Τετάρτη, Ιανουαρίου 30, 2008

βρωμικες αγκαλιες

....κι ομως!
πολλες ειναι οι φορες που αναρωτιεμαι
αν αραγε συνεπης τυγχανω με τις δηλωσεις μου
πως ταχα μη ρατσιστρια ειμαι
τα κριτηρια που να θεσω και την απαντηση να βρω
δεν ξερω ποια και πως

η φιλανθρωπια παντως, σιγουρα οχι
μητε ισως και το γεγονος της πριμοδοτησης
εξω απο τους νομιμους κι επιλεγμενους τροπους αξιολογησης
παιδιων που το συστημα δε μπορουν να ακολουθησουν
για το δικο του το καθενα λογο...

δε ξερω λοιπον αν οντως ειμαι αντιρατσιστρια
ξερω ομως πως σαν περναει ο Χρηστος με το σκουλαρικι καμια φορα απο το σχολειο και με χαιρεταει αγκαλιαζοντας με σφιχτα
πως οταν ερχεται ο Ρετζι δηθεν να παλεψουμε και σκαμε στα γελια προσποιουμενοι
ακριβως τοτε ειναι που αισθανομαι πως αποδεχονται τη δικη μου διαφορετικοτητα απεναντι τους
κι εγω λοιπον..
καπως ετσι πρεπει να κινηθω
σαν πρωτο......

στον ανθρωπο Kyriaz


κι αν ηξερα ποτε αρμοζει σε εισαγωγικα να κλεινω τις λεξεις
θα το εκανα με επιτυχια
τωρα, ατυχως ενδεχομενως,
το μυαλο οδηγω σε λαθος διαδρομη με τον τιτλο!
η εκφραση ομως κυριολεκτει
οσο κι η αγαπη





Ο/Η kyriaz είπε...
σ' ευχαριστώ πολύ...