Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007

shall we dance sir?



“Shall we dance sir?...
'I can't stop thinging of you', Ramazotti-Tina Turner..."
και...


βραδυνη αναβαση Διονυσος - Πεντελη
με τα μπασα στο φουλ
τη καμπινα να γεμιζουν
και...


η πολη απο κατω σε διαδρομες απο φωτα, ν' απλωνεται
και...


προς τα πανω να τραβας
και...


μεσ' την ομιχλη να μπαινεις,
σαν σ' ονειρο να ζεις...
το δικο σου...
εκεινο που αναγκη δικη σου να ζησεις, ειναι...
αυτο που επλασες κι αργησες να γνωρισεις...

α.λ.
28/2/2005

(ετσι για να μη ξεχαστει)

(στον πολυ καλο μου φιλο Κ.)




*******



"Allright now - Free"
shall we dance?
γυρναω και τριγυρναω
και τη φουστα μου πεταω
σε rock and roll ρυθμο
και, με υφος πειραχτικο
σε χορο σε καλω!...
τη χαρα μου να μοιραστω
μ ενα φιλο μου καλο!
παει...
εφυγε κι αυτο...
νεα προκληση με το καλο!...
καλη αυριανη Φιλε!...

α.λ.
28/2/2005
βραδυ

(στον καλο μου φιλο Ν.)



======================================
του φλεβαρη 28
2005
ποσο αγχος σε καθε κριση
και στις εξετασεις πιο πολυ!
αυτη η κατασταση καθοριζει και τις σχεσεις μου με τους μαθητες μου
ανεκαθεν

εξετασεις για την πιστοποιηση
κομματακι ενος απο τα ΚΠΣ στην δια βιου εκπαιδευση και καταρτιση
επιμορφωση στη χρηση η/υ
ανοιξη του 2003
β΄φαση, εκεινο τον χειμωνα
παλι αντρες οι συμπαραστατες μου
οχι τυχαια
με λυτρωνει η οπτικη τους στα πραγματα
πολλες φορες ομολογημενο απο μενα
ο Σωτηρης
ο Νικος
ο Φωτης
ο Κωστης
καθενας με τον εντελως προσωπικο του τροπο
ενα μακροσκελες ευχαριστω, τοτε, στον αλλο χωρο
στο προφιλ μου
κι ενα εδω, σημερα
για την βοηθεια, τοτε
για το οτι υπαρχουν ακομη
...




*************************************************
περιοριζομαι

(ποση κουραση και στην απραξια)

στοιχεια οι λεξεις στα χαρτια
"λιπαναβατος"

ονειρου ρωγμη
αναδευει το σωμα
ποθου θωπεια

αποστασια
δραπετες του ονειρου
σκεψης ταξιδια

καληνυχτα .

28*2*2007


Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007

Ομιλων κινηματογραφος: Α - Α - Α

Αιγλη - Απολλων - Αττικο . _






Α κμαζουσα
Ι οβολος
Γ λωσσα
Λ ειανιζει
Η μερες





Α ντιληψεις
Π αλιμβουλης
Ο πτικης_
Λ ιπαναβατες
Λ εξεις
Ω δινουν
Ν ανοφυη





Α φοσιωση_
Τ εχνητοι
Τ αμιευτηρες
Ι κμαδας
Κ αταρριπτονται
Ο ρυμαγδον . _



Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007

εβγαλα βολτα τα παπουτσια μου .

παραδοθηκα στην αποχαυνωση της τηλεορασης
απογευμα Σαββατου
περιεργο που το εξελαβαν σαν κακοκεφια
ευεργετικο για τα αγχη μου
υπνος ελαφρυς
αδιαφορος



αφου εβαλα αναμεσα σε εκεινα και τα ποδια μου, την αποσταση που οριζεται απο το παχος ενος καλσον microfibra, εβγαλα τα παπουτσια μου βολτα
απογευμα Κυριακης

περπατουσα χτυπωντας τα τακουνια
δηλαδη, οχι εγω! εκεινα χτυπουσαν χωρις τη δικη μου προσπαθεια
σκεφτομουν την περιγραφη του Σταθη για τις δυο γυναικες
την Αννα κατι και την Τζεην Μασφιλντ, νομιζω
σκεφτομουν επισης, τον συσχετισμο αυτου του ηχου με την πραξη του δημοσιου βιασμου
τον συσχετισμο αυτου του ηχου με την μικροαστικη(;) ηθικη
ηθελα να παω σινεμα

προτιμουσα να παω να δω την ταινια: ημερολογιο ενος σκανδαλου
περιεργεια και προσκυνημα στον αγιο, κατ' εμε, αυτον ερωτα, που εξαγνιζεται στην αναγκη της σαρκας και την ειλικρινεια των σωματων
ποσοι τετοιοι υπηρξαν και θα υπαρξουν εις τους αιωνες
νησια φιλοξενουμενα στις αγονες γραμμες
κορμια ανθοφορουντα χωρις αναστολες
θυμουνται αραγε ο ενας τον αλλον ακομη;

κατεληξα στη ταινια: dreamgirls, οπου και εβαλα σχεδον τα κλαματα στις πρωτες σκηνες, με τα φωνητικα και το χορο
πως μου φανηκε οτι αναφεροταν στις suprimes?



δεν ηθελα να δουλεψω σημερα
πρωί Δευτερας
συνηθισμενη κατασταση εδω και καιρο στο ποστο που εχω για 3ο χρονο
σα να χορτασα τους προβληματισμους που αναδεικνυονται στα αρθρα
σα να πιστεψα στη μη χρηση αυτων στη πραξη
το γυμνωμα των προθεσεων
την ασκοπη, χωρις σκοπο, αναγνωση τοσων πληροφοριων
την αποσταση θεωριας και πραξης ή το τεραστιο εμποδιο αναμεσα τους
ενημερωση, κατανοηση, προθεση των μεσαζοντων
φτωχεια
φτωχεια;

κι η σχεση μου με τον υπολογιστη σε κριση
βαριεμαι .

Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2007

γαϊτανακι χρωματων .



















(α΄ γραφη)



γαϊτανακι επλεξα
...τα χρωματα που διαλεξες
στη δικη μου τη παλετα

πορφυρο!
σαν απο ματωμενα γονατα
παιδιων που δε φοβηθηκαν,
στο παιχνιδι ν' αναμετριωνται

πρασινο!
απο την ελπιδα...
απο την αισιοδοξια...
απο την ελπιδα και την αισιοδοξια των σκεψεων μου,
στην ακρη της ωριμοτητας των χρονων μου

λευκο!
οπως το απεριττο πρωτο, του κορμιου δοσιμο...
στον ερωτα...

χρυσο!
απο το χαμογελο των ματιων σου κλεμενο,
στην εκπνοη του οργασμου σου...

γαϊτανακι επλεξα τα χρωματα που διαλεξες
στη παλετα τη δικη μου
...

α.λ.
24/2/2006





(β΄γραφη)


γαϊτανακι επλεξα
...τα χρωματα που διαλεξες
στη δικη μου τη παλετα

πορφυρο!
σαν απο ματωμενα γονατα
παιδιων που την ευκαιρια ειχαν,
στο παιχνιδι ν' αναμετριωνται

πρασινο!
απο την ελπιδα...
απο την αισιοδοξια...
απο την ελπιδα και την αισιοδοξια των σκεψεων μου,
στην ακρη της ωριμοτητας των χρονων μου

λευκο!
οπως το απεριττο πρωτο, του κορμιου δοσιμο...
στον ερωτα...

χρυσο!
απο το χαμογελο των ματιων Σου κλεμενο,
στην εκπνοη του οργασμου Μου...

γαϊτανακι επλεξα τα χρωματα που διαλεξες
στη παλετα τη δικη μου
...

α.λ.
25/2/2006




****************************************
δεν ειναι περιεργο να βαλεις τα κλαματα σε μιουζικαλ!
ειναι;
οχι στην εξελιξη του
μητε το τελειωμα του
εκει οπου το δραμα αχνοφεγγει ή και σε συνεπαιρνει
στην αρχη του
στο τραγουδι το εντονο
το στιχο τον προσωπικο που χωραει πολλους
στον χορο σε ομαδα
εκει




δεν ειναι περιεργο να βαλεις τα κλαματα σε μιουζικαλ!
ειναι;




Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007

με λενε....



σελιδα 1259
1ος τομος
επιτομον
ορθογραφικον και εγκυκλοπαιδικον λεξικον
εκδοσεις Ηλιου
εν Αθηναις

...
το ονομα μου
λουλουδι
γενους κοσμητικων φυτων
ιθαγενων της Αμερικης
πολυετες
(εξ ου κι οι αντοχες..)
ποωδες
(εξ ου και τα πρωτεια στην οικογενειακη πυραμιδα)
φυτον
( εξ ου και τα σχολια του συζυγου για το λειο του εγκεφαλικου φλοιου)
καλλιεργουμενον δια τα ωραια ανθη του
(εξ ου κι η πρωτεια στις προτιμησεις φιλων ολων των φυλων)
τροπος πολλαπλασιασμου:
σπορα
μοσχευματα
ριζωματα
(επι το κοινοτερον: δεν την γλυτωνετε απο μενα!)

...
τα λουλουδια δεν εχουν, ειναι γιορτη...
!!!
(ε καλα! τα παραλεω που και που..!)
...

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 19, 2007

ας ενδωσω...


--το παιχνιδι του 5 --


κρατωντας το "σxεδιο εργασιας" του Markos,
ενδιδω στην προ(σ)κληση της KV και του φιλου μου του Νικου
δυσκολα ανταποκρινομαι σε τετοια, απο χαρακτηρα
ενας απο τους ανθρωπους που δεν θα μπορουσα να πω οχι,
εδω μεσα, σε αυτο ειναι η KV



1. εγω..;

αφ οτου κι η κορη μου με περασε καθ υψος,
κραταω για παρτυ μου τον ρολο του Τζοε Νταλτον
στην οικογενειακη πυραμιδα
(ποιος ηθοποιος ειναι καλυτερος;
αυτος που παιζει τον εαυτο του ή εκεινος που υποκρινεται αλλον;)

κραταω με πεισμα το αναγλυφο των δοντιων μου
σε αλλα δυσκολευει, σε αλλα βοηθα

τρωω για να τονιζω τις καμπυλες μου
καθαρα μεσογειακος τυπος, το φωναζω..

δεν εχω πιστωτικες καρτες κι ουτε πηρα οποιοδηποτε τυπο δανειου
απο αποψη, θεση

κανω αποχη σε οποιουδηποτε τυπου εξυπηρετησεις
κι ελπιζω να αξιωθω να συνεχισω ετσι

ισχυριζομαι πως ειμαι αντιρατσιστρια αλλα φοβαμαι πως αλλου πορευομαι
πως αλλιως να εξηγησω πως οταν λεω "συναδελφε" εννοω τους απανταχου Φυσικους;
καθε αλλο κλαδο τον αποκαλω με το ονομα του
πας Φυσικος δικος μου, λεω και ξερω πως κανω λαθος αλλά το επαναλαμβανω



2. μαθητρια.. φοιτηρια.. καθηγητρια...;

με χαμηλη επιδοση στην εκθεση στο Δημοτικο
υψηλη σε ολα τα αλλα
αυτο εγινε κι η αιτια να με σηκωσει σε ενα σουπερ πολλαπλασιασμο οταν ηρθε ο επιθεωρητης, κι απο το αγχος... εκανα λαθος 5Χ9=49, Darthiir..!!

η μανα βαλθηκε να με μαθει να γραφω εκθεση κι απο τοτε, μαλλον, δεν σταματησα
παρα το σπασικλακιον στυλ μου ως μαθητριας εκλεψα στην Φυσικη Πειραματικη οταν με σηκωσε να πω τι ηξερα για το τηλεφωνο
και δεν θυμαμαι με ποια ευκαιρια εφαγα -κι εγω Μαρκο- ξυλιες με τον χαρακα στις παλαμες!

ως φοιτητρια;
εζησα την εποχη που μπαιναμε κι αρχιζαμε τα ψαξιματα και τις φιλοσοφιες
κι αντε να βγουμε!
ανεξιτηλο στη μνημη το μαθημα της Αριθμητικης Αναλυσης
μιας βραδιας διαβασμα, μου ειπαν
το εκανα τρεις για να το σιγουρεψω
τζιφος!
μου φανταζαν κινεζικα
μου ριξανε σκονακι
κοκκινησα τοοοοσο πολυ που ο βοηθος απο τα κατω εδρανα του μεγαλου αμφιθεατρου της ΦΜΣ του ΑΠΘ, ανεβηκε τρεχοντας στα πανω πανω που ηταν η αφεντια μου!
δεν με επιασε!
δεν περασα ομως.. ! :))

σαν καθηγητρια;
πολλα..
ενα μονο θα πω
εμεινα εγκυος σε μικρη ηλικια και χωρις να το θελω, μετρωντας αναποδα τις ημερομηνιες
(αχ ξυλο που μου χρειαζοταν ως μαθητρια! :) )
απο τοτε που μπηκα στο δημοσιο, παιρνω και το μαθημα της Βιολογιας στην Α Γυμνασιου και κανω απιθανες κουβεντες με τα παιδια στο θεμα: αναπαραγωγη του ανθρωπου
απιθανες!
καποια χαιρονται που χανουμε μαθημα με τις ωρες
εγω ομως ξερω πως κι απο το χασιμο κεδρος προκυπτει
αλλου ειδους



3. τα τρια μη

οταν περασα στην Θεσσαλονικη για σπουδες
τρια μη της μανας κλειστηκαν στις αποσκευες μου:
(κατα σειρα αυξανομενης σπουδαιοτητας)
- μην καπνισεις
- μην οργανωθεις
- μην μπλεξεις με μη αποκατεστημενο αντρα
(αν θελετε να κανουν απαιδια σας αυτο που επιθυμειτε, σερβιρετε το σαν απαγορευση)

το τσιγαρο το εκοψα γιατι με ζαλιζε
απο το κομμα μου εφυγα οταν εγω ζαλιστηκα
τον αντρα μου προσπαθησα να τον κοψω αλλα με κρατησε γιατι ειμαι πολυ καλη (:ΡΡ)

εκει, καταλαβα πως μπορω να μεινω μονη μου, μακρυα απο τη οικογενεια
πραγμα το οποιο θεωρηθηκε αθλος, οπως εμαθα πριν 5-6 χρονια απο ξαδελφη μου, την οποια μια ζωη θαυμαζω γιατι απο 16 χρονων ειναι εξω στη ζωη και κοντρολαρει δυο -πλεον- μαγαζια, πραγμα που δεν μπορω να διανοηθω για μενα, οπως κι εκεινη για τον εαυτο της να φυγει εκτος οικογενειας και τοπου μεγαλωματος της
(ο,τι δεν αγγιξαμε θαυμαζουμε και μεγαλοποιουμε)

στην Θεσσαλονικη "μεγαλωσα"
κραταω σαν φυλακτο τις κομματικες μας σχεσεις που εξελιχθηκαν σε φιλιες και υπαρχουν κι ευδοκιμουν στον χρονο και την αποσταση
φυλακτο εκεινη η μεγαλη πορεια οπου προσπαθησαν να σπασουν την αλυσιδα της ΦΕΑΠΘ και ο ενας φιλος "καθαριζε" για τον αλλον
ο Κωστας Π, ο Κωστας Γ, ο Τιμος, ο Σολωνας, ο Τασος που του "χρωσταω" την εκφραση: βρε μπαγασακο, ο Γιαννης Λ, ο Χρηστος, ο Μακης κ. ά. που ακομη οταν συναντιομαστε εχουμε να πουμε..



4. ο ερωτας... κι η ζωη...

ερωτας μου; η ζωη...
κι η ζωη μου; ερωτας...
σημειωνα στο Friendship του Νικου τελος 2004 ή αρχες του 2005;
δε θυμαμαι και βαριεμαι να το ψαξω τωρα.. :)

με τον αντρα μου ειμαστε μαζι 28 χρονια μετρωντας και τους χρονους προ γαμου
τον ερωτευτηκα και τον διεκδικησα
( το ιδιο θα εκανα και σημερα με οποιον αποδεκτη)
του εκανα προταση γαμου
ανταποκριθηκε
τωρα απολαμβανω το δικο του φλερτ και τις προσεγγισεις του
(καθε πραγμα θελει τον χρονο του, εχει την ωρα του)
οχι, δεν ειμαι πια ερωτευμενη μαζι του
ο ερωτας ειναι προϊον -οπως το λεω.. προϊον- με ημερομηνια ληξης
άλλα πραγματα μας κρατησαν μαζι
αυτα που μας κραταν ακομα

ειναι ενα χρονο μικροτερος μου
(αφιερωμενο στους καλους μου Markos και Νικο! ναχετε κατι νεο να λαμβανετε απο μενα βρε!)
πως θα μπορουσα να ερωτευτω με βαση την ηλικια;
θα ρωταγα πρωτα και μετα θα..;
ποτε δε μπορεσα να απαντησω σε αυτο
απαντω ομως στο ερωτημα πως,
ναι! ηταν κουραστικο
και για τους δυο μας
και δινω συμβουλη την διαφορα ηλικιας
(ποτε ομως δεν θα απαιτησω υπακοη γιατι δεν εχω απαντησει στο ερωτημα... )

ονειρο μου να παντρευτω σε ξωκλησι οπου θα πηγαινα με αμαξα, λεει..
η αμαξα ηταν ενα Nissan χρυσαφι κι ο γαμος πολιτικος
δεν μετανοιωσα!
(μεγαλωνοντας μου αρεσε "να βγαζω την γλωσσα", βλεπεις, κατι που δεν εκανα παιδι.. )

εκανα δυο παιδια
αγορι
κοριτσι
στην αγαπη δεν τα ξεχωριζω
τα θαυμαζω ομως και τα εκτιμω και τα δυο για αλλους λογους το καθενα..



5. επιρροες...

δεν μπορουσε να κανει αλλιως! επρεπε να γινει ετσι, ειπαν παππους και μανα οταν εβαζα τα ερωτηματα για τον Σταλιν
λες αυτο να εφταιξε για την τοση ανεκτικοτητα μου;
κι υστερα, λες η ανεκτικοτητα ναναι η αιτια της τοσης εμπαθειας και του μεγαλου θυμου που εχω αν και οοοοταν θυμωσω;
ή μηπως φταιει κανα πελοπονησσιο γονιδιο σε συγκρουση με τα ρουμελιωτικα μεσα μου;

υπογραφω με τα αρχικα μου τα βιβλια που διαβαζω
(κι ειναι πολλα)
και βαζω τον τοπο και τον χρονο οπου τα διαβασα
καπως οπως ο πατερας μου τα δικα του

χτες ο γιος μου διαβαζε αυτο: " Νικου Ζαχαριαδη - επιλογη κειμενων" εκδοσεις Πορεια
ειναι το βιβλιο με το οποιο οι εν λογω εκδοσεις εκαναν "εγκαινια"
το '75-'76 υποθετω
τις χρονιες που εγω ημουν υποψηφια για εισαγωγικες σε καποιο ΑΕΙ
κι αγοραζα τα βιβλια μου απο το υπογειο στη Σολωνος απεναντι απο το φροντιστηριο του Κανελλου

σε αυτο το βιβλιο ειχα σημειωσει:
"Οταν ονειρευεσαι μονος
εχεις να κανεις μ' ενα ονειρο
Οταν ονειρευομαστε ολοι μαζι
αρχιζει να γεννιεται μια πραγματικοτητα"
-Βραζιλιανικο τραγουδι-

σας το αφιερωνω
ειναι οτι με τρεχει απο παιδι
κι οτι ονειρευομαι ακομη..
η μεγαλυτερη μου ουτοπια



*******

ειπα ενα σωρο κι οχι μονο πεντε!
ελπιζω να σας σοκαρα αρκετα :ΡΡ :))

απο χαρακτηρα δεν θα επαιρνα μερος αν η KV πρωτη δε με καλουσε
το ειπα ηδη
στον Νικο θα μπορουσα να αρνηθω
με ξερει
τον εχω πρηξει ηδη :)
και τον Μαρκο το ιδιο :))
αφου ανταποκριθηκα ομως, απο χαρακτηρα και παλι (βλεπεις pythia;:)) ), σκανταλιαρικο, θα προ(σ)καλεσω κι αλλους

κι ως λατρης των ανδρων, μου επιτρεπετε ασφαλως, να πεταξω το "μπαλακι" σε αντρες.. :))
θα ξεκιναγα απο τον κυριο Αλεκο Σταμου, αλλά ηδη εχει ..τοποθετηθει με μοναδικο τροπο
οποτε συνεχιζω με τους...

Asteroid
Αθεοφοβος
Τασος Ν Καραμητσος
sigmataf
aneksartitos

αν και εφ οσον θελουν..

φιλιά
...


αλλαγη πλευσης... και προσεγγισεις παγκοσμιοποιημενες... :)))

θα με συγχωρεισει ο αγαπητος Αστεροειδης που στην θεση του θα βαλω μια κυρια αφου ηδη ο ιδιος εχει λαβει 3 μαζι με τη δικη μου προσκλησεις..
το ιδιο κι ο Αθεοφοβος, ελπιζω...
κι ισως χρειαστει να αλλαξω κι ενδιαμεσως καθοτι μου ειναι αδυνατο να σερφαρω τοσο οσο χρειαζεται...



petalida
μεθυσμενα χρωματα(αποσυρω την προσκληση αφου ηδη ειχε γραψει τα 5 της το -κατα Αλκυονη- μεθυσμενακι και καλω τον κυριο Santos
david santos

κι οι υπολοιποι ως εχουν...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007

Τυποι της ταξεως μου

"Τυποι της ταξεως μου"


Οχι πολυ ψηλη, με μακρυα μαλλια μαζεμενα πισω με ενα κοκαλακι, του οποιου το χρωμα χανεται εις το μαυρο των μαλλιων της.
Προσπωο οβαλ, εξυπνο, με σκουρα, καστανα ματια, εκφρασι ευγενικη.
Μια μπλε κορδελα σκεπαζει τα αυτια της και μολις καποιο τσουλουφι επαναστατησει, δυο λεπτα, με μακρυα, ομορφα δαχτυλα, χερια, το επαναφερουν εις την ταξιν.

Το ενα απο τα δυο αυτα τα ιδια χερια, θα σηκωθη αργοτερα σιγα αλλα θαρετα, δια να μπορεση το στομα να ανοιξη και να δωση την σωστην απαντησιν εις την ερωτησιν η οποια ειχε υποβληθη μετα απο την παραδοσιν του μαθηματος της ιστοριας.

Και πραγμα αληθινο, αι απαντησεις αυτες ειναι τας περισσοτερας φορας σωσται.
Και ομως! Το εξυπνο βλεμμα της μαθητριας, ακολουθωντας σχεδον παντα την τροχια της μυτης του μολυβιου επανω εις ενα φυλλο χαρτι, διδει αφορμη εις τον καθε ενα να υποθεση χιλια δυο πραγματα.
Αλλά ποσο λαθος εχει! Οσο και εαν τα ματια δεν κοιτουν εκεινα του κηθηγητου, ο νους μενει συγκεντρωμενος μεσα εις την ταξιν και ειναι παντα εν ενεργεια. Τοιουτοτροπως, οταν εις ολιγον η παραδοσις του μαθηματος της ιστοριας τελειωση και υποβληθη καποια ερωτησις, το λεπτο, με τα μακρυα, ομορφα δαχτυλα, χερι, σηκωνεται σιγα αλλά θαρρετα ενω ησυχια επικρατει εις την αιθουσαν.

Περνουν λιγα λεπτα και τελος η αδεια διδεται. Το λεπτο κορμι ανασηκλωνεται πισω απο την επιφαβνειαν του θρανιου και το στομα αρχιζει να ανοιγοκλεινη διδοντας μια καταπληκτικη απαντησι.

Και εκει, εις την αλλη ακρη της ταξεως, δυο γαλαζια ματια παρακολουθουν εκεινο το στομα.
Και εκεινα τα δυο γαλαζια ματια δεν ειναι καθολου χαζα. Μα τα κακομοιρα, δεν μπορεσαν ποτε να συγκεντρωθουν επανω εις τις σελιδες εκεινου του βιβλιου, το οποιον ειχε το τιτλο "Ιστορια"
Λες και καθε φορα μια δυναμις τα τραβουσε, εσηκωνονταν απο το βιβλιον και εστηλωνοντο ποτε εις το πορτραιτον εκεινου του ομορφου ηθοποιου εις τον απεναντι τοιχο, ποτε εβυθιζοντο εις τον γαλαζιον ουρανο, προσπαθωντας να ανακαλυψουν ξενους κοσμους και ποτε εχανοντο εις το χαλι του δωματιου προσπαθωντας να ανακαλυψουν καποιο λαθος εις την υφανσιν.

Και το αποτελεσμα;
Ειχε μπερδεψει εις το μυαλο της τον ΡΙσελια με τον Ρμπραντ, τον Τζον Νοξ με τον Τζον Λοκ, τον Μολιερο με τον Κορνηλιο.
Και καθε φορα υπεσχετο εις τον εαυτον της να βαλη μια ταξι την επομενη εις το μυαλο της, αλλά και παλι εκεινη η ιδια δυναμις την εμποδιζε.

Τωρα πλεον εκεινο το στομα ειχε κλειση και τα χερια ισιωναν την ποδια δια να μπορεση το λεπτο σωμα να καθηση ανετα. Ειχε δια αλλη μια φορα αποδειξει οτι ητο δικαια η ονομασια της, το "τζινι" της Ιστοριας.

τα λεπτα, μακρυα, ομορφα δαχτυλα παιρνουν ξανα το μολυβι και το εξυπνο βλεμμα αρχιζει δι' ακομη μια φορα την παρακολουθησιν της μυτης του μολυβιου.
Κι ομως!... Ο νους ειναι παντα συγκεντρωμενος...




α.λ.
22 Νοεμβριου 1972
στις συμμαθητριες μου εκεινου του σχολειου
μιας Γ΄Γυμνασιου
θηλεων!!!...
την επομενη χρονια ακολουθησα το Πρακτικο
τα τμηματα ηταν μικτα
εξ αναγκης
ευτυχως!!!
...
********************************************************
μονο για να "προχωρησω"
ως οφειλω στις ημερες
διαθεση μακρυα απο χαρτοπολεμο και κορδελες
μασκες και στολες
αυτα παθαινεις οταν δεν ξεσπας
αχ βρε "Τρυπες"!

νομιζω πως καλο ειναι να βρει μια δικαιολογια
ο Θεος σου
για την καθημερινοτητα
γιατι, για το ενδοξον(!;) του πολεμου, την βρηκε
πατριδα την βαφτισε
κι ο γονιος ας αποχωριζεται εξω απο τα συνηθη το παιδι...

λες να κρατησε αυτο το δικαιωμα για να δωσει ευκαιρια να κρινεται;

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 15, 2007

και του χρονου, μαζι...

αυτα τα κοκκινα, πρωτα, allstar
η μπαλα του μπασκετ
και κεινα τα χρυσα σκουλαρικακια...
κλεινουν σημερα 28 χρονια

οχι ασχημα ε;
περισσοτερο απο το μισο της καθε μιας ζωης

"και του χρονου, μαζι"
πως μου ειχε ερθει;
ή γιατι;
σαν αναγνωριση του προσωρινου που μπορει να κλεινει μια σχεση
ή δηλωση της ελευθεριας μεσα στην σχεση;
ρεαλισμος, φοβος ή τερτιπι;
οπως και ναχει, οποιο απο αυτα ή συνδιασμος τους,
δεν θα κρατουσε τοσο αν δεν υπηρχε ταυτιση σε αξιες κι επιλογες,
σεβασμος, περισκεψη και γελιο να συνοδευουν τον αγωνα της καθημερινοτητας,
της ρουτινας και της φθορας που συνεπαγονται οι τριβες...
καλα τα καταφεραμε..!

και του χρονου, μαζι...





**********************************

η μερα κρυβει γιορτη και λυπη
αλλωστε, συχνα αυτα πανε μαζι
ετσι θα γιορτασουμε
ετσι και θα λυπηθουμε
παντα ειναι καλυτερα οταν ειμαστε μαζι
ο χρονος εγραψε θανατο γι αλλη μια φορα
μονο που... οταν το πραγμα βγαινει απο τη σειρα του
μοιαζει, ε ι ν α ι σκληροτερο


Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007

εγω κι εσυ .





Εγω κι εσυ...
Γυναικα κι αντρας...
αγαπη κι ερωτας...

γυναικα μητρα εγω κι αντρας σπορεας της εσυ!
ποθος και κραυγη,
αντρας και γυναικα στης ενωσης τη στιγμη...

ανατολη ξεδιαντροπη και παιχνιδιαρα εγω,
με χαδια και φιλια θα σε κερδισω,
κι ανασαιμους υπεροχους θα σε γεμισω...

γυναικα ανατολη εγω,
αντρα ηλιε μου, θα σε ξυπνησω,
κι επειτα...
γυναικα δυση εγω, αναπαμο στο τελος της διαδρομης θα σου χαρισω
εκει, στης αγκαλιας τα βαθη...
τα ημερα τα παθη...

γυναικα Γη εγω,
σε σενα αντρα Ουρανε μου...
βουνα-καμπους, λιμνες-ποταμους,
θαλασσες κι ωκεανους...
σε σενα! το είναι μου θε' να χαρισω!

η εκβολη, γυναικα Λιμνη εγω,
δικια σου Ποταμε μου...
μεσα μου ν' αναπαυτεις
τα όλα μου για να γευτεις...

γυναικα Θαλασσα εγω,
κομματι σου Ωκεανε μου...
πανω σου ν ακουμπησω, να χαθω!
στα βαθη σου να σβηστω...

η Ανοιξη εγω κι ο Απριλης της εσυ!
ζωη μου!
ανασα και ψυχη μου...

Ζωη εγω κι Αλητης της εσυ...








α.λ.
15/3/2005
*********************************************


ηθελα να πω..

(παιδιαστικο μου φανηκε τοσο καιρο μετα που το διαβασα
γι αυτο και δεν το φανερωσα στην ωρα του
ομως, τωρα το κανω
χωρις να αναλυσω τι ηθελα να πω
αν ηταν να αναλυσω, στιχους δεν θα γραφα)




να γιορτασω σημερα δε θελω
τον ερωτα γιορταζω ολη μου τη ζωη
και κουραστηκα


λεω να ξαποστασω σημερα
αλλωστε...
με τοσες κουβεντες, το αισθημα μου ξεφτιλησανε
το προσωπικο
το εγωϊστικο
το απολυτο

εκεινο που...
θυμα και θυτης..
απο οποια θεση κι αν το ζω,
να καω θα αφεθω
και να καψω...




ηθελα να πω...
ξεχωριστα στη ζωη, δεν πορευομαστε





ξερεις;
εβλεπα τον Αλ Πατσινο προχτες στην τηλεοραση
ενοιωσα να θελω να σκυψω να φιλησω την αδυναμια του
τις ρυτιδες
τη κουραση του
να χαϊδεψω το ελλειμμα του
περιεργο ε;
μερικα χρονια πριν
οχι και πολλα
θα τον απερριπτα

φιαχνουμε τον ερωτα ε;
τον προσαρμοζουμε
τον χτιζουμε
κατι για να αναμετρηθουμε μαζι του
και να κερδισουμε
ενα κομματακι αυταρεσκειας
ενα ποντο ακομη στην αυτοεκτιμηση μας
ενα λιγο πιο πανω του εγωϊσμου μας

με σενα ομως, άλλα θελω
οχι την αδυναμια σου
βαραινει την καθημερινοτητα μου
κι αυτη δεν αντεχει την τριβη
τη φθορα
εκει, αναμετριωμαστε οι δυο μας
δυσκολο, δε λεω
κερδισαμε ομως
εν τελει...



αυτες οι λεξεις,
λογος υπηρξαν
πριν αποκτησουν αυτη τη μορφη
νωριτερα απο σενα,
άλλος, πρωτος τις ακουσε .

ενα τραγουδι σημερα σου στελνω
δεν μπορω ; ή αερικο ;
του Αλκινοου Ιωαννιδη

μοιαζει χειμωνας η ζωη διχως ερωτα
δεν ειναι ετσι;














*******

στο ειπα
και τα θαυματα εχουν ορια
εφυγε
7:30μμ
σημερα
αλλος γιορταζε τη γεννηση
άλλος εχανε στην τελικη

καλη ανταμωση μικρη
...

10:01μμ






Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007

"Δεν ξερω τιποτα. Δεν εμαθα τιποτε."

στις ταξεις του Γυμνασιου,
μαθαμε να κανουμε αναλυση κειμενων
το παιδευαμε το πραγμα..
ενα κειμενο που ειχε σαν αφορμη του το:
"στ' ακρογιαλι" του Πετιμεζα-Λαυρα











"Δεν ξερω τιποτα. Δεν εμαθα τιποτε."




Ένα βουνο και περα θαλασσα.
Ένα νυχτολουλουδο και πανω στον ουρανο χιλιαδες αστρα.
Το τραγουδι ενος τζιτζικα και περα μακρυα οι κραυγες των γλαρων.
Ένας ανθρωπος εγω και απο πανω του ο Θεος.



Αγγιζω την εληα και νοιωθω χαρα.
Αφουγκραζομαι τον νυχτερινο ψιθυρο του αερα και νοιωθω ευτυχια.
Μιλαω με τον κισσο και νοιωθω ευχαριστα.
Μιμουμαι τον τζιτζικα και γελω.
Απλωνω το βλεμμα μου στην θαλασσα, κολυμπω στα νερα της και νοιωθω σπουδαια.
Ακουμπω το βλεμμα μου στο ηλιοβασιλεμα και νοιωθω ειρηνικα.
Χαμογελω στα αστρα και νοιωθω μεγαλη.



Ψαχνω στον ουρανο να βρω και να χαιρετισω τον Θεο και νοιωθω παραξενα, πολυ παραξενα μικρη...




α.λ.
σχολ. ετος: 1972-73
Γ΄4




**********************
(στον Ανθρωπο...
αφιερωμενο στον θαυμασμο, με την εννοια της αποριας
που παντα θα παιδευει τον ανθρωπο
και θα τον οδηγει στην προοδο
αναμεσα σε νικες και πισωγυρισματα
υπερ του κι εις βαρος του...)

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007

περιεργο .

στην πραγματικοτητα, δεν εχω κεφι ουτε το κλικ να κανω,
στα ηδη ετοιμα κειμενα που εχω στα drafts
και να τα καταχωρησω επισημα

περιεργο .

ισως κι οχι
αυτη η αισθηση της ματαιοτητας
ή της πραξης που την αναδεικνυει ή και την στηριζει
την ματαιοτητα ή την ματαιοδοξια;
κοινο φαινεται να μην εχουν οι δυο τους
εχουν;

πραξεις που φερνουν στην επιφανεια την κακοφορμισμενη ηθικη
οι καλως τα κακως κρυβοντες, σε θεση κριτη
ολοι σε ρολο δικαστη
οι ..αδεκαστοι..!

ποσες φορες το γυρω των χειλιων μου,
θα διαγραψουν τα δαχτυλα μου σημερα;
σαν για να σβησουν τις λεξεις,
τις σκεψεις που γινονται λεξεις

ποτε εγραφα; :

ντυνω τις λεξεις
σημαδια,
να δωσω ηχο
στη σιωπη .

και τ' αλλο:

ξεφτισμα μνημης
μονοπατια ανοιγει
στα παραπονα
προς τη ζωη .

σκορπιες οι εννοιες στο σημειωματαριο σημερα..

"οιμωγη φωτος"
"βορα σαρκας"
"κρισης καθοδηγητες"

και μια προσπαθεια για συνταξη λογου..

σκεψης βιαστες
λαθραια επιβαινοντες
(ας) σκορπιστειτε!

κατι να με δερνει... μοιαζει
ή με φυλακιζει
με παρεμποδιζει


*************************************
γυναικες
καβγαδιζουν

(ο εγωϊσμος ντυθηκε ενα πρασινο φτηνο
της χλοης που ξεχασε να φωτοσυνθεσει
εκλεισε στα σατεν το προσωπο του και ...
κεντρωσε
στα δακρυα που αφησε να φανουν
κολησε την ετικετα "αποδοκιμασια" και ...
αυτολυπηθηκε
αιτιας αφορμη το επιπλαστον του ηγετη...)
δυσκολα κατεβαινεις τη σκαλα που σε ανεβασαν

και κει..
αναμεσα σε αποδελτιωσεις και διορθωση κειμενου
σε αναφορες καυγαδων και θεατρικης,
κατα περιπτωσιν,
προσεγγισης του θυματος
..
ενα χαμογελο αποκτησε φωνη!
καθαρη οσο το ιδιο
γιατι..
καθρεφτης του ανθρωπου ειναι τα ματια
αλλά και στο ακινητο μιας φωτογραφιας
περισσοτερα γραφονται για το ατομο
τοσα που ισως και οι σκεψεις του να μη φανερωνουν
γιατι ακολουθουν τη στιγμη
κι αυτη, αλλαζει


εκτος κι αν..
το χαμογελο μιλα μεσα απ τα λογια...











Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007

εικοσι χρονια πισω .

οι δυο μας λοιπον σημερα!
να σου ψησω καφεδακι;
θυμαμαι
βαρυ γλυκο, με παχυ καϊμακι

ναι!
αυτο ειναι το pick up που σου ελεγα
Dual
απο τα καλυτερα της εποχης του
δε προλαβαμε να στο δειξω τοτε
και τη βολτα δε προλαβαμε
στη Πεντελη
την κανω μονη μου
οσες φορες θελω να μαζεψω τις σκεψεις μου

θυμασαι τις κυριακες στη βεραντουλα;
η εφημεριδα
το σταυρολεξο
ο Δημητρακης ο Ροναφακας
για το καφεδακι μετα το μεσημεριανο και μετα με τα ποδια Πεντελη
μου αρεσαν οι ιστοριες του
παιδι και τις πιστευα
δεν ηξερα πως ηταν ψευτικες
ή γι αυτο μου αρεσαν;
κι ο θειος ο Νικολας με τη Μαρια
δεν ξερω γιατι τους αγαπησα αυτους πιο πολυ απο τους αλλους!
λες να "εφταιγε" το σπιτακι στην Πλακα;

κοιτας;
μοιαζω στη μανα ε; :))
-μοιαζει στον πατερα της!, ελεγε
νερακι στον εγωϊσμο σου τα λογια της τοτε
το χρειαζοσουν
οπως κι εγω τωρα
μη νομιζεις!
μοιαζουμε
μιλαω λιγο
γραφω ομως
και σκεφτομαι
πολυ
οπως εσυ
σε αλλα μοιαζω στη μανα
τη βιασυνη μου στα πραγματα
να τελειωνω
την ταση για ομαλοποιηση
καταστασεων και συναισθηματων
κι εσυ ομως τα ειχες αυτα
σε αλλα θεματα
ξερεις τι λεω;
αλληλεπιδρουν οι ανθρωποι οσο ζουν μαζι
ταιριαζουν τα χουγια τους, τα χνωτα τους, τις σκεψεις τους
με τροπο μαγικο ομως, διαφορετικοι μενουν
κι εμεις, οι απογονοι, τους κουβαλαμε και τους δυο μεσα μας
εχω τη στωϊκοτητα σου
και την οπτικη της στη ζωη

το βλεπω στα παιδια μου
ακομη και στην μορφη τους
και τις κινησεις που υιοθετουν
τις αποψεις τους
ναι!
αγορι το πρωτο
κοριτσι το δευτερο
οπως στα ειχα πει
θυμασαι;
τριτη ητανε
ομορφη μερα
ηλιολουστη
ειχα ερθει κατ' ευθειαν απο το φροντηστηριο
σε βρηκα ανησυχο
ελα! γεννησες;, ειπες
ναι!
απαντησα αμηχανα θελοντας να μη χαλασω του μυαλου σου το παραμυθι
τι;
αγορι...
και το αλλο;
κοριτσι..., "επαιζα"
οταν γεννησα και το δευτερο, ξαναθυμηθηκα τη κουβεντα μας
για δες, ειπα...

Κωστα.. το ονομα σου
Ειρηνη... της πεθερας μου
ναι!
ομορφα ειναι

πανε εικοσι χρονια
αν ζουσες εκεινη τη μερα, σημερα θα ησουν σχεδον 91!!!
δωματιο ανοικιαστο
αυτο ειναι
ετσι λεω εγω πως ειναι
ουτε ο χρονος, ουτε τα λογια, ουτε τα παιδια
το δωματιο παραμενει ανοικιαστο
κανεις δεν μπαινει εκει

ξερεις τι με πειραξε τοτε;
η κ Καιτη
με τον οικτο της
ορφανεψες καλο μου!, ειπε
ακου κει!
στα 28 μου κι ορφανεψα!
το προβλημα ειναι σε αυτον που φευγει
οχι εκεινοι που μενουν, λεω εγω
εκεινος σταματαει να ζει
οι υπολοιποι, οχι...
οπως και ναχει το πραμα
σκληρο;
αληθινο.., λεω

σαν σημερα, βαφτισαμε και τον Κωστη
ειχε χιονι τοσο οσο δεν ειχα δει απο παιδι στη γειτονια

τελειωσες τον καφε;
ηθελα να στα πω

ξερεις;
το μεγαλο "χασιμο" του μοναχοπαιδιου ειναι που δεν εμαθε να μοιραζεται
οχι τα παιχνιδια του
οχι τους αγαπημενους του
αυτο, η ζωη θα του το μαθει
και κεινο θα αναγκαστει να το αποδεχτει
δεν εμαθε να λεει ομως
τα δικα του
δυσκολα να βγουν
δυσκολο να διαλεξει κι ανθρωπο
πιο δυσκολο να αλλαξει ρολο
εμαθε να ακουει πολυ και καλα
κι οι αλλοι ετσι το ξερουν, ετσι το θελουν
αν αλλαξει, χανονται.. οι αλλοι...
ακομη πιο μεγαλο "χασιμο" ομως, ειναι που δεν εχει να μοιραστει
δεν εχει ανθρωπους να θυμαται μαζι τους τα ασχημα μα και τα καλα
αυτο ειναι το δυσκολο
ασηκωτο
ασηκωτο γιατι η μνημη ξεθωριαζει

θα μιλαμε
δεν ειναι ετσι;

σε φιλω

εισαι καλα;


*******************************************
παλι "κρυβομαι"
τα .."δημοσια" δε μου πανε
18 χρονια κι αναλογες εμπειριες
επρεπε να περασουν
για να ψελισω την αληθεια μου
μια μερα, στον τοιχο ενος "σχολειου"

Συμβολαιο η ζωη
κι ο θανατος... η λυση του...

3/1/2005

"Η συνειδητοποιηση της απωλειας
ειναι που,
τον πονο φερνει.
Στην αρχη, ειναι θυμος... "

"Ο θυμος φερνει αμηχανια!
Ο πονος ειναι που φερνει δακρυ!
Κι αυτο με τη σειρα του, λυτρωμο..."
5/1/2005

αντιγραμμενο απο το κινητο μου
μυνημα στον διαδικτυακο "αδελφο" μου
paggeor
οταν μοιραστηκε μαζι μου
τον θανατο της μικρης του αδελφης
...

το εμεσο, βοηθα τη σκεψη να λυθει
και τη συνειδηση να εκφραστει
...


α.λ.
12/2/2007

Σάββατο, Φεβρουαρίου 10, 2007

χάικου .



φεγγαριου κυκλος_
επταστιχο καλεσμα
τετραμερους πλου ._







κραυγη ιαμβικη_
θρηνος ηττας εγωϊσμου_
θριαμβος νικης
αυτοπροσδιορισμου ._




α.λ.
29/1/2007

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 09, 2007

ας ξορκισουμε τις γριπες...

θυμαμαι οταν αρρωσταινα..
η μανα μου εκανε εντριβη, σιγοτραγουδωντας

"Αγιά Παρασκευουλα και δωδεκ' αποστόλοι
τρωγανε, πινανε και σιγοτραγουδουσανε
Μον' αφεντ'ς Α' Γιάννης δεν ετρωγε,
δεν επινε, δεν σιγοτραγουδουσε
Γιατι Αφεντ' Α' Γιαννη δε τρως,
δε πινεις, δε σιγοτραγουδας;
γιατι εχω τα γλυκαδια στο λαιμο"


πιο πολυ ηταν η γλυκα της φωνης
η μαλαξη που εμοιαζε με χαδι
(βλεπεις, πολυ αργοτερα θα μεγαλωνα και θα αποκτουσα μετρο συγκρισης)
το οινοπνευμα που τρυπουσε τα πληγωμενα ρουθουνια ηταν η αφορμη
η αφορμη για την αιματωση και διανοιξη των ρινοφορων οδων και εκεινων του δερματος
κελαρυζε το αιμα μεσα τους κι ηρεμουσε το πονεμενο απο τη γριπη κορμι

κι επαναλαμβανοταν τοσες φορες, οσες χρειαζονταν οι μικρες ποσοτητες οινοπνευματος στις παλαμες της να εξατμισθουν τη συνοδεια μαλαξεων

και κεινο το φιλι και το χαδι στο μετωπο για τελος
νομιζω πως το κεντρο οργανικης και ψυχικης μου ηρεμιας βρισκεται εκει απο τοτε
στο μετωπο

δεν ηταν τα λογια
μητε το οινοπνευμα
η φωνη και τα χαδια!
αυτο ηταν το ξορκι
στα χρονια που ο χρονος δεν ηταν "βρωμικος"
ή που εγω ημουν παιδι..

(στους χρονους των επανεμφανιζομενων ασθενειων)




********************************************
η μερα εγραψε τις συνηθειες και τα τυχαια της
η κουραση καθεται στους ουρανισκους αυταρεσκα
προκλητικα βραχνη

οχταρια κοβει το κρασι στο μυαλο μου
τρεις φορες γεμισα το ποτηρι το μεσημερι
χαυνωση
επιβαλομενη

"εγραψα" ενα σωρο σελιδες, τοτε
τις εχασα μετα
θελησα να τις χασω
αφησα να σβησουν στ' απομεσημερο
τι σημασια θαχε;
για τους αλλους
για σενα θα ειχε
ειμαι σιγουρη
θα επανορθωσω
στην ωρα του

πλησιαζει η ωρα
το μαρτυρησε το τηλεφωνημα
ποση ανασα μεσα απο αναπνευστηρα;
ελπιδα κλεισμενη σε σωληνα
δυναμη
ποση
πια;
οση χρειαστει
το ξερει
ολοι


Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007

ηχος Ιος .







Αλφα ._





Α ποστασιοποιεισαι
Α νισσοροπιες_

Λ ανθανοντες
Λ αϊκισμοι
Φ αιδροτητα
Φ ανερωνουν_
Α κορεστων
Α ναγκων._









α.λ.
*****************************************************
αυταρεσκεια
βελτιωση της εικονας

αυτο που εσενα σε εκνευριζει
χρησιμο αποδειχτηκε για τον αλλον

(το εθιμο ως προφαση,
εφερε χαμογελα στα προσωπα
οικειοτητα στις κινησεις
αναγνωρισιμο ρυθμο)

οι πολυκατοικιες καπνιζουν
ωρα να συνομιλησω με το νοικοκυριο μου
πως το ειπαμε;
καμμια αλλη χρονια δεν θαναι ποτε ιδια

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 07, 2007

τα αλλα Αν..



Αν
ατρεποντας
Αν τιληψεις
Αν κιστρωμενες
Αν ακουφιζομαι

Αν ακαλωντας
Αν αμνησεις
Αν ακουφιστικες
Αν τιστεκομαι

Αν τοχες
Αν ειδωτες
Αν ασκαπτοντας
Αν αδομουμαι



στις "αιτιες" της Annamaria
Δευτερα 5/2/2007

για να μη τρομαζεις Alkyoni...
για ν' απαλυνω τη γροθια Aqua!
******************************************************
κομπασμος
συνεχεια


(το γιατι, το καταλαβαινω
δε μπορω να συγχωρησω ομως
ουτε να ανεχθω
μοιαζει με τη ζητιανεια που απεχθανομαι
το κατα παραγγελια
κανε μου χωρο να σε εκτιμησω
μη μου δειχνεις που να κοιταξω
θα κλεινω τα ματια)


πως η κουραση καθεται στον ουρανισκο!
σταυρωνει τα ποδια επιδεικτικα
μεχρι του σημειου να παρεξηγησεις
στεναχωρια; υποθετεις..
κουραση! συστηνεται..


ποσο λες να κρατησει αυτο;
αλλο σχεδιαζω, αλλο ερχεται
αν αφεθω να πιστεψω στη μοιρα...


συννεφια


Τρίτη, Φεβρουαρίου 06, 2007

τα χρονια βαραινουν πανω μου






















ειναι στιγμες που τα χρονια βαραινουν πανω μου
οχι σαν αριθμος, σαν πληθος, οχι!
σαν εμπειριες
και παλι οχι σκετο
σαν εμπειριες χωρις το απροοπτο, το απροσμενο, το πρωτογνωρο...
εκεινο που στους εφηβους θα με οριζε με την υπαρξη του...
στους ενηλικες με κατατασσει με την ελλειψη του...

**************************************************

αυτες τις στιγμες κατι σαν τωρα
κατι σαν τις μερες τουτες
να παρεις το προσωπο μου στα χερια σου αναμεσα
τα δαχτυλα να πιεζουν το μυαλο να μη σκεφτεται
να μη μιλω...
τα ματια μου κλειστα και...
δυο φιλια στις ακρες τους κι ενα στα χειλη μου, απο σενα...
να νοιωσω τη θερμη των χειλιων σου πανω μου, εκει, να με θεραπευει και να με θωπευει...
και να μου πεις πως λαθος κανω...
εχει η ζωη μπροστα κρυμμενες εμπειριες, ανειδωτες ακομη!







α.λ.
φεβρουαριος του 2005
*****************************************



αν-ασφαλεια



(εμβαπτιζομενος,
μεταλαμβανει συγχωρεση των ματαιωσεων του
ποσο, η ποιηση του Ριτσου
συμφιλιωνει τον αστο με την καθημερινοτητα!)





ευκολα γυμνωθηκε η Πεντελη



λιγος ηλιος εφτασε
τοσα λογια και συ.. ακομη...!
μιλας πολυ
ακους λιγο
και λιγους...
ναρκισευομενη αποζητας θαυμασμο
και αφεση...

α.λ.
6/2/2007




Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007

δικαιωμα την ελπιδα να εκχωρω, ζητω...

fata morgana


στον θεο δεν πιστευω
για την ακριβεια,
δεν χρειαστηκα να πιστεψω
ακομη τουλαχιστον
τα καταφερνω μονη
δια της λογικης
της δικης μου λογικης



η λογικη δεν εχει χωρο για θαυματα
παρατηρει, επεξεργαζεται, συμπεραινει,
βαζει στοχους,
τους προσεγγιζει με στρατηγικη και ταχτικη,
και καθε στιγμη κανει back up
κι επανεκτιμηση των νεοδιαμορφωμενων καταστασεων




ετσι και τις ημερες αυτες
η πιστη ενεργοποιει την εκκριση ουσιων στον οργανισμο
(ονομασιες δε θυμαμαι
δεν ειναι της δουλειας μου αλλωστε)
τετοιων που, δυνατον να προκυψει το θαυμα
οταν ομως εχεις αφησει περιθωρια
δεν εχεις εξαντλησει τα ορια, παει να πει
ετουτο ειναι που φοβαμαι
θα προλαβει;







δεν ξερω
πως να στο πω
αφου,τις ιδιες μου τις σκεψεις,
με το λογο αναιρω...

θα το ψιθυρισω ομως !
προσπαθω...

απ' τον θεο
που εσυ, ευθυνες για ν' αποδιδεις
χρειαζεσαι,
δικαιωμα, την ελπιδα να εκχωρω, ζητω...

αν για τον καθενα,
χαρισμα καποιο αναλογει
κι αν, τουτο, το δικο μου ειναι
διαισθανομαι, μαντευω, βασανιζομαι, πονω...
δικαιωμα, ελπιδα να εκχωρω, ζητω...

περιεργη, οι δυο μας, φιαξαμε ακολουθια
εκχωρω κι υλοποιεις
για τουτο,

βαστα το μυαλο ορθο
στης παραφροσυνης το δρομο κλειστο...
αισθημα κι εαυτο, κρατα σεμνο
στης αλαζονειας τον εγωϊσμο, συνετο

φοβαμαι

οταν η διαισθηση την πραγματικοτητα αγγιζει
φοβαμαι

αναρωτιεμαι αν τα ορια
ευαισθησιας - παραφροσυνης
που.. αδιορατα υπαρχουν,
προς την πλευρα την εις βαρος μου, ξεπερνω

με την αλαζονεια εκεινου
που δεν πονεσε για το μεγαλο
και το θαρρος που αυτη χαριζει,
αντικρυζω τα πραγματα

μου παραχωρησες το δικαιωμα αυτο
θα το κρατησω μ' ανταλλαγμα..
δικαιωμα την ελπιδα να εκχωρω...
φυλαγε με ομως, απ' το ναρκισσισμο..





α.λ.
16/3/2006
(απο το συρταρι
αδημοσιευτο
αδιαμορφωτο
απο δεος..)
**************************************************************
παγωνια
αναβολη

η αναμονη κοβει την ημερα

(ανακατευονται κυρια με δευτερευοντα
τα δικα μου κυρια, δευτερευοντα για αλλους
τοση αναζητηση και προβληματισμοι
να επηρεαστει ο ψυχισμος
για το καλο!
ποιου;
μιας κοινωνιας που δεν χωραν αναβολες,
ή.. του ατομου νομιζεις;

οι ανθρωποι εχουν αναγκη να μιλησουν
εισαι σιγουρος;
μηπως εχουν αναγκη να ακουστουν;

Φιλιον
μεσανυχτα
κλειδωνουν τα τραπεζακια
και τη μια εξοδο
υπαρχει μια αλλη
παντα)
α.λ.
4/2/2007

Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007

αντιο!!!





Το πρωινο της Κυριακης,
οπου,
στις θάλασσες και τα βουνά,
στις πέργκολες
και στους μεγάλους δρόμους,
"υπηρξα"...

με το ποδι στο γκαζι, να παιζει...
με τον "Πεχλιβανη" του Θ. Παπακωνσταντινου,
τα αυτια να μου διαπερνα,
το στηθος να μου σχιζει,
απο μεσα του τ' αισθηματα,
τα εγκλωβισμενα αισθηματα να βγαλει,
εκει...
στη στροφη τη τελευταια του Πεχλιβανη,
τη στιγμη που τα οργανα ξεχωριζαν στα ηχεια,
νομισα πως...
πως τα πρεπει απ' τα θελω μου ξεχωρισα!
μα...

ενα γιατι;;;
καινουργιο γιατι που σου στειλα,
απορια για το "μαγαζι" που "εκλεινες",
παλι με μπερδεψε,
παλι με μπλοκαρε!

και τα οργανα ενωθηκαν στα ηχεια
και το ποδι πιεσε το γκαζι
κι εφυγα
παλι εφυγα...
μονη

μεχρι που ο ηχος του κινητου
στη πραγματικοτητα με γυρισε,
την ανακουφιστικη πραγματικοτητα!
κι ενας καφες στη Ραφηνα
το παραμυθι διαλυσε...
εκεινο που, κι εγω μαζι σου εφιαχνα
απο αναγκη,
δικη μου...
απο την πραγματικοτητα,
την ανακουφιστικη πραγματικοτητα,
για να ξεφυγω....

Και κει...
αναμεσα σε περγκολες και θαλασσα,
σε μπαλκονι καφενειου,
στις σκεψεις μου,
κομματι αφιερωσα!
σε σενα, σε σας...
σε μενα αναμεσα σε σας...
σε μενα αναμεσα σε σας, να υπαρχω...


α.λ.
3-2-2005
(το αντιο σαν αποχαιρετισμος
σε σενα που εφυγες..)
*******************************************
(επανοδος)
ησυχια σ' επαναληψη
(η εμμονη που στερησε την αξιοπρεπεια
καθισμενη σ' ενα σκαλι, εκλιπαρουσε
ακροαση
προς επιτευξη του στοχου
στοχος αγενης
εν μερη
διοτι, το γενος αυτου θηλυκον εστι
ως προς το επωνυμιον και την ουσια
εξυπηρετησις
θυγατερα
εξυπηρετησις υπερ της θυγατερας αυτου
πως αντεξεν ο γερων(;) τοση αρνηση και τοση επιμονη;
η αρνηση των αλλων
η επιμονη δικη του
ελλειμμα μυαλου
ή..
περισσευμα αναιδειας;
ή..
το χειροτερον..
απαιτησις μερτικου απο τις συνηθειες των καιρων..;)

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007

πως;




Στο μπαλκονι σταθηκες
ενα τσιγαρο για να κανεις, ειπες!
Μια χουφτα χιονακι
μαζι και τον καπνο σου, εστειλες, ειπες!
Ετσι, για να εμπνευστω...
να σας κανω να ονειρευτειτε,
να χαμογελασετε, να ...φυγετε!!!

Πως....;;;

διαβαζω...
αισθανομαι...
μα...
δεν μπορω να γραψω!

μπλοκαρισμενα συναισθηματα!
πολλα μαζι
ολα μπουκαρανε στης καρδιας,
της ψυχης,
του νου την πορτα...
και... μπλοκαρανε!
σπρωχνουνε!
πιο πρωτο θα βγει
και ταλλα να χωρεσουν,
να περασουνε
να φυγουν...

εκει που τους πρεπει να φτασουνε
να ακουστουν
να μεινουν....

ισως,
καποια στιγμη ισως...
παλι να γραψω θα μπορω!
να ονειρευτω, μαζι σας, κι εγω!
να χαμογελω, μαζι σας, κι εγω!
και να φυγω...
μονη μου αυτο!
επιτρεψτε μου!!!!
παρακαλω!


α.λ.
2/2/2005
*************************************************************
(να μη μπορω να γραψω
κατα παραγγελια
να βγαζω αγγελια
την αδυναμια
...
εχει ξανασυμβει
η αρνηση αυτη
με προσδιοριζει
ο αλογος λογος..
ο αφωνος
στιγμες εσωτερικευσης
περιοδοι επεξεργασιας)


ησυχια