ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ, 27η ΣΠΕΙΡΑ (Σπείρες εξέλιξης ή προαγωγή πολέμου)

 

 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ,        Σπείρες εξέλιξης

              ή προαγωγή πολέμου

 

27_η ΣΠΕΙΡΑ

 

Πληρώματα δίχως τροφή, διασκορπισμένα,
δίχως γη για τους νεκρούς, δίχως ανάπαυλα,
μονάχα των βομβαρδισμένων οικιών τον ψίθυρο.
Νερά που βράζουν, χώμα λάσπη, ιαχές κατά τα κέρδη
των εχθρών και φίλιες αρπακτές κεκαλυμμένες·
χημεία πολέμου.

Εκείνο το πένθος στον άνεμο να αυξάνεται και
να πληθύνεται στους τέσσερεις ορίζοντες
της ασφάλτου· το λιβάνι, το κερί, τ’ αρώματα
του πόνου, η φωτιά, η κάπνα, η ομίχλη
της πόλεως· χρώμα τρωκτικών· μόλυβδου
μνημοσύνη. 

Κι οι συριγμοί, καν σούρσιμο, καν ψίθυρος,
ηχώ από σάρωθρα στην σκόνη· αυτή η αφή ενός
αόρατου κάτι που με κρατάει ξάγρυπνο·
ορθοστασία και γνώση· πείσμα. 

Ένα μυστήριο η απαντοχή καθώς το ιώδες
φουστάνι στα ριζά των λιόδεντρων, στους σκίνους
λέγεται ανεμώνες, ή τελευταίο χιόνι.

Στοχάζομαι νεαρά Βίβλο να συλλαβίζει καινόν
γενέσεως: κεφάλαιο α΄, στίχος 1_ος: από
του μηδενός η ελπίδα μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Assimina

Ό,ΤΙ ΜΟΙΡΆΖΕΤΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ

Ό,ΤΙ ΜΟΙΡΆΖΕΤΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ

Προμηθεύτηκα κι εγώ το τεύχος 14/15 του περιοδικού "καρυοθραύστις". Προχθές. 

       Πρόλαβα και διάβασα στη στήλη: ΣΤΗΝ ΑΚΜΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑΣ όσων οι λέξεις άφθορες φέρουν ουσία, τι συνεντεύξεις ικανοποιώντας μια περιέργεια που έχω για το περιεχόμενο των ερωτήσεων ( στημένες-καθιερωμένες ή πηγαίες-γνήσιες που αγγίζουν το έργο του δημιουργού και τον ίδιον ως προσωπικότητα; διέκρινα το 2ο), κι επίσης, τις αγαπητικές επιστολές_σημειώματα του ποιητή Μάρκου Μέσκου πρός τον Κώστα Θ. Ριζάκη: ΜΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΩΝ -δακτυλικά πέντε του Μάρκου Μέσκου σ' ένα (μου) υστερόγραφο-. Να λοιπόν! που, δυνατόν ο ποιητής να εκφράζεται στην ποίησή του όπως μιλάει ή και όπως απευθύνεται μέσω γραφής σε άλλον. Όμορφα! Όμορφο ως γνήσιο.
Υποθέτω ότι θα βρω κι άλλα σημεία να τραβήξουν την προσοχή μου και να διαβάσω με ενδιαφέρον.
Αν όμως, ξεκίνησα τούτο το σημείωμα, άλλο σοβαρότερο λόγο δεν είχα από το να δηλώσω χαρά κι ευγνωμοσύνη προς τον ποιητή Σταύρο Σ. Σταμπόγλη που ξόδεψε ουσία, χρόνο, κόπο να συναντήσει την συλλογή ποιημάτων "έως επτά" την οποία περίπου πρόσφατα εξέδωσα. Κίνηση σημαντική για ένα βιβλίο και μια δημιουργό που επιμένει, έως εδώ τουλάχιστον, στην αυτοέκδοση.

Μου δόθηκε, κατανοώ και σέβομαι, ότι τα δημοσιεύματα στα έντυπα περιοδικά αποτελούν περιουσία τους και καλό να μένει τέτοια για κάποιο χρονικό διάστημα. Για τούτο επιλέγω να μην εμφανίσω ούτε καν φωτογραφία μέρους του  κειμένου με το οποίο με τίμησε ο Σταύρος Σταμπόγλης. Εξαιρετικό κείμενο βάθους.

Μόνο να πω, ναι!, η αγάπη, σήμερα, μπορεί να σημαίνει και αλληλοκατανόηση. Και η αλληλοκατανόηση να σημαίνει και αλληλοϋποστήριξη.  Πένθος σημαίνει συνείδηση. Κι Αιμορραγώ σημαίνει επιζώ. Πονάω σημαίνει είμαι ζωντανός. (παιχνίδι με επισημάνσεις του Σ.Σ.Σ.)

Ευχαριστώ πολύ! ακόμη και για τις αναφορές συσχετίσεις με ζωγράφους. Ευχαριστώ πολύ εσάς και όλους άλλους που ασχολούνται με εκδόσεις χαρακτηριζόμενες αυτοεκδόσεις.

 
* έκανα πρόβες,  καμιά δεν ολοκλήρωσα, και καμία δεν με άφησε ευχαριστημένη. κατέθεσα το σημείωμα όπως προέκυψε. όμως, ό μ ω ς ευχαριστώ!

                                                            απο τον χώρο μου στο φβ, δημοσιευμένο στις 4/8/2023

© Assimina

Σταύρος Σταμπόγλης, Τεθλασμένη / πόλεως αφή (επιλογές)

η΄

Κυριακή απόβραδο.

 

 

Τώρα δα βρίσκομαι στην Α΄ ζώνη υποστήριξης
της πόλεως ταύτης. Πίνω κατ’ οίκον μπύρα άνευ
αλκοόλης, χλιαρή. Ό,τι πιο κοντά σε γεύση κονιάκ
στον κατάλογο των e-food and bar.
Το ψυγείο μ’ εγκατέλειψε κάπου μεταξύ μεσημεριού
και απομεσήμερου με παρατεταμένο ρόγχο. Το εθνικό
δίκτυο για την καταπολέμηση συνωστισμών, προσφέρει

δωρεάν χρήση ίντερνετ για κάθε επιθυμία· μια συνταγή
άυλων οργάνων αίσθησης όπως ωτοασπίδες σιλικόνης,
προφυλακτικά γεύσεων, μάσκες κατά παραγγελία
με άρωμα και πίκρες αγαπημένων χειλιών, οπή
για ποτό με καλαμάκι ή τσιγάρο ανάλογα
τις ζώνες απαγόρευσης.
Πανωπροίκι, εικονικές ασφυξίες νικοτίνης και
προτροπές στην οθόνη δεξιά με τις υποχρεωτικά
εισερχόμενες ρεκλάμες και παραινέσεις όπως:
Η πειθαρχία μάς ωριμάζει.
Η απόσταση μάς διασφαλίζει.
Εκείνο το –Arbeit macht Frei*– προς ώρας
δεν χρησιμεύει· έχει κριθεί ως προσβλητικός
σαρκασμός ενώπιον της ανεργίας.

 

*Άουσβιτς, «Η εργασία απελευθερώνει».

 

 *** *** *** 

 

θ΄

Κυριακή βράδυ.

 

 Ο ήχος των αιώνων έχει φυλακιστεί πίσω από την οθόνη,

το τέταρτο μάτι· αυτήν τη γροθιά επιβολής στο μέτωπο.
Και το τρίτο μάτι απόμεινε χώμα στεγνό· ένα σπήλαιο
από ρίζα ξεριζωμένη, ζωγραφιά ευφάνταστης
πίστης· μια ιδέα έτσι κι αλλιώς.
Αλλά τώρα όλα τα γεύομαι οινοπνεύματα δίχως οίνο και
πνεύμα· καθώς της μέρας επιταχύνεται η εκμετάλλευση·
καθώς εξαντλείται η κίνηση, καθώς εξαντλούμαι
στην αποδοχή των εντολών ευζωίας.
Παγώνουν οι λέξεις αντί να φλέγονται.
Και οι αριθμοί, η άβυσσος της αβύσσου, ελέγχουν
την εξέλιξη· ήχοι αστραπιαίοι να
συνθλίβουν τις έννοιες.
Κάτι σαν σήμανση κινδύνου στις πύλες
των ονείρων τρομοκρατεί τ’ όνειρο.

 

 

 υγ.: όλα του ΣΣΣ πατώντας εδώ

 

© Assimina

Σταύρος Σταμπόγλης, ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΘΝΟΣ

 

Τινάζουν τη νύχτα απ' τα μαλλιά τους

Τακτοποιούν τα στρωσίδια· μισή κουβέρτα

επάνω, μισή κουβέρτα κάτω

Τώρα διπλώνουν τη στρωμνή· παρειές

από χαρτόνια συσκευασίας

Κι ύστερα αφήνουν την πλατεία· ξεχύνονται

στους δρόμους

Νεαρές λέξεις διασκελίζοντας τις συμβάσεις

του κόσμου

Και παραμάσχαλα το προσκεφάλι· μια

αλλαξιά ηπείρους στη

νάιλον σακούλα

 

 

συλλογή: Διαλεκτική βυθού

εκδ. Μανδραγόρας

Αθήνα, 2014

 

 

 

© Assimina

Σταύρος Σταμπόγλης, ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΜΟΥ

Φούντες και φούντες τα λιόδεντρα,
τα κυπαρίσσια
Ως τους αστραγάλους λυγάει το μελτέμι
Εδώ από φεγγάρι σε φεγγάρι κρατάει ο καιρός.
Βάζουμε πλώρη γι' ανοιχτά
Βοριάδες· λοφίο ιωδίου νύχτα-μέρα
Αυτό το καλοκαίρι με αγκαλιάζει θάλασσα
Κι από την πρύμνη, μια πρέζα θυμαριού
μεθάει τους δισταγμούς της πλώρης.
Κύματα έχουν το πρόσταγμα στη χαίτη
των μαλλιών της
Το πέλαγος του σώματος
στα μάτια της



από την συλλογή ποιημάτων:
Διαλεκτική βυθού
εκδ. Μανδραγόρας, 2014


© Assimina

Σταύρος Σταμπόγλης, ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ Ι

από τη συλλογή «Διηγήσεις πόλεων»



ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ, 1

Πόσες οπλές σύμπαντος πατάνε τη στεριά,
και η εικόνα γεννιέται απ’ τα τραύματα των ίσκιων.
Εμπρησμός μνήμης, αναρχία γκρεμών,
καθώς το βύθισμα του αετού σφυρίζει ζευγάρωμα
στο χάος,
και η άμμος απ’ το βυθό της ανεβάζει καλό νερό·
θαύματα ν’ αντέχουμε στα χαμηλά.

Η ακτογραμμή κλέβει βράχο απ’ το πέλαγος και δες,
στο κοιμητήριο φέρνουν
το αναγκαίο χώμα από μακριά.
Επί βράχου αναπαύονται οι ταφές,
επί βράχου κτενίζονται τα κύματα.
Ο ήχος της θάλασσας μοιάζει με λέξεις ανοιχτές.

Εδώ οι πράξεις ξοδεύονται στην πενία της δίψας.
οι ορίζοντες πολλαπλασιάζονται στο πλήθος των μαρτύρων·
εδώ ο Θεός δεν θα μπορούσε να είναι κάτι πέρα από την ήττα
Κι ας φυσάει ο μέγας άνεμος του λίβα,
κι ας είναι αβάσταχτο το μπόι του φωτός,
χαμηλόφωνοι άνεμοι δροσίζουν την κρούστα του
αλατιού



(Λιβυκό. Πορεία από χώρα Σφακίων προς Λουτρό)



© Assimina

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ ΔΙΑΤΤΩ Συνείδηση Ανάστασης

 Μεγάλο Σάββατο 2015
εν Μεγάλη Κάψη Δυτικής ορεινής Φθιώτιδας


ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΟΝΕΙΡΟ Ι.

Δέντρα εν σειρά αιμορραγούν
Μυρωδιές να θυμίζουν βρασμό μυριστικών
Αφή ευκάλυπτου
Ξαφνικά αλλάζουν οι ρυθμοί του δρόμου
Η Αικατερίνη τρέχει, τρέχει, πετάει∙ στην
ανοιξιάτικη μπόρα μια αγκαλιά σταγόνες
Το φουστάνι της, σκουτί παλιού ασπροσέντονου,
μούσκεψε, πήρε το χρώμα του πηλού
Στο λαιμό της γυαλίζουν σταγόνες, στα μαλλιά της
εξατμίζεται ουράνιο τόξο
Οι εξώπορτες και τα παράθυρα ανταλλάσσουν
ψίθυρους∙ απλώνουν ματιές στις υποψίες
στήθους, στους ώμους∙ οι τοίχοι φλέγονται
Κι εκείνη θραύσμα γης γελώντας,
ένας απρίλης.



ΟΝΕΙΡΟ ΙΙ.

Συμβάν Απριλίου
Μαξιλάρι ιδρωμένη γη
Η απλωσιά του ήλιου ένα θρόισμα
Το πρόσωπο τής εικόνας, ιστίο μνήμης με
καύσιμο την άρνηση θανάτου
Άνοιγμα ν΄ ανεμίζει η αθανασία το λινό της
Και σύννεφα υδρατμών, καθώς ανακουφίζουν ένα
παγιδευμένο φιλί στο χθεσινό λαχάνιασμα.
Χείλη που λιώνουν στο χώμα∙ πλημμύρα σιγής
Ανεπαίσθητη αφή, κατά πληροφορίες ξεχασμένη∙ και
ναι, λάθος μεγάλο, πρόκειται για δενδροστοιχία∙ ό,τι
καταλήγει πείσμα σημείου στον ορίζοντα.
Κατάστηθα στον χειμώνα καρφώνει η άνοιξη
τους αιφνιδιασμούς της
Εμμονή δυτικά του πρωινού τα
βοτάνια των λέξεων.

Σ. Σ. (ανέκδοτο)




από την προσωπική στήλη του Σ. Σ.,  "ΔΙΑΤΤΩ", στο f/b


© Assimina