωτίστως έκφραση
αξίζει επομένως
δίχως ανάγκη κρίσης και κατάταξης
να αφουγκραστούμε ό,τι ο δημιουργός
έχει λόγο για τον λόγο του

Ο Πέτρος Κυρίμης χρησιμοποιώντας τριτοπρόσωπη και πρωτοπρόσωπη περιγραφή,
στο "Δια πυρός κι αγάπης", περνά εύκολα από το ρόλο του σκηνοθέτη στον ρόλο του
πρωταγωνιστή όσων έχει έναν λόγο να αφηγείται. Ας τον ακούσουμε.



© Assimina

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

στην οδό αλαμάνας ξημέρωνε επίσης


 κυκλοφορεί:

δεκαεπτά συν δύο ποιητικές μονοκονδυλιές
κι έξι κελαηδισμοί

έκδοση:
"Καλλιτεχνικό σωματείο έβδομο βήμα" 
Δεκέμβρης του '17

καλλιτεχνική επιμέλεια:
Γεωργία Νόνα

περισσότερα σε επικοινωνία στο email:
7vimadance@gmail.com





© Assimina

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Ντόροθυ Πάρκερ, πεζά-νουβέλες, μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου


Ένας από αυτούς, περίπου έξι μήνες πριν, είχε νέα από τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του – είχαν τόσο όμορφα μάτια, είπε – από έναν κουνιάδο στη Γαλλία. Ήταν όλοι ζωντανοί τότε, είπε, και είχαν ένα μπωλ φασόλια κάθε μέρα. Αλλά η γυναίκα του δεν είχε παραπονεθεί για το φαγητό, άκουσε. Ό,τι την είχε ανησυχήσει, ήταν πως δεν είχε ένα βελόνι να διορθώσει τα κουρελιασμένα ρούχα των παιδιών. Έτσι αυτό ανησύχησε κι εκείνον επίσης.
"Δεν έχει μια βελόνα," μου έλεγε συνεχώς.
"Η γυναίκα μου δεν έχει μια βελόνα να επιδιορθώσει. Μια βελόνα."

[νουβέλα σχετική με τις εμπειρίες της κατά τον ισπανικό εμφύλιο στη Βαλένθια ]

© Assimina

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Καλημέρα, 2018!


"Τι ομορφιά της πραγματικότητας! [...] Δε λάμπει χρυσό το ξερό φύλλο, τραγουδάει χρυσό, και τραγουδάει κόκκινο και χαλκό και κίτρινο· μια καντάδα οξεία και βουβή, οξεία με ξέσπασμα από την καλύτερη αισθαντικότητα. Γυναίκα του φθινοπώρου· δέντρο, άντρα! Που κραυγάζετε την απόλαυση του ζειν, στο γαλάζιο που υψώνεται με το πρώτο κρύο! Θέλουν να υψωθούν πιότερο, μέχρι το τελευταίο αυτού του γαλάζιου που είναι πιο καθαρό, από ασύγκριτη γυμνότητα γαλάζιο."





ο πίνακας είναι της Λυδίας Μαργαρώνη προορισμένος για μια έκθεση που οργάνωσε ο σύλλογος στήριξης ανθρώπων με Αλσχάιμερ. Το έργο συνοδευόταν και με την εξής φράση: "Τους θυμάμαι όλους σαν λουλούδια να μου στολίζουν τη ζωή. Μα πιο πολύ θυμάμαι αυτόν τον καρπό, τον απαγορευμένο".


το κείμενο, του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ από το ΧΩΡΟΣ, σε μετάφραση του Βασίλη Λαλιώτη



© Assimina