Το Κεχριμπαρένιο Κομμάτι, Λουκάς Λιάκος

 ΛΟΥΚΑΣ ΛΙΑΚΟΣ - ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΕΝΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ




Γράφω για το καιρό που ζούσε το κεχριμπαρένιο κομμάτι στη δίψα
τετράγωνο στόμα ενός πάρκου μολυβένια παιδιά
εκθέματα μουσείου στο διασυρμό τους στη σκάλα
της παραμυθίας άγγελοι νεκροί τα δικά μας παιδιά δε χαμογελούν
αγόρια κορίτσια σάρκες πανιά χειρουργεία
μας βλέπουν και τα μάτια τους είναι κενά από ψυχή είναι αφόρητοι μάγοι
δε μπορώ να τα αντικρίζω τα παιδάκια του πάρκου τις κλωστές απ’ τα σπλάχνα
κυανά βαμμένα κούκλες από θειάφι και μούχλα που ‘φύγαν
οι ευτυχίες στα πρόσωπά τους
είναι καμπάνες που χτυπούν σαν ονείρωξη
είναι οι σειρήνες τα σοκάκια και οι γύρες
ας σιωπήσουν οι τοίχοι
ανάλαφρα τη λέξη μου γράφω.







---

από τη συλλογή 14ρων ποιημάτων
με γενικό θέμα: "Η συντριβή των λουλουδιών, το τραχύ τοπίο"
δημοσιευμένα στο περιοδικό "Straw Dogs", #5, 2015


φωτογραφία: Μαρία Βασιλοπούλου

© Assimina

ΛΟΥΚΑΣ ΛΙΑΚΟΣ - Η ΘΥΣΙΑ

ΛΟΥΚΑΣ ΛΙΑΚΟΣ - Η ΘΥΣΙΑ

Γράφω για τη πείνα μιας καστανιάς το χειμώνα
όπου μας μάζεψε και είναι το δικό σου χέρι
δεμένο πάνω στο στήθος μου
ελαφρύ σα κυκλάμινο
φαγωμένο από τη μικρή βροχή μιας αγρίας περασιάς
φαίνεται χάνεται
κομμάτι πράσινης θάλασσας
κι από κει κι άλλο
είναι όλα ποτάμια
είναι νερά και δεήσεις που αστράφτουν σαν ήλιοι
είναι τα μαλλιά μιας γυναίκας που καίγονται
πάνω στο μεσημεριανό μου θρανίο
θνητά σα θρησκείες μαρτυρούν και μου λένε να γράφω
για της θυσίας σου την άχνη
για την απόκριση
που είναι σκληρή και δακρύζει.

---
από τη συλλογή 14ρων ποιημάτων
με γενικό θέμα: "Η συντριβή των λουλουδιών, το τραχύ τοπίο"
δημοσιευμένα στο περιοδικό "Straw Dogs", #5, 2015

φωτο: πίνακας Παναγιώτη Τέτση

© Assimina

Λουκάς Λιάκος στο Straw Dogs

Λουκάς Λιάκος στο Straw Dogs


Γράφω για έναν άντρα που ζει στις πέτρες και στη καταγωγή του
ζει στο αδύνατο ρωμαλέο κορμί μελαχρινός μια καταιγίδα αγίνωτη
έρημο δρομάκι πόρτα κλειστή σιδερωμένα άμφια μαύρα
ολοένα οι οχιές του αυξήθηκαν ρίζωσαν με αγκάθια και σάρκες
ήρθαν με τα χρώματα κι η βαφή τους τον γέμισε φίλους
ανάξιους αριθμούς να κοιτάζουν έξω τις φωτοβολίδες
όμως τα ύψη των χεριών σου ασσύληπτες δάφνες
είναι παρηγοριά για τη λύπη που κάθεται στο σκαμνί μας
αχ καλέ μου που κατεβαίνεις που πας να 'ξερες που μας αφήνεις
εδώ είναι οι λεμονιές που σκίζονται τα χέρια μας
εδώ είναι το χιόνι βαθύ και δύσκολο να ανάψει τα κεριά μας
εδώ στέκουν τα αδέλφια μας αμίλητα χρόνια
εδώ στέκουν τα αδέλφια μας τούβλα στο χώμα
[...]

-απόσπασμα από το: Το Τετράδιο Που Θα φιλήσουμε-

© Assimina