Χρίστος Παλαιοπάνος, Μαρίες Μαγδαληνές Γυναίκες

 

Μαρίες Μαγδαληνές Γυναίκες

Μέσα από σφηκοφωλιές να ξεφεύγω
ηρωίδα της Κασσιανής αλλότροπη

με θέλανε «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Γυνή»
μα όχι, δεν θα τους κάνω τη χάρη
«οδυρόμενη» εγώ ποτέ

ναι
μανιωδώς τους κεντρισμένη
τόλμησα
βγαίνοντας απ’ τη σφηκοφωλιά
αγαπώντας –

να με στρώσουν θέλανε μπρος στον κάθε βασιλιά
να πω: «μη με την σην δούλη παρίδης, ο αμέτρητος έχων έλεος»

όμως σε «οίστρο ακολασίας» να επιμένω
ψεύτικους χριστιανούς να χαλνώ
αγαπώντας –

πέφτουν οι σφήκες τσουρουφλισμένες απ’ τον ήλιο
αστράφτοντας το ψέμα τους χρυσό
πέφτουν
σαν παντρεύομαι τη θεότητα ερωτικά
μ’ ένα παιδί στον κόρφο ναό
τραγουδώντας του: «μη με την σην δούλη παρίδης, ο αμέτρητος έχων έλεος».

 

 

 

 

 

 *

αναρτημένο στον προσωπικό του χώρο στο φβ, 8 Μαρτίου 2024, σήμερα που το αναρτώ εδώ

θα εμφανιστεί 8 Μαρτίου 2025, 1:11μμ

 

© Assimina

Χρίστος Παλαιοπάνος, άτιτλο

Ανάσκελα κατά το θεό η απόγνωση
ανάσκελα οι σκοτωμένοι κι η δυνατότητα του ανθρώπου
ανάσκελα

χέρια ανοιχτά μυαλών χυμένων
νεκρή προσευχή
άμαχη μαθές
τι με ρούχα καθημερινά και ζαλωμένο ένα μωρό στο θάνατο
τον Κύριο πώς να πείσεις
πως τον εχθρό Του μάχεσαι;

Άνθρωπος
ο μάχιμος
κι οι άμαχοι ανθρώποι
κι οι σκοτωμένοι επίσης

θα τ’ άκουγαν τ’ αηδόνια

ακούνε πολυβόλα
μες στο λυκόφως
η γνώση του φιλιού τους άξαφνα μες στη φωτιά,
όι μάνα χωρισμός
γδούπος βαρύς στη γης – πανάλαφρος πιο πέρα
του μωρού
η μπότα ακούγεται χαριστική πα’ στο κρανίο τρυφερά

αυτή τη μουσική ακούνε πια
μονάχα οι ζωντανοί – όι μάνα, νεκροζώντανοι;
τη δυνατότητα αυτή
μονάχα αυτοί

θα τ’ άκουγαν τ’ αηδόνια

ανάσκελα οι σκοτωμένοι
κι η δυνατότητα του ανθρώπου
ανάσκελα

του ανθρώπου
μια δυνατότητα ο εμφύλιος είναι
και η φυλή επίσης σαν θ’ άκουγαν μαζί τ’ αηδόνια

ακούνε πολυβόλα
την μπότα τους οι άλλοι τρυφερά ακούν

όι μάνα χωρισμός
εμφύλιος στο Δίστομο του θεριστή
η μουσική χωρίζεται

…πια στον εμφύλιο έχει θεατές
και κλητικούς της μάνας
άμαχους ποιητές κι ασπάρακτους
που “όι μάνα όι μάνα” στην απόγνωση
που Δίστομος ο άνθρωπος
Κύριε δεν τ’ αγγίζουν
σε ’Σε απευθυνόμενοι
πίνοντας τα μυαλά τους

ενώ τ’ αηδόνια κελαηδούν – θ’ ακούγαμε τ’ αηδόνια.

 

 

                    από το χώρο του στο f/b
η φωτογραφία ομοίως και υποθέτω ότι είναι από το διαδίκτυο

© Assimina