Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Σεργκέι Γιεσένιν - Καμιά μετάνοια, δάκρυ κανένα δεν στάζω...


Σεργκέι Γιεσένιν - Καμιά μετάνοια, δάκρυ κανένα δεν στάζω...


Καμιά μετάνοια, δάκρυ κανένα δεν στάζω
Σαν αραιή αχλή απ' τις μηλιές όλα περνούν
Στο χρυσαφί του φθινοπώρου ξεθωριάζω
Τη νιότη, αλίμονο, οι πόθοι δεν βαστούν

Σαν να χτυπάς αλλιώτικα καρδιά μου τώρα
Μια ψύχρα σ' άδραξε που σέρνοταν ξοπίσω
Στρώνουν οι λεύκες το χαλί τους μα μπονώρα
Δεν με καλούν ξυπόλητος να σεργιανίσω
Πνεύμα αλήτικο! Λιγότερο ολοένα, δίχως βιάση
Συδαυλίζεις ανόρεχτα των χειλιών τη φωτιά
Ω φρεσκάδα μου, στα καμένα σου δάση
Γίναν στάχτη τα πάθη και η άγρια ματιά
Λάμα που στόμωσε πια η λαχτάρα
Ζωή μου, μη και σε όνειρο έχεις πλαγιάσει;
Μη και σε ρόδινο φαρί μες στην αντάρα
μιας χαραυγής αχνόφεγγης έχω καλπάσει;
Μας παίρνει καταπόδι η φθορά που σκόρπισε
Χάλκινα φύλλα απ' του σφενταμιού τη ράχη
Ας είναι πάντα ευλογημένο το που άνθισε
Στο χώμα πάνω μια φορά και εμαράθη._


απόδοση: Δημήτρης Νικηφόρου, 2013


-το ποίημα αυτό δεν περιέχεται στο τεύχος του Φαρφουλά
αφιέρωμα στην Αλητεία... δίνεται δώρο από μένα-

© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου