Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Πεισίστρατος, Γιώργος Χειμωνάς


ο δρόμος


 [...]


Είδα χθες ένα όνειρο που ήταν αγάπη. Σε μια στιγμή γέμισα αγάπη και χαμογέλασα με δάκρυα ήταν σαν έκσταση. Ήρθαν ένα σωρό πρόσωπα κι έρχονταν κι άλλα φάτσες γνωστές καί άγνωστες κι εγώ όλους τους αγαπούσα και περισσότερους ακόμα τόσο πολύ άνοιξε η καρδιά μου και χωρούσαν κι άλλοι πολλοί ακόμα. Ένα πλήθος κρεμάστηκε από την σπάνια κλωστή πού έκλωθε εκείνη την ώρα ή ψυχή μου κι αυτή άντεχε δεν έσπαζε. Όλα ήταν μια ευτυχία πόσο σας αγαπώ φώναξα θα πεθάνω για σας. Αγαπούσα την κάθε μια μορφή χωριστά και μαζί όλες ή αγάπη μου ήταν ένα σύννεφο πού το σκόρπιζε ό αέρας το χώριζε στα χίλια κομμάτια κι ύστερα πάλι τά ένωνε ή αγάπη μου ήταν ένα σύννεφο πού σκέπαζε όλο τον ουρανό λευκό και μεγάλο σας αγαπώ. Ξαφνικά κατάλαβα πώς εγώ τους αγαπούσα κι εκείνοι με κοίταζαν μ’ ένα μικρό χαμόγελο. Στεκόμουν με ανοιχτά χέρια κι εκείνοι μάκραιναν και τους είπα θάρθω μαζί σας. Με κοίταξαν με άδειο χαμόγελο και προχωρούσαν κι εγώ στεκόμουν κι έβλεπα να με προσπερνάν και να μακραίνουν.
 [...]



 ( τό έχεις ζήσει; )


© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου