֍

 "Τώρα που το ξέρουμε πια πως ο γύρος του κόσμου είναι δυνατός
και σε ογδόντα ημέρες, να μην τα εκατοστήσεις. Εβδομήντα εννιά
πρωίες να έχεις στο νού σου, και παράδωσε στον τελευταίο των
γλάρων. Πέταξε τώρα τις χάρτινες θάλασσες και τη μαγνητική
πυξίδα. Να κρατηθείς απ' τ' αστέρι που θα πηδήσει έξω μόλις θα
σηκωθείς.
.............Παραδέξου το βλέμμα σου."





 θα μπορούσε να είναι γενέθλια ευχή
είναι απόσπασμα από το: Έρως
όποιος το δει, ας μπει στον κόπο να το ψάξει
ολόκληρο και ποιου είναι
εγώ το χαρίζω στον εαυτό μου, σήμερα


© Assimina

του Γιώργου Μανιάτη

του Γιώργου Μανιάτη


ΥΓ. Σε ποθώ γιατί θέλω να γίνουμε αυτό που είμαι. Σε με ποθώ.
---------Δεν είχα τίποτα να σου φέρω. Της κατοχής μου τα πράγμα-
τα , και γιατί δεν θέλησα ακόμη να τ' αποδεχτώ, είναι ακριβώς αυτό
εκείνα που ο καθένας μπορούσε να σου προσθέσει. Άγγιζα μόλις
κάτι τσαμπιά, όμως, αμέσως που το κατάλαβα, δεν ήταν σταφύλια.
---------Για την ώρα, λοιπόν, θ' αρκεστείς στον ατμό μου;


απο την ανθολογία ερωτικής ποίησης της Ελευθεροτυπίας

© Assimina

του Γιώργου Μανιάτη

του Γιώργου Μανιάτη
.
Εσένα που κανείς δεν σε πότισε, πολυέλαιο πράσινο με τα φώτα
του σαν πορτοκάλια σε λέω!

Μόλις μιλήσω ισχνεύω: σα να είχαμε καταστρέψει από πριν ό,τι θα
ήθελα να σου πω. Θέλω, μάλλον, λοιπόν, ένα βάθος για να αντλήσω
νερό. Το νερό να σου φέρω στη ρίζα σου να σηκώσεις κλαριά.
--- Τώρα θα 'ρθει η άνοιξη! να πουν τα παιδιά.
....Τα παιδιά της οδού σου να είναι.
..Ύστερα να 'ρθω κοντά σου. Να πνεύσω το είδος μου πάνω σου
μέχρι να φουντωθείς. Να λυγίσει το άνθος σου και μετά να καρπί-
σεις. Και μέσα στον κόρφο σου να μεστώσουν δυο κίτρα για τους
χειμώνες.
....Η γειτονιά σου να γέμιζε ξύλινα ξίφη.
....Ένα ας είχα κι εγώ!

από την ανθολογία ερωτικής ποίησης της Ελευθεροτυπίας

© Assimina

Γιώργου Μανιάτη, Έρως

Γιώργου Μανιάτη, Έρως

-απόσπασμα-

Τώρα που το ξέρουμε πια πως ο γύρος του κόσμου είναι δυνατός
και σε ογδόντα ημέρες, να μην τα εκατοστήσεις. Εβδομήντα εννιά
πρωίες να έχεις στο νού σου, και παράδωσε στον τελευταίο των
γλάρων. Πέταξε τώρα τις χάρτινες θάλασσες και τη μαγνητική
πυξίδα. Να κρατηθείς απ' τ' αστέρι που θα πηδήσει έξω μόλις θα
σηκωθείς.
.............Παραδέξου το βλέμμα σου.

Δεν έχω κανένα πουκάμισο για να μπορώ να μη σου το δώσω. Ή να
μπορώ να σ' το δώσω.


από την ανθολογία ερωτικής ποίησης της Ελευθεροτυπίας

© Assimina

ο Μίδας βασιλιάς έχει αυτιά γαϊδάρου ή Εκατέρωθεν της ουσίας, Γιώργος Μανιάτης

Κάθομαι μπροστά στά μάτια μου όπως μπροστά σ' ένα παράθυρο. Μαθαίνω νά βλέπω. Άρχισα μέ τό νά έχω τά πάντα δεί, τώρα πρέπει να ομολογήσω ότι, ενώ δε βλέπω τίποτε το διαφορετικό, δέν άρχισα πράγματι νά βλέπω παρά από τή στιγμή πού, απρόοπτα, ξαφνικά, εκείνο τό οποίο έβλεπα άρχισα να τό ακούω. Ό,τι κοιτάζω με κοιτάζει: μαθαίνω αυτό· κι όσο "βαθύτερα" του εισδύω, τόσο μέ διαπερνάει. Αυτό είναι και τό θαύμα: ότι το μάτι δέν είναι μόνο αυτό μέ το οποίο βγαίνω στόν κόσμο, αλλά τήν ίδια στιγμή εκείνο μέ το οποίο ό κόσμος εισχωρεί μέσα μου και με κυριαρχεί. [...]

(πολυτονικό δεν έχω...)

"ο Μίδας βασιλιάς έχει αυτιά γαϊδάρου" ή "Εκατέρωθεν της ουσίας", Γιώργος Μανιάτης
εκδ Κέδρος (1972)
σελ 82

© Assimina