Πάμπλο Νερούντα, 11

 

Πάμπλο Νερούδα

 

11

 

'Έχουμε χάσει ακόμα κι αυτό το δειλινό.

Κάνεις δεν μας είδε απόψε με τα χέρια πιασμένα

την ώρα πού ή γαλάζια νύχτα έπεφτε πάνω στον κόσμο.

Είδα από το παράθυρό μου τη γιορτή του πουνέντε στις μακρινές ράχες.

Κάποιες στιγμές σαν νόμισμα

άναβε ένα κομμάτι του ήλιου μες στα χέρια μου.

Εγώ σε θυμόμουν με την ψυχή σφιγμένη

από αυτή τη θλίψη όπως εσύ με ξέρεις.

Λοιπόν, που ήσουνα;

Ανάμεσα σε ποιους;

Τί λόγια έλεγες;

Γιατί να μου έρχεται άξαφνα όλος ο έρωτας

όταν νιώθω θλιμμένος, και σε νιώθω μακρινή;

Έπεσε το βιβλίο πού έχω πάντα για το δειλινό

και σαν σκυλί πληγωμένο κύλησε στα πόδια μου ή κάπα μου.

Πάντα, πάντα μακραίνεις τ’ απογεύματα

προς τα ’κει πού το δειλινό τρέχει σβήνοντας αγάλματα. 

 

Μετ. Β.Λ.

 

 

 στον χώρο του μεταφραστή στο fb σαν σήμερα

θα εμφανιστεί έναν χρόνο μετά 

 

© Assimina