Κώστας Θ. Ριζάκης, συγκλίσεως οι απέναντι

 

 συγκλίσεως οι απέναντι
 

«ωραιοτάτη ημέρα!» ‒ πιστοποιείς ως να
παρέμεινα στα πρόδηλά της θέλγητρα
απαθής άγαρμπος ασυντόνιστος ο ήλιος
καραμπινάτος έψηνεν τα επάνω-πάνω
σύννεφα ζεμάταε σίγουρος μικροθεός ό-
ταν φτωχοζευγάς κολλήγωνα ή μου κλέβαν’
κεκτημένα το χωραφάκι έχανα νοώ χάνων
και ’σέναν κάμπος συλλούλουδος καν πού πού
να ’σαι η θαλασσίτσα που βρέχων τέτοια από-

σταση απόστασα ναν συναινώ «ωραιοτάτη ημέρα!»



                                                      Κώστας Θ. Ριζάκης

 

 

σ.σ.: 

σήμερα που προγραμματίζω την ανάρτηση, είναι Δευτέρα

6 Μαρτίου 2023,  έξι μέρες μετά το δυστύχημα με τα τρένα στην 

κοιλάδα των Τεμπών

η κοινωνία είναι ανήσυχη, αναστατωμένη κι εγώ που γράφω, 

νοιώθω τύψεις όταν χαμογελώ· περπατώ σκυμμένη

 

το ποίημα του Κώστα Θ. Ριζάκη, αναρτήθηκε στον Ποιητικό Πυρήνα 

με την ευχή μιας καλής βδομάδας και με συνεπήρε διαβάζοντάς το, 

μου "μίλησε"

γι' αυτό και το αναρτώ με προγραμματισμό να φανεί σαν σήμερα, 

ένα έτος μετά στις 12:11μ.μ.

Να θυμηθώ να θυμάμαι.        α.λ.

 

 

© Assimina

Χόρχε Λουίς Μπόρχες - Επίκληση στον Τζόις

  Επίκληση στον Τζόις


Διάσπαρτοι σε σκορπισμένες πολιτείες
όλοι μαζί και ταυτόχρονα μόνοι,
υποδυόμασταν τον πρωτόπλαστο Αδάμ
που έδωσε στο κάθε πράγμα τ’ όνομά του.
Απ’ τις πλατιές κατηφοριές της νύχτας
εκεί που συνορεύει με τα χαράματα της μέρας,
γυρεύαμε (ακόμα το θυμάμαι) λέξεις
για τη σελήνη, για το θάνατο, το πρωινό
και τις υπόλοιπες συνήθειες του ανθρώπου.
Γίναμε ο εικονισμός, ο κυβισμός,
οι αποσυνάγωγοι, οι αιρεσιάρχες
που τα μωρόπιστα πανεπιστήμια εκτιμούνε τώρα.
Επινοήσαμε την απάλειψη της στίξης
τα κεφαλαία γράμματα,
στιχουργήματα των βιβλιοθηκάριων της Αλεξάνδρειας
σε σχήμα περιστεριού.
Στάχτη το έργο των χειρών μας
και η πίστη μας φλεγόμενη πυρά.
Εσύ, στο μεταξύ,
στις πολιτείες της εξορίας,
αυτής της εξορίας που για σένα ήταν
το αποκρουστικό μα επιλεγμένο σου εργαλείο,
το όπλο της τέχνης σου,
ύψωσες τους δύσβατους λαβυρίνθους,
απειροστικούς και άπειρους
εντυπωσιακά ασήμαντους,
πιο πολυάνθρωπους κι από την ιστορία.
Θα πεθάνουμε χωρίς ν’ αντικρίσουμε
το θηρίο το δίμορφο ή το ρόδο
που αποτελεί το πολυδαίδαλο κέντρο σου,
η μνήμη όμως συγκρατεί τα φυλαχτά της,
τις απηχήσεις της απ’ τον Βιργίλιο,
και έτσι στους δρόμους της νύχτας
διασώζονται οι έξοχοί σου κάτω κόσμοι,
τόσες διακυμάνσεις, τόσες μεταφορές
και τόσα μαλάματα των ίσκιων σου.
Τι σημασία έχει η δικιά μας δειλία
αν έχει η γη έστω κι έναν γενναίο,
τι σημασία έχει η λύπη
αν μέσα στους καιρούς κάποιος ένιωσε ευτυχισμένος,
τι σημασία έχει η χαμένη γενιά μου,
αυτός ο θολός καθρέφτης,
αν τα βιβλία σου τη δικαιώνουν.
Είμαι οι άλλοι. Είμαι όλοι εκείνοι
που περισώθηκαν απ’ τον πεισματικό σου μόχθο.
Είμαι όλοι εκείνοι που χωρίς να τους ξέρεις τους σώζεις.



Μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης



Από τη συλλογή «Το εγκώμιο της σκιάς» (1982).
Πηγή: «Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα»,
Μετάφραση, Εισαγωγή, Σχόλια: Δημήτρης Καλοκύρης.
Εκδ. Ελληνικά Γράμματα 2006.

πηγή: Ποιητικός Πυρήνας




για την αντιγραφή: Assimina