Σανγκουίνι, JACQUES PREVERT

Σανγκουίνι, JACQUES PREVERT


Το άνοιγμα του φερμουάρ γλίστρησε πάνω στους γοφούς σου,
κι η ευτυχισμένη θύελλα του ερωτευμένου σου κορμιού
στ' όμορφο μισοσκόταδο
ξέσπασε με μιας
Και πέφτοντας το φόρεμά σου στο γυαλιστερό πάτωμα
θόρυβο πιο πολύ δεν έκανε
απ' της πορτοκαλόφλουδας που πέφτει στο ταπέτο
Μα κάτω από τα πόδια μας
τα φιλντισένια του κουμπάκια τρίζανε σαν τους σπόρους
Σανγκουίνι
όμορφο φρούτο
η αιχμή του στήθους σου
χάραξε μια νέα γραμμή τύχης
στην παλάμη του χεριού μου

Σανγκουίνι
όμορφο φρούτο

Ήλιε νυχτερινέ.

μτφρ. Τάσος Κόρφης
εκδ. ΠΡΟΣΠΕΡΟΣ, 1982

© Assimina

JACQUES PREVERT, Πρόγευμα

 Έβαλε στο κύπελο
Καφέ
Έβαλε γάλα
Στο κύπελο με τον καφέ
Έβαλε ζάχαρη
Στον καφέ με το γάλα
Με το κουταλάκι
Τ' ανακάτεψε
Ήπιε τον καφέ με το γάλα
Κι ακούμπησε το κύπελο
Χωρίς να μου μιλήσει
Άναψε
Ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια
Με τον καπνό
Έριξε τις στάχτες
Στο τασάκι
Χωρίς να μου μιλήσει
Χωρίς να με κοιτάξει
Σηκώθηκε
Φόρεσε
Το καπέλο του
Έβαλε το αδιάβροχό του
Γιατί έβρεχε
Κι έφυγε
Χωρίς μια κουβέντα
Χωρίς μια ματιά
Κι εγώ έκρυψα
Το πρόσωπό μου στα χέρια μου
Κι έκλαψα.

μτφρ.: Τάσος Κόρφης



© Assimina

Joyce Mansour – ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΑΣΠΡΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ» (1965)

Joyce Mansour – ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΑΣΠΡΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ» (1965)

νείς δεν ακούει κανείς δεν ακούει κα

Άγρια σαν αστραπή άλογα της Ευρώπης

Χάος από τσακισμένα μέλη

Κινούμενοι τοίχοι

Ήλιοι

Ματωμένα λιθόστρωτα σφεντονισμένα από τυφλά χέρια

Στη μαγιονέζα

Στη  λάσπη

Σε βόθρο φιλικά ανοικτό

Σε όλα εκείνα που έχουν ένα όνομα και δεν μπορούν να φανερωθούν

Η αραβική μου φύτρα ριγεί σε κάθε βήμα της σάρκας

Υποταγμένη

Ικανή να περιμένει πολύ την υπόσχεση μιας θλιβερής ιστιοφορίας

Χαιρετίστε φίλοι μου το θάνατο τους καρπούς τις διαλύσεις του

Δεν υπάρχει καμιά (μόνο γι’ αυτόν) απαγορευμένη ζώνη

Στην πυρκαγιά του ερωτικού πάθους

Ύστερα

Για μια φορά η νύχτα που πέφτει

Η νύχτα η νύχτα η καταιγίδα

Ξαναγυρνώ στα νιάτα μου

Πικρή επίκληση λυγμού

Ελάτε γυναίκες με τα ερεθισμένα στήθη

Ν’ ακούσετε σιωπηλές την κραυγή της οχιάς

Και να βυθομετρήσετε μαζί μου τη χαμηλή κόκκινη ομίχλη

Που δίνει ξαφνικά πνοή στη φωνή του φίλου

Δροσερό το ποτάμι γύρω από το κορμί του

Το πουκάμισό του κυματίζει λευκό σαν το τέλος μιας κουβέντας

ξεχάστε στην κουκούλα τις σκέψεις σας

τα ξεροχυσίματά σας, τα γρήγορα μποτίνια σας

Μια φασαρία ταρακουνάει τα χόρτα

Κι ο άνθρωπος βουλιάζει στα υγρά

 μτφρ.: Τάσος Κόρφης

εκδ. ΠΡΟΣΠΕΡΟΣ, 1982

 


© Assimina