(παρένθεση)

αρκουδίτσα στο παζάρι

γουρ'νόλασπη
γουρ'νόλασπη, τρυφερέ
όσο πιο μέσα μπαινεις, τόσο πιο πηχτή

ο πιο ειλικρινής ο μαθητής που σε κορόιδεψε
ο πιο έντιμος ο κλέφτης που σ' άνοιξε το σπίτι να κλέψει

 

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

ζητά η γη, ζητά

νερό ζητάει

μα και το σύννεφο

νερό πεινάει

 

© Assimina

(παρένθεση)

κλεμμένο φιλί, η ζωή

κι ο θάνατος, τρόπος να το γυρίσεις πίσω.

 

© Assimina

ΑΦΗΣΤΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

ΑΦΗΣΤΕ ΑΝΟΙΚΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

 

 

Έλεγα, υπάρχει καταγεγραμμένο, ό,τι δεν θα συμμαχήσω με τον διάολο παρά θα κλέψω από το λιβάνι του προκειμένου να κρατήσω τα παιδιά στο σχολείο. Ήταν ο τρόπος που επέλεξα να διδάσκω και να επιχειρώ με προγράμματα μέσα στο σχολείο, από ένα σημείο κι ύστερα. Κι άλλοι συνάδελφοι με τον δικό τους τρόπο τον ίδιο στόχο: να κρατήσουμε τα παιδιά στο σχολείο.
    Θεωρώ ότι το πιο κάτω (φωτογραφία) που διαβάζω στην ανάλυση περί ΔημΩνΣχ, σημαίνει ό,τι ο κοινός νους αντιλαμβάνεται: περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων. Φυγοκεντρισμός μαθητών των λεγόμενων αδύναμων στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Πρέπει να το έχεις ζήσει για να αντιληφθείς το «γιατί» και το κόστος μιας τέτοιας επιλογής. Κανένας μαθητής μου δεν έκλεψε θέση ή βραβείο εκείνων που εύκολα λογίζονται ή μπορούν να μετατραπούν σε καλούς ή άριστους μαθητές. Έγιναν όμως τεχνίτες, καλοί τεχνίτες κάποιοι, και με την αύρα τους πλουτίσανε τον κόσμο των σχολείων που φοίτησαν.

Κάνετε ότι θέλετε με τους συναδέλφους μου (αρκεί να μην εχει ως αποτέλεσμα το κλείσιμο σχολικών μονάδων σε ευαίσθητες περιοχές – δείξτε μου μία που δεν είναι πια, για διάφορους λόγους –, κάνετε ότι θέλετε με τους συναδέλφους μου διότι είμαι σίγουρη το ίδιο θα πράξετε και με άλλες επαγγελματικές ομάδες εκείνες που δωρίζοντας δάφνες ανέξοδα ονομάζουμε: λειτούργημα –λειτουργούς. Δικαστικούς υπαλλήλους, γιατρούς, νοσηλευτές κλπ κλπ προκειμένου να βελτιώσουμε την απόδοση τους με την αξιολόγηση. Έτσι δεν είναι;

        Όμως, όμως, αφήστε ανοικτή την πόρτα των δημόσιων σχολείων για όλες τις κοινωνικές ομάδες. 

            Πάρεξ και διαβάζω λάθος την συγκεκριμένη παράγραφο κι αλλάξανε οι συνθήκες στις γειτονιές.

 

 

 ***

Στους μαθητές μου όλους

 

Στην μνήμη του σχ μου σύμβουλου κύριο Γιάννη Αρναουτάκη ο οποίος είπε κάποια φορα σε επίσκεψή του στο σχολείο: και τα θέματα της Γεωγραφίας που θα εξετάζετε στους διαγωνισμούς θα είναι όσα οι ίδιοι διδάξατε μέσα στις τάξεις κι όχι εκείνα που ο γιος του γιατρού μπορεί να βρει στην βιβλιοθήκη του μπαμπά.

 

 εδώ σχετικό άρθρο

 

 

© Assimina

πηγές

 

ώιντα, ποιηματάκι μου καημένο! 

πώς και πως και πόσο λίπασμα

θα γίνεις

 

[εμπνεύσεων γεγηρακότων. Ω!]

 

© Assimina

πάνω σ΄έναν στίχο

 

πάμε ρε μάνα γερά!

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

 ανέβασα το level μάνα 

παράπονο μην έχεις

 πώς το έλεγε ο ζόρικος θείος;

όχι όπως τα ξέραμε αλλά όπως ήρθανε

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

κι όπως να φωνάξω αρχίνησα:

τα καταφέραμε πατέρα,

νατην η μάνα προσπερνά  

δικά της αφήνοντας σημάδια

όπως και νάχει

οι δυο σας εντός μου ακόμη κι έτσι συναντιέστε

 

© Assimina

Εμβόλιμον 99 - 100

 

 

Το 1996 - '97 στο Κυριάκι Βοιωτίας, τόπος πρώτου διορισμού για εμένα, ανάμεσα σε άλλα πολλά έμαθα και πώς ένας οργανισμός, μια βιομηχανία, μπορεί να επηρεάσει τη ζωή των κατοίκων του χωριού επιμελούμενη θέματα που αφορούν την ποιότητα ζωής των κατοίκων οι οποίοι τυγχάνουν και εργαζόμενοί της

     Το 2013 και μέσα από τον εδώ δικτυακό χώρο συναντώντας τον Γιώργο Χ. Θεοχάρη και το "Εμβόλιμον" μαθαίνω και ότι μπορεί να συμβάλει, ενισχύσει την ανάπτυξη κουλτούρας και πολιτισμού των γύρω τόπων. Η "Αλουμίνα", όπως την λένε οι ντόπιοι, επιχορηγεί μαζί με το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, την έκδοση του περιοδικού "Εμβόλιμον".

Ένα εγχείρημα που ωστόσο δεν θα υπήρχε δίχως τους εμπνευστές του και τους εργάτες, τους ανθρώπους που το πραγματοποίησαν, το κράτησαν και το συνέχισαν. Χάριν σε αυτούς λοιπόν, το περιοδικό κλείνει φέτος 35 έτη ύπαρξης και 100 τεύχη

Επομένως,

     Συγχαρητήρια!

     Συγχαρητήρια για την έμπνευση, το κουράγιο, τον χρόνο, τον κόπο, τα αποτελέσματα, την προαγωγή του πολιτισμού στην Βοιωτία σε όλους τους συντελεστές κι ευχές για δυναμική, δημιουργική συνέχεια και από εμένα

"Εμβόλιμον" περιοδικό, 35 έτη λειτουργίας, τεύχος 99-100, 

συγχαρητήρια κι ευχές από εμένα και το αντίγραφο του Κλέε 

"Εμβόλιμον" περιοδικό, 35 έτη λειτουργίας, τεύχος 99-100, 

συγχαρητήρια κι ευχές απο εμένα, 

το τριανταφυλλάκι όπου πόζαρε φωτογραφία του Δαυίδ Μπάκα,

και την,  με χρυσή κλωστή πλεγμένη, οχίτσα της φίλης μου Δήμητρας Ντούσια

η ανάρτηση έγινε κ α ι για να θυμάμαι, χαίρομαι κι ε υ χ α ρ ι σ τ ώ

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

(απεύθυνση)

 

λοιπόν; έχουν πράγματι ανάγκη Ιφιγένειες

οι καιροί να προχωράνε;

 

δεν το συζητήσαμε αυτό, Τρυφερέ 

τι λες, τώρα, που στην ίδια πλευρά μ' αυτήν που στέκομαι, είσαι;

κι ας μην ήταν λίγες οι φορές που Ιφιγένειες κι εσύ γεννούσες

 

υγ. και καθώς δεν επιτρέπει (!;!) ο μπλόγκερ να γράψω στα σχόλια

αφορμή δόθηκε από τον θάνατο του ποιητή και το άνοιγμα παλαιότερων αναρτήσεων που τον αφορούν σε ιστοχώρους

εκεί, σβησμένο το όνομά σου

μια Ιφιγένεια κι εσύ

άξιζε άραγε τον κόπο;

για σένα;

για όποιον σε αυτή τη θέση σε προόρισε;

σου έδωσα το ποίημα / να μιλήσεις περιμένω

© Assimina

(παρένθεση)

 

α, μωρέ πατέρα!

κι αν κάποιοι με κουράσανε 

είναι οι άνθρωποι οι αδικαίωτοι

όχι οι αδικημένοι

κι αν με διαβάζανε τώρα, 

όσοι από εκείνους που σε γνώρισαν

θα καταλάβαιναν γιατί σου απευθύνομαι

κι όσο για σένα θε, 

αν είσαι 

κι αν κουρασμένος είσαι

κι άλλους να φτιάξουμε 

τις βάρδιες να μοιραστείτε 

τους αδικαίωτους να παραφυλάτε

να μας φυλάτε 

τώρα, Καληνύχτα.

 

© Assimina

Μemorial event for the children of Palestine @ Heraklion, Crete

οι γυναίκες του Ηρακλείου κινητοποιούνται, συγκινούν και κινητοποιούν

 

© Assimina

Αγαπητέ μου επισκέπτη,

 

 

τόσα τα ονόματα που σου 'δωσα κι ακόμη να ησυχάσεις

επανάληψη λοιπόν

*** *** *

 27.04.18

Αγαπητέ μου επισκέπτη,

Υγείαν εύχομαι και χαρές.

Γυρεύω, σήμερα, να σου φανερώσω, ότι, κάποιες, λίγες, αναρτήσεις που διαβάζεις ερχόμενος εδώ, είναι προγραμματισμένες, για διαφορετικούς, σχεδόν, λόγους η μια από την άλλην, μέρες, μπορεί κ μήνες ή χρόνο πριν την εμφάνισή τους. Όπως αυτή που τώρα γράφω. Τότε, σαν σήμερα, θα έχω, πιθανόν, επιστρέψει στον χώρο μου και θα αναγνωρίζω την αγαπημένη ρουτίνα τού γνώριμου, αναγκαία τόσο στην ηλικία μου, μέσα σε συρτάρια, κάτω από το χέρι που θα χαϊδεύει τα ξεχασμένα άνθη, στη δύναμη των μυρωδικών στα ντουλάπια της κουζίνας, στη λειτουργία των συσκευών, την αράχνη που έχει υφάνει τον ιστό δυο μέτρα πάνω από τη ψωμιέρα, τη φωλιά της σφίγγας στους τόμους της Ιστορίας της Ανθρωπότητας. Όμως, αν όλα πάνε καλά, αυτό θα συμβαίνει τότε που θα βρεθείς να διαβάζεις τα λόγια μου αυτά. Τώρα εύχομαι υγεία, χαρές κι απόλαυση, απόλαυση του εαυτού στο γνησίως είναι αυτού, και πάω να πλύνω ένα τασάκι. Ένα τασάκι χρησιμοποιημένο άδειο με όλη την στάχτη κολλημένη παντού. Αν καπνίζεις, δε θα μπορείς ποτέ να φανταστείς πώς ερεθίζει τη μύτη ενός που δεν καπνίζει, ένα τασάκι άδειο χρησιμοποιημένο αλλά με όλη τη στάχτη κολλημένη παντού. Όχι.

 

 *** *** *

σαν τότε που έβλεπα στο τι είναι ευτυχία του Χάξλεϋ  έναν χαμό επισκέψεις και κοίταζα αμήχανη έως ότου διαπίστωσα το αφιέρωμα γνωστού περιοδικού λόγου και τέχνης στο θέμα: τι είναι ευτυχία

υπέθεσα ότι θα είχαν βάλει κάποιον σύνδεσμο, προς τιμή τους

θησαυρός τα ανοικτά μπλογκς, ε;
διότι, τι να κάνουν κι οι φιλόλογοι; πόσα να θυμούνται; εδώ κι η Μπριτάνικα θα χάσκει πλέον αν δεν ανανεώθηκε
ύστερα, που να βρίσκεις θέματα απο μόνος σου έτσι που τρέχουν πια τα πάντα;
καταλαβαίνω, όπως καταλαβαίνω και την αγωνία για αναγνώριση ή, το απλούστερο, την διατήρηση θέσης εργασίας
και το διαδίκτυο βοηθάει
άντε! χαίρε ω θαυματοποιέ με βοήθεια!

υγ. όχι, αυτή δεν είναι προγραμματισμένη :)

© Assimina

εμβόλιμον 97-98

Έλαβα κι εγώ σήμερα το τεύχος 97 – 98 του περιοδικού «εμβόλιμον»

Στο πρώτο ξεφύλλισμα το βλέμμα μου συγκράτησαν δύο τίτλοι ανάμεσα σε πολλούς άλλους: ο ένας: «ποίηση χωρίς εικόνα είναι σώμα χωρίς ψυχή» και ο άλλος: Η ποίηση των Ταλιμπάν
Στον πρώτο στάθηκα με αφορμή αφιέρωση συγγενούς πίσω από φωτογραφία του – 1938 – την οποία έχω δώσει στο περιοδικό λόγου «παρέμβαση» για το αφιέρωμά του το σχετικό με τον χρόνο, κι έδειχνε την σύνδεση ψυχής και εικόνας
Στον δεύτερο γι’ αυτό καθ’ αυτό το θέμα του που μού κέντρισε την περιέργεια

Ξεχωριστά, το αφιέρωμα στον Δημήτρη Ιορδ. Καρασάββα, τον Βεροιώτη ποιητή, όπου μέσα από κείμενα φίλων, συμπατριωτών και συναδέλφων του δίνεται η εικόνα του ποιητή ανθρώπου, αλλά και των παρουσιαστών, αφού, όπως συνήθισα να ισχυρίζομαι από παλιά σε φίλο ποιητή: ο τρόπος που κάποιος μιλάει για τους άλλους προσφέρει υλικό να μάθεις για τον ίδιο.
Κι άλλες, όμως, αξιανάγνωστες τουλάχιστον, συμμετοχές. Μην μακρηγορώ.

Τέλος, όσον αφορά στη δική μου συμμετοχή, ένα ειλικρινές ευχαριστώ στον Γιώργο Χ. Θεοχάρη και την συντακτική επιτροπή για την ευκαιρία της συμμετοχής στο περιοδικό
κι ένα ακόμη στον Κώστα Θ. Ριζάκη καθώς:
έβαλα τη μαγιά κι έβαλε το ψήσιμο
Ή, έβαλα τις κλωστές κι έκανε το γνέσιμο
Ή, επειδή με την επιμέλεια στο ποίημα μού έδειξε έναν άλλον τρόπο ποιητικής ρητορικής ξεδιπλώνοντας την θαυμαστή δεξιότητά του στο θέμα.
Ο Βασίλης Λαλιώτης σε κάποιο από τα παλιά του ποιήματα έγραφε: «το μη διδασκόμενο είναι σπατάλη εκδοχών και δεν δίνεται, δείχνεται». Ίσως το έχουν πει κι άλλοι κι ενδεχομένως καλύτερα, εγώ αυτό θυμάμαι, και το έβλεπα να ενεργεί στις λίγες ευκαιρίες συνεργασίας για επιμέλεια των ποιημάτων μου με τον Κώστα Θ. Ριζάκη.

Περισσότερα στο μέλλον, αν αξιωθώ.

Προς το παρόν και σε επανάληψη: ευχαριστώ.
.
.
.
σ.σ.: (εκ των υστέρων) εδώ, στην παράγραφο όπου αναφέρεται ο Βεροιώτης ποιητής Δημήτρης Ιορδ. Καρασάββας και στην σειρά του λόγου: από κείμενα φίλων, συμπατριωτών και συναδέλφων, όφειλα να προσθέσω και το: ομότεχνων
οι λέξεις όμως κρύβονται όταν τις ψάχνω
διόρθωση, 23 07 2023

από τον χώρο μου στο f/b 

η ανάρτηση γίνεται κ α ι για να θυμάμαι, να χαίρομαι κι ε υ χ α ρ ι σ τ ώ

 

 

 

© Assimina

(παρένθεση)

 

 

Δεν ξέρουμε ένα (γ)ιώτα [μετάφραση Άμλετ, Ρώτας Βασίλης]

Θα θεραπευτούμε [Πόλυ Χατζημανωλάκη]

Φέρνω χρόνο [Κατερίνα Ζησάκη]

 

❅

 

Ανάγκη ποια σ' έφερε άραγε

περιστεράκι ανθισμένο

στης βεράντας το απάγκιο;

 

Ο κόσμος όλος είναι ένα σώμα που πονάει

πόνος ολικός πόνος διαρκής

πληγή διαρκής 

μόνη χύνει ίαμα αυτοΐασης

κάτω από κάθε πέπλο προορισμένο να την σκεπάσει

 

Ο κόσμος όλος είναι ένα σώμα που πονάει

είτε σχολιάζει έτσι είτε αλλιώς

Ας μη φεύγουν λοιπόν οι μέρες ανεύχητες – έτσι καταλήγω

Κι οι άσχημες μέρες, οι δυστυχείς, περιέχουν πάντα κάτι που μας ευεργετεί,

 στο παρόν είτε και το μέλλον

 

 

 

 

 

© Assimina