ΕΛΕΝΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ, άτιτλο

 

 

Ξέρεις,

όλα τα σπίρτα μου καίγονται από μόνα τους,

τελευταία.

Και δεν γράφω για να με διαβάσεις,

μα για να θυμηθώ ότι υπάρχεις.

 

Το πρωί ο καφές μου μύριζε σελήνη.

Δεν ξέρω αν έφταιγε το όνειρο

ή εκείνη η άκρη της φράσης

που τρέμει κάθε που

φωνάζω τ΄ όνομα σου.

 

Περπατώ ξυπόλυτη

για να μη ξυπνήσω τη λέξη

που κοιμάται.

Έχει το σχήμα σου

όταν σωπαίνεις πολύ

και το βάρος σου

όταν γελάς και σωπαίνεις ταυτόχρονα.

 

Σήμερα, σου έγραψα ένα σκύλο

δεν τον χώρεσε κανένας φάκελος

κι έτσι γάβγιζε όλη νύχτα δίπλα

απ΄ το κρεβάτι μου.

 

Σ΄ αγαπώ

με τον τρόπο που ξεκουμπώνεται ένα κουμπί

αδέξια, μα επειγόντως.

 

Μη μου γράψεις.

Βήξε, φύσηξε, κάπνισε κοντά μου.

Θα καταλάβω.

 

 από τον χώρο της στο fb, θα δημοσιευθεί ένα χρόνο μετά

© Assimina