ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΑΡΗ, Αμελητέο πλην καθ' όλα δυνατό

 

 Αμελητέο πλην καθ' όλα δυνατό

Δαγκωτό θα σου πάρω το φιλί
έτσι που από μια μόνη ρανίδα
αίματος δικού σου
νεαρός βλαστός να γενώ
στα μάτια σου να αναρριχηθώ
κλεφτά.

 <>
από τον χώρο της στο φβ σαν σήμερα

© Assimina

Χάρης Μελιτάς, ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΦΟΒΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ

 

 ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΦΟΒΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ

Αφόρητο
το τέλος της παρτίδας.
Δεν φτάνει που αφουγκράζομαι τον θάνατο
οφείλω κι εξηγήσεις για την ήττα.

<>

από τον χώρο του στο φβ σαν σήμερα

 

© Assimina

Αθανασία Κρατημένου - άτιτλο

 

 ξεπουλάει η μάνα την προίκα μου ξέρει πια πως είναι άχρηστα τόσα λευκά κυριακάτικα τραπεζομάντιλα είναι παράξενο αυτό το κορίτσι λέει στους συγγενείς δεν είναι για τέτοια δακρύζει χωρίς λόγο και βρίσκει αστεία στα πιο παράξενα μέρη του σπιτιού εγώ συνεχίζω να φτιάχνω την ντουλάπα μαζί χειμωνιάτικα και καλοκαιρινά αφήνω χώρο στο κρεβάτι για να ξαπλώσει η αγκαλιά σου κι ας μην έρθεις με νανουρίζει η απουσία σου της δίνω μελλοντικά σχήματα ακανόνιστα να με χωράνε και να με αντέχουν ζω τα πράγματα στα υπόγεια κατοικώ στους εξώστες και αν η μέρα με πνίγει περπατώ μέχρις εξαντλήσεως στη μεγάλη λεωφόρο παίζω στοιχήματα μαντεύοντας τους αριθμούς αυτοκινήτων πότε χάνω πότε κερδίζω τζογάρω τη θλίψη μου έχω καβάτζα μικρή προσευχή για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης όπως ίσως καταλαβαίνεις περιμένω ακόμη να χτυπήσει το τηλέφωνο/

 

                                                                               από τον χώρο της στο φβ σαν σήμερα

                                                                                       

  © Assimina

Μανώλης Μεσσήνης, Το ολόγιομο φεγγάρι της καρδιάς

 

 «Το ολόγιομο φεγγάρι της καρδιάς»

Νύχτα Χριστουγέννων. Ένα τεράστιο στρογγυλό λευκό πράγμα ήταν καρφωμένο λοξά από πάνω μου. Πανσέληνος. Τόσο γεμάτο φως, σαν εκείνο το φεγγάρι πριν από χρόνια, που γέννησε μια στιχομυθία με τον μόλις τριών ετών γιο μου, όταν ένα βράδυ βρεθήκαμε στο μπάνιο για να βουρτσίσουμε τα δόντια μας.
Το φεγγάρι είχε σταθεί στο κέντρο του μικρού παραθύρου κι έδινε την εντύπωση ότι βρισκόταν ακριβώς έξω απ’ το παράθυρό μας, μόνο για μας!
«Μπαμπά, είναι μέρα;»
«Όχι αγόρι μου, βράδυ».
«Είναι πολύ βράδυ;»
«Ναι».
«Τότε γιατί έχει φως;»
«Είναι το φεγγάρι, παιδί μου, που βγήκε…»
«Μπαμπά, θέλω να το δω».
Άνοιξα το παράθυρο και το φωτεινό φεγγάρι μάς κοιτούσε ακίνητο με ζωηρό ύφος μικραίνοντας την απόστασή μας.
«Να το πιάσω θέλω. Είναι ωραίο το φεγγάρι».
«Ναι, είναι πανέμορφο, αλλά θα κλείσω το παράθυρο γιατί θα κρυώσεις».
«Το φεγγάρι δεν κρυώνει, μπαμπά;»
«Αγόρι μου, επειδή κρατάει τόσων ανθρώπων τα όνειρα, είναι ζεστό».
«Μ’ αρέσει το φεγγάρι».
Κλείσαμε το παράθυρο του μπάνιου. Πήρα αγκαλιά τον μικρό μου γιο και τον έβαλα στο κρεβάτι του.
«Μ’ αρέσει το φεγγάρι, μπαμπά. Θα σ’ αρέσει κι εσένα. Μόνο που εσύ δεν μπορείς να το δεις. Μπαμπά, θα σου πάρω ένα φεγγάρι δώρο», μονολογούσε κάτω απ’ τα σκεπάσματα.
«Μπαμπά! Έλα εδώ. Τώρα!»
«Ναι, αγόρι μου».
«Σ’ αγαπάω πολύ. Πολύ μέχρι το φεγγάρι…»
Τέτοιο φεγγάρι ήταν αυτό που απόψε στεκόταν από πάνω μου. Το’ πιασε η καρδιά μου μ’ ευκολία, όπως έκανε τότε και ο μικρός μου γιος. 

©Μανώλης Μεσσήνης

 

 

 

 

                                                  

 

 

 

 

                                                               από τον χώρο του στο fb πέρυσι σαν σήμερα

                                                               η φωτογραφία είναι επιλογή του ποιητή

 

 

© Assimina

ΚΑΣΤΕΛΛΑ, Βασίλης Πολύζος

 

 

ΚΑΣΤΕΛΛΑ, Βασίλης Πολύζος

 

στο μεταξύ τόσοι και τόσοι γράψανε τον πόνο

μ’ ένα σπαθί πάνω σ’ ανθρώπινα κορμιά

κι ας φύσαγε ο άνεμος έλεος έλεος έλεος

κι εσύ πηγαίνοντας με τον ηλεκτρικό στον Πειραιά

βάζεις στα διπλανά καθίσματα που έτυχε να είναι άδεια

τους οικείους νεκρούς σου για μια κουβεντούλα καθ’ οδόν

μαζί κι ένα αόρατο στεφάνι από μοβ και χρυσαφιά λουλούδια

αλλά και τι να πεις και τι να σου απαντήσουν

έχουν κι ετούτοι βαρεθεί τα χιλιοειπωμένα

γυρίζεις και διαβάζεις με τα μάτια αμίλητα

τις πολυκατοικίες με τις αταξίδευτες βεράντες

που μόλις και μετά βίας χωράν ένα περαστικό ρεμπέτικο

μα όπως και να το κάνουμε είναι ωραία η ζωή

φτάνει να ’χουμε την υγειά μας και χρόνια πετούμενα στο φως

θυμάσαι τώρα και τον τυχερό που κέρδισε πρωτοχρονιά

εκείνο το δυαράκι στο λαχείο συντακτών

κι έτσι βολεύτηκε ο καημένος οικογενειακώς

είναι καλό να βρίσκει η τύχη αυτόν που το ’χει ανάγκη

πάνε σου λεν οι μέρες που χαμογελούσαμε μα ο κόσμος

δεν άλλαξε και τ’ αγριόχορτα στο ξέφραγο το οικόπεδο

έχουνε να σου ψιθυρίσουν ένα θρόισμα μισοξεχασμένο

λες έτσι είναι η ζωή πάντοτε κάτι δίνεις κάτι παίρνεις

κάποτε θ’ ανασάνουμε μπορεί και μια απ’ αυτές τις μέρες

και πόσο χρονώ θα ’ταν τώρα η ξαδερφούλα η μικρή του Σπύρου

που ’παιζε με τα κύματα στο λιμανάκι της Καστέλλας

στο μεταξύ τόσοι και τόσοι γράψανε μ’ ένα σπαθί τον πόνο

πάνω σ’ ανθρώπινα κορμιά κι ας τραγουδούσε ο άνεμος

έλεος έλεος έλεος

 

ΚΑΣΤΕΛΛΑ

©Βασίλης Πολύζος 27.2.2016

 

***

 από τον χώρο του Βασίλη Λαλιώτη στο φβ, σήμερα

τι ποίημα!

θέμα, άνοιγμα θέματος, επανάληψη αρχής στο τέλος, η ανέχεια και η δικαίωση (δεν ξέρω αλλιώς να το εκφράσω), τι ποίημα! τέλος, μοιάζει να συνομιλεί με εκείνα της Τασούλας Καραγεωργίου στη συλλογή της: "ΜΕΤΡΟ"  σε τούτους τους στίχους του:

βάζεις στα διπλανά καθίσματα που έτυχε να είναι άδεια

τους οικείους νεκρούς σου για μια κουβεντούλα καθ’ οδόν

μαζί κι ένα αόρατο στεφάνι από μοβ και χρυσαφιά λουλούδια

αλλά και τι να πεις και τι να σου απαντήσουν

έχουν κι ετούτοι βαρεθεί τα χιλιοειπωμένα

© Assimina

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ, “μινόρε χρυσάνθεμα”

 

 

“μινόρε χρυσάνθεμα”

 

“εδώ τα καλά νερά

κι εκεί

οι βωμοί οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν”

 

χιτώνας φθινοπώρου εν πλω

από τις επιθέσεις του καιρού δε γλίτωσα

και τα γαλάζια μου υψώματα

κι η άμμος αντιστάσεις μου

ακτές μου πίσω

κι όταν περνάει το καράβι σου

ανοιχτά από το γέλιο των τρελών

φωνάζοντας τσάκισμα

ναυαγός αλιεύομαι

 

τμήμα διάτασης το τιρκουάζ σκουλαρίκι σου μάγισσα

όλος προς πάθος ανάγκης εξαρτώμενος

δίχως να θέλω λυγούν τα γόνατα των φράσεων

και με ρίχνουν κάτω

φορτίο στην πιο ακμή του

κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω

εσένα που μαδώντας διάθεση

υλοποιείσαι αγέρας εποχής

από παντού καταφτάνεις

πνέοντας μινόρε χρυσάνθεμα

 

S.V.X

 

                                                                 από τον χώρο του στο φβ 

© Assimina

Στρατής Φάβρος, Παραμυθητικόν

 

 Παραμυθητικόν

"Animula, vagula, blandula"

Θα πεθάνω γριά λες;

H ζωή,

αυτή η σκύλα, Σκύλλα και Χάρυβδης
που δίνεται με υπέροχη λατρεία στο τυχαίο

εκτός κι αν πάνω από το σάπιο βόρβορο

πολλαπλής αναίσχυντης τοκογλυφίας
φίδι ωχρό κοιμάσαι

κι αν δεν το ξέρεις θα το μάθεις

τότε η σκύλα σου χαρίζεται
με το πείσμα κουφού και τυφλού ·

και διέφυγες το θάνατο πάλι ηλίθιε ;

μ’ ακούς γυναίκα με τους πόθους
και τα όνειρα από φίλντισι;

σπουδαίοι φορώντας πανοπλίες
ντυμένοι το ψέμα με επιμέλεια

και βιοπορίζονται με πασαλείμματα
και θαρρούν πως δεν τους βλέπουν
θαρρούν πως ο χρόνος είναι τυφλός

μ’ ακούς γυναίκα φίλη μάνα και σύζυγε
Με τα όνειρα από πηλό και σύννεφα;
Με την υπομονή τους βρήκε πάντοτε ο θάνατος

ένας υπάρχει να τον ξεφύγεις τρόπος
να σε πετύχει ανόητο
στη δίνη μιας χρυσοπλούμιστης
απροκάλυπτης έξαψης
Ω σαν πεταλούδα

στο τέλος του καλοκαιριού,όταν
και δε θα ακούσεις το μαύρο ρόχθο του
ούτε το πράσινο ποτάμι της λήθης δε θά δεις

θα σβήσεις σαν μην ήσουν ποτέ
γενναίος αθώος και υπέροχα ανόητος

μ’ακούς γυναίκα με τα παντελόνια της επανάστασης
και τα γυναικεία σου δάκρυα που αλλιώς τα λέμε συνείδηση ;

έτσι θα σβήσεις

Συλλογή Αφροδίτες ( Ανέκδοτη)

 

 

© Assimina

Βασίλης Λαλιώτης, ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

 

 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Παρασκευή 15 Νοεμβρίου

Μοιάζουν αδιάφορα όλα και σαν ηττημένα
κι ας καίει αποκάτω η φωτιά
τα ζύγισες τα είδες τα ξανάδες
αστεία αστεία πέρασε μισός αιώνας
στιγμές μεγάλες που δεν πέρασαν
απ' τη μικρή στιγμή που είσαι μα ωστόσο
σε έστειλαν σαν επιζώντα στα μελλούμενα
να ξεχρεώσεις μ' έναν τρόπο
τους πόνους στην κοιλιά της μάνας σου
να μην πας έτσι έχοντας μάθει
πως πολύτιμο είναι το κάθε τι
που αναμετρήθηκε με θάνατο, έστω και των άλλων.
Εκεί σου ανέβηκε άξαφνα η φράση:
Κι ο Διομήδης, πόσο θα ήταν τώρα;
Έτσι ξεκάρφωτο που να ρωτάν οι γύρω
ποιος Διομήδης και πως σου' ρθε τώρα;
Κι εσύ να λες, τίποτα τίποτα, κάτι δικά μου
και να θυμάσαι εκείνο το: ο γιος μου
του πατέρα του, ανήκε στο κόμμα των νεκρών.
Πόσο θα ήταν τώρα ο Διομήδης;
Τα πιο μεγάλα στη ζωή τα σώζουν
κάτι αφηγήσεις μικρές στο τέλος για το θάνατο.
Είδαμε πολύ τέλος στον καιρό μας
κι αν αυτό σε παρηγορεί το τέλος ενός γεγονότος
μπορεί να διαρκέσει πιο πολύ από το γεγονός
γι αυτό και είμαστε ακόμα επιζώντες
που ξεχρεώνουνε της μάνας τους το γάλα
είμαστε η πίστη που αξίζει του ενός
στρατιωτάκια στην ανθρώπινη ευγένεια
κι αυτό δεν θα το παίξει εδώ κανείς
θα πάει μαζί μας όταν θα πεθάνουμε.

 [από τον χώρο του στο φβ πριν ένα χρόνο]

 

© Assimina