Στρατής Φάβρος, άτιτλο

 Τώρα και πάντα ένας νέος μύθος αρχίζει
Που ποτέ δεν θα ζήσουμε
Αλλά η ψυχή μας θα ακούει
Ως ελεγεία πρωθύστερη
Το κλάμα των μύθων
Να ψιθυρίζουν που πάψανε
Και στο ποτάμι της λήθης
Πνιγήκανε
Γοερά κοιτώντας τη Σμύρνη να καίγεται
Και τις γυναίκες τα πεινασμένα
παιδιά να μαζεύουν
Υπερωκεάνια πλοία
και πεινασμένα
πουλάκια παππούδες
ένα μαβί ηλιοβασίλεμα
έξω απ τη Γένοβα
η στη μέση μιας δακρυσμένης
ρακένδυτης μέρας
τα στενά του Γιβράλταρ
διασχίζοντας
Θυμάμαι τώρα τον Πάουντ
Στο τραγούδι της Πίζας
και το τραγούδι
Για το ταξίδι του Οδυσσέα
πέρα από του Ηρακλή τις στήλες
Θυμάμαι επίσης τον ibn Rushd
Και την Τahafut at-Tahafut
Και την άδικη από την Κόρδοβα φυγή του
Τον Μιγκέλ τον Γουίλιαμ
τον Φράνσις και τον Γιάννη
Πάντα η μοίρα των μύθων
Ξένες να κατοικούν διάνοιες
Κι ύστερα τα Δεκεμβριανά
Και ανοιχτούς τάφους κσι κείνον
Τον μπάρμπα που ξέθαψε
Ο αδελφός του
Πρωί Κυριακής να πίνουμε ούζο
Με μεζέ, συμπύκνωμα τότε
ευτυχίας απόλυτης
Κι ακόμη σε ένα Νοσοκομείο
Με το Χάρο παλεύοντας
Να μου κλείνει το μάτι
Φοβάσαι μόνον όταν το αύριο κοιτάς
Κόλαση είναι το Κράτος
Η Ιεραρχία
Οι Θεσμοί
Τα πιστοποιητικά
Το λάθος Ε.ΝΦ.ΙΑ
Το ενοικιοστάσιο
Οι τράπεζες
Οι δανειστές
Κόλαση Ο βδελυρός ιδιοκτησιακός καπιταλισμός
Κι η μικρή ιδιοκτησία
Και οι συμβάσεις
Κόλαση τα δικαστήρια
οι δικηγόροι
και οι συμβολαιογράφοι
Κόλαση κι η ματιά της Γυναίκας που βαρέθηκε
Κόλαση ο Κύριος Αργυρίου υπάλληλος
Της ΙΑ που μου μιλά αναστοχαζόμενος
Το μηδέν και την Παρασκευή
Με Βαρέθηκε και εγώ κατάλαβα
Ότι άδικα μιλώ σε έναν άνθρωπο
αποξενωμένο και ξένο
Θα κλάψει άραγε κανείς για το δικό μας μύθο;
Είναι αργά, λέω να πάψω για την ώρα

Io e ' compagni eravam vecchi e tardi
quando venimmo a quella foce stretta
dov' Ercule segnò li suoi riguardi
Dante Inferno · Canto XXVI

Στρατής Φάβρος
Άνοιξη του 2014
Ευχαριστίες στον Κ. Λουκόπουλο
[Συλλογή Δοκιμές έχει εκδοθεί στο Διαδίκτυο και στο fb]

 

           από τον χώρο του ποιητή στο φβ σαν σήμερα, πριν έναν χρόνο 

 

© Assimina