...αγνωστοι ειμαστε με τον Γιαννη τον Johnpitκι ισως ετσι παραμεινουμεσυναντηθηκαμε ομως καποια στιγμη σ' ενα διαδικτυακο "ταξιδι"και 'δεσαμε' τις εμπειριες και τις εικονες μας απο τα Χριστουγεννα που περασαμε παιδιατο μπλε δικο τουτο αλλο, δικο μουΗ Βροχή πέφτει ασταμάτητη, δυνατή ! το γκρίζο του ουρανού είναι απόλυτο, βαρύ.
Η πληγωμένη Γης, το ελάχιστο χώμα που απόμεινε στο απολίθωμα τούτης της «πρωτεύουσας», αδυνατεί να αποδιώξει τα πολύβουα νερά που λιμνάζουν και γυρεύουν το διάβα τους.
Αγναντεύοντας τούτο το πολύβουο τραγούδι της βροχής πίσω απ΄ τα τζάμια κάποιου απ΄ τα σημερινά τσιμεντοκλουβιά μας, θωρώντας λίγο απ΄ τον ελάχιστο ουρανό που έχει μείνει λεύτερος από τούτα τα ελεεινά ξωτικά των πολυκατοικιών των Μικροαστών, που τα βαφτίζουν «πολυτελή διαμερίσματα…» οι Εργολάβοι της αλητείας και του ψεύδους, σούρχεται στο νου η βροχερή συννεφιασμένη φτωχογειτονιά των παιδικών σου χρόνων…
Δραπετσώνα, Ταμπούρια, Πέραμα, Κοκκινιά, Καισαριανή, Νέα Φιλαδέλφεια, Νέα Ιωνία, Πετράλωνα…
Εκεί που η ανθρώπινη καρδιά βίωνε τη βροχή, τη καταιγίδα και την αντάρα του αγέρα με την ποίηση της φτώχιας, της ανέχειας, του πόνου και της καταδίωξης, αλλά με τη μοναδική ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μιας παλλόμενης και λεύτερης καρδιάς.
Χωρίς χρεωμένα γυαλιστερά αμάξια, φινιρισμένα λακαριστά έπιπλα, υπερχρεωμένο illustration νοικοκυριό, χωρίς κουστούμια, γραβάτες και ταγεράκια της Υποταγής, της εξαγοράς, του συμβιβασμού και της «Νέας Εποχής»…
Τότε κάτω από τη στέγη και τα τζαμωτά των φτωχόσπιτων έφεγγε ο Πολιτισμός της Γειτονιάς, το Μεγαλείο της προσδοκίας για τον κόσμο των ονείρων και των οραμάτων, ένα κρυστάλλινο Τραγούδι της Βροχής για τον Κόσμο του Μεροκάματου, της δουλειάς, της φάμπρικας και της γύρας…
Αναθυμάσαι κείνες τις βροχερές νύχτες που η βροχή σύνθετε το δικό της τραγούδι στην ξύλινη στέγη του σπιτιού, τότες που η αντάρα του αγέρα λύγαγε τις λεμονιές και το πεύκο στην αυλή, που οι τριανταφυλλιές, τούτος ο μυρωδικός σου θησαυρός, υπέφερε στην ορμή του ανεμόβροχου.
Τότες που η Ξύλινη σόμπα στο μέσο του δωματίου λαμπάδιαζε τη ζέστη της στηκαρδιάσου και έσκαγε τα κρεμασμένα μπαλόνια πούχε βάλλει ο Πατέρας ψηλά στο ταβάνι για να στολίζει τη ζήση σου.
Τότες που ζούλαγες τη γάτα που χουρχούριζε στη σόμπα και κείνη βαριεστημένη σε λοξοκοίταγε που της χαλούσες το βόλεμα…
Και έβρεχε, έβρεχε, ασταμάτητα, κι ο ουρανός φέγγιζε στο αστραπόβροντο και αντιβουούσε χαλασμός ! και νάσου εσύ ! να κρύβεσαι στη ρόμπα της ΓΙΑΓΙΑΣ και κείνη να σ΄ αγκαλιάζει να σε κρύβει στα ροζιασμένα χέρια της, και συ να κλαις και να φοβάσαι, να φοβάσαι…
Και νάχεις και κείνες τις σταγόνες διάσπαρτες να τρέχουν απ΄ το ταβάνι σαν ένα μεγάλο σουρωτήρι, με τον Πατέρα και τη Μητέρα να πασχίζουν με σακούλες να κόψουν το νερό να μην κυλά στο στρώμα σου…
Βλέπεις τα σπίτια, «αυθαίρετα» τα ονόμαζε η εξουσία του Εμφύλιου, τάχαν γκρεμίσει δυό με τρεις φορές αφού ο Χαφιές της γειτονιάς, είχε και τέτοιους η χάρη της, τα΄ ανάφερνε στους Χωροφυλάκους και πλάκωνε η «Νομιμότης» και η «Τάξη» με τις βαριές και τις μπουλντόζες και να ! χαλασμός ! σκόνη κι αντάρα !
Τότες άνοιγαν μια τρύπα στην σκεπή του σπιτιού, για να το χαλάσουν ! κι ήταν η Τρύπα του «Πολιτισμού» τους ! της «Ηθικής» τους !
Μιας τάξης που δεν άγγιγε βέβαια τους ευυπόληπτους μαυραγορίτες και δοσίλογους της Κατοχής, τα τζάκια που στο αίμα της Εργατιάς γίνηκαν Νταήδες των Αστών !
Λάτσηδες, Παπαστράτοι, Κεράνηδες, Μποδοσάκηδες, Λαναράδες…
Κείνες τις βροχιάρες μέρες του Νοέμβρη μάζευε η Γιαγιά με την κατσαρόλα, ΒΡΟΧΙΝΟ νερό (!), κρυστάλλινο, γάργαρο, ποτέ μου δεν νογούσα μικρός τι τόθελε ! δεν μ΄ ένοιαζε ! μόνο μ΄ άρεσε να το κοιτώ να τρέχει απ΄ το λούκι…
Τούτες κι άλλες πολλές είναι οι σκέψεις της Βροχής…
Σήμερα ! δεν υπάρχουν Γιαγιάδες στο σπίτι ! που να χωρέσουν στα τσιμεντένια κλουβιά «πολυτελείας» ; στα 3άρια των 80 τ.μ. ; κείτονται ολομόναχες στα σπιτικά απομεινάρια τους ή πεταμένες στα Γερόσπιτα της λήθης και της εξαθλίωσης ! στην καλύτερη περίπτωση κρατάνε τα παιδιά γονέων που σέρνονται όλη μέρα στη δούλεψη μιας αμφιλεγόμενης «καριέρας» σε ωράρια εξαθλίωσης και υποταγής για να βγάλουν τα χρέη πέρα !
Γι΄ αυλές και τριανταφυλλιές δεν συζητάμε καν ! στον κοινόχρηστο της σινιέ πολυκατοικίας σε μιαν άκρη απ΄ το μπετόν του parking της πυλωτής που κοιμίζει τα GOLF, τα PASSAT και τα YARIS, να ζήσουν οι Τράπεζες με τα δάνειά τους, «ευδοκιμούν» 2-3 κομμάτια από κάνα κηπουρό που βρίσκει η ευσεβής διαχείριση…
Για Γάτες και άλλα ζωντανά, τα συναντάς με …κορδέλες και φιόγκους και πουλοβεράκια ευνουχισμένες σαν τα αφεντικά τους…
ΜΙΛΑΤΕ ΜΩΡΕ !!! ΦΩΝΑΞΤΕ ! ΘΥΜΩΣΤΕ ! ΟΡΓΙΣΤΕΙΤΕ με την ΞΕΦΤΙΛΑ της ΖΩΗΣ ΜΑΣ ! ΚΛΕΙΣΤΕ τα ΛΑΜΟΓΙΑ της T.V. ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΛΥΜΜΑΤΑ ΤΟΥΣ να ΒΡΩΜΙΖΟΥΝ το ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ !!!
ΔΕΝ ΝΟΓΑΤΕ ΜΩΡΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΝΕ ; ΔΕΝ ΟΣΜΙΖΕΣΤΕ ΤΗ ΜΠΟΧΑ του σημερινού ΓΥΑΛΙΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΣ ;;;
ΑΦΗΣΤΕ τη ΒΡΟΧΗ να ΞΕΠΛΥΝΕΙ τη βρώμα ! ΑΦΗΣΤΕ το ΑΣΤΡΑΠΟΒΡΟΝΤΟ να τρομάξει την ησυχία του τρόμου τους ! ΑΦΗΣΤΕ την ΑΝΤΑΡΑ του ΑΓΕΡΑ να ξυπνήσει το ΑΙΜΑ ΣΑΣ !!!
ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΕΙΤΕ ! ΠΟΤΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ; ΤΟΤΕΣ ή ΣΗΜΕΡΑ ;ΜΙΛΑΤΕ ΜΩΡΕ !!!
...κι οταν γιαγια στο σπιτι δεν υπηρχε, ο πατερας ηταν εκεινος που το φοβο διασκεδαζε λεγοντας: ο Θεος ειναι που καθαριζει τα βαρελια του, για να βαλει το καινουργιο κρασι!
η λαμπα πετρελαιου ετοιμη να αντικαταστησει το ηλεκτρικο που κοβοταν συχνα για να διαβασεις... να μορφωθεις... γιατι η γνωση δινει ελευθερια, ανεξαρτησια...
κι οι πορτοκαλοφλουδες στο ματι της σομπας να δανειζουν τη μυρωδια τους στα ονειρα σου...
οι γειτονες να τρεχουν, κολυμπωντας στο πλημμυρισμενο ρεμα της γειτονιας, να σωσουν την οικογενεια που το σπιτι της "βουλιαζε"...
να κυλιεσαι την Ανοιξη παιζοντας "βαρελακια" στα οικοπεδα τα αχτιστακι εκει να πας στοιχημα με τη νεοτητα σου, ακινητη να κρατηθεις στο: "στρατιωτακια αμιλητα ακουνητα"...
και το ποδοσφαιρο! με τον πατερα απεναντι! αριστερο ειναι το καλο σου ποδι!...κι επειτα "σχοινακι" με ο λ η τη γειτονια παρουσα! μικρες και μεγαλες! ο λ η!
ο ογκος απο τα ξυλα για την οικοδομη να γινονται το παλκο οπου αδαμαστη κι αφιαχτη αφηνες τη φωνη σου να "παιζει" τη τραγουδιστρια με τη φιλενεδα σου πριμο σεγοντο
οι γειτονες να αποστρεφουν το βλεμμα και τη καλημερα απο τους "αμετανοητους"... τα παιδια τους να κρατουν μακρυα σου... ετικετα βαζοντας...μοναχα εκεινος ο αστυνομος τολμησε, οχι μοναχακαλημερα να λεει, μα να νοικιασει και το σπιτι διπλα! ισως που ειδε οι ..."αλλοι" να τον συντρεχουν οταν πλημμυρισε το σπιτι και κινδυνεψαν οι δικοι του... ισως... που να βρισκεται αραγε πια;
οι Κυριακες με το "καλο" φαϊ και το κομματι το μηλο μεσα στο τελευταιο κρασι, να συνοδευει το σιγοτραγουδο των δικων σου... "απονη ζωη...", "διψασαμε το μεσημερι..." εκεινα τα δισκακια... κατω απο τον "γιουκο" (θυμασαι τον γιουκο;), για να μην τα βρουν σε ενδεχομενη "επισκεψη" εκεινοι... ακομη ταχω! εδω διπλα... μαζι με τα κεντηματα, τα "προικια"... προικια μιας καλυτερης ζωης..
τ η ς ζ ω η ς!!!!
*******
το βροχινο... το νερο το βροχινο εκανε πιο μαλακα τα μαλλια και εβραζε πιο καλα τα οσπρια νομιζω... αν θυμαμαι πια καλα!
...
Αγια Παρασκευη των δεκαετιων '60 - '70...
η κατω μερια
των ..αλλων
θα το πιστεψεις;
******************
…Θα το πιστέψω, Ναι ! για κείνες τις «Άγιες» Παρασκευές των δεκαετιών του 60-70 στις «Κάτω» γειτονιές των «αγγέλων»…
στην κάτω μεριά των «άλλων», των ξομάχων, των αποκλεισμένων, των «αμετανόητων» αλλά και των «συνοδοιπόρων» ενός άλλου κόσμου της ισότητας, της δικιοσύνης, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης. Μιας αλληλεγγύης που την έβλεπες και την έννιωθες παντού, σε όλα !
………………………………………
Και οι στάλες της Βροχής έπεφταν ασταμάτητα τον βροχάρη τον Νοέμβρη. Και νάσου οι υγρασίες στους τοίχους, να οι διαρροές, να η μούχλα να κρυφοπαίζει στα δωμάτια…
Και κύλαγαν οι μέρες κι η υγρή και νοτισμένη Νοτιαδούρα έδινε τη θέση της στο ξεροβόρι του Δεκέμβρη…
Αλλιώτικος αγέρας, κρύος, παγωμένος μα στεγνός, καθάριος. Ζωγράφιζε τον ουρανό με κίνηση καθώς τα λογιών λογιών σύγνεφα έτρεχαν σαν τρελά να φυλαχτούν απ’ την Τραμουντάνα που πάγωνε τις μύτες, τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας.
Μ΄ ας ήταν καλά τα πλεξούδια της Γιαγιάς, και δος του πουλόβερ, να κάτι κασκόλ, να γάντια, όλα τα καλούδια για το Κρύο…
Ο Δεκέμβρης είχε κι άλλη χάρη ! τη γλύκα της προσδοκίας, το όνειρο της προσμονής των Χριστουγέννων (!!!). Τα φωτάκια, τα λαμπιόνια, μην νομίζετε βέβαια τίποτα σαν τις σημερινές φανταχτερές φωτεινές γιρλάντες που διακοσμούν τα μπαλκόνια μας, μπα ! μήτε λόγος για τέτοια ! Μονάχα κάτι γιρλάντες μικρές με σχήματα μικρών αστεριών, τα βρίσκετε και σήμερα μερικά !
Και η προετοιμασία ! η προετοιμασία ναι !
Αυτή κι αν άξιζε ! αυτή κι αν τραγουδούσε στις ψυχές και στις καρδιές !Οι γυναίκες καθάριζαν το φτωχικό, ξεσκάλιζαν τις κουζίνες, έψαχναν τις συνταγές για τα γλυκά και τις πίττες, ο Πατέρας έβγαζε το δέντρο, δεν έλειπε από πουθενά άσχετα τη φτώχια μας-όλα κι όλα !, και καθώς οι μέρες κύλαγαν όλα έδειχναν έτοιμα στη ψυχή, στο νου, στο κορμί για τη μεγάλη Υποδοχή, για την Νύχτα της Ταπεινότητας, της Σεμνότητας, της Φτώχιας, της Αγάπης, για την πραγματική «Άγια Νύχτα» της Εργατιάς.
Κι η Βροχή έδωσε τη θέση της στο Χιόνι ! Ω ! τι προσδοκία ! τι θάμα ! για μας τα παιδιά ! ναι ! γιατί για τους γονείς μας ήταν μαρτύριο !
Άντε να ξεκαμπίσεις 5 η ώρα το πρωί μες το Χιόνι, να σύρεις τα πρώτα Βήματα στο Χιόνι, μες στη θαμπάδα της παγωνιάς, για να πας στη Φάμπρικα για βάρδια…Μια βάρδια που ξεκίναγε με Τρεις συγκοινωνίες ! ναι ! τρεις ! πόδια, λεωφορεία, τραίνο κι άντε μετά πάλε ο γυρισμός !
Μην βλέπετε σήμερα ! Σήμερα οι «καθώς πρέπει» Μεσοαστοί ΔΕΝ καταδέχονται να μπουν σε λεωφορεία, τρόλεϋ, τράινο ! Μεγάλη η …χάρη τους ! μονάχα η φτωχολογιά, με εξαίρεση το τραίνο, και οι Μετανάστες ! Σήμερα στριμώχνονται στα αυτοκίνητα του Χρέους και στήνονται με τις ώρες στο μποριλιάρισμα, βλαστημάνε, σε λοξοκοιτάνε με μίσος και κακία, απλώνουν τον φασισμό τους στο δρόμο και προσδοκάνε να μπούνε με τα΄ αμάξια στο γραφείο ή στο μαγαζί ή αλλού…
Έτσι κύλαγαν τότες οι μέρες του Δεκέμβρη…
Οι μέρες της αναμονής…
....
Χριστουγεννα και...
στα χερια μου τα στολιδια
μικρα πανινα ονειρα κι αλλα πολυχρωμα γυαλινα ευθραυστα χαμογελα στου παιδικου νου το σκηνικο
το δεντρο να φερνει μαζι του τη χαρα των ημερων κι τη προσμονη για το "κατι" που ειχε τη μορφη χαμογελαστων προσωπων
το σπιτι ετοιμο απο μερες και...
...
οι πηλινες θεωρατες στα ματια μου, λεκανες βγαιναν απο το υπογειο
γρηγορη ερευνητικη ματια -ειναι γερες ακομη- καθαρισμα κι ετοιμες
ετοιμες να υποδεχτουν τα υλικα για να φιαξουν τη ζυμη
κουραμπιεδες, μελομακαρονα, το Χριστοψωμο κι επειτα -τελευταια- η Βασιλοπιτα
μαζι με τις λεκανες, και τα μικρα τσιγγινα σχηματακια -αστερακι, μισοφεγγαρο, δεντρακι- καναν την εμφανιση τους στη κουζινα, για ν' αποτελεσουν τη "φορμα" της φαντασιας και της παιδικης νοικοκυροσυνης μου
κι ετσι, οι κουραμπιεδες στη πιατελλα μοιαζαν με παιχνιδια πασπαλισμενα ..(π)αχνη!!!
...
ιδια που τις αναμνησεις μου καλυπτει
πανε χρονια...
το σπιτι εμεινε με τη μυρωδια των ανθρωπων που το εζησαν και τις αναμνησεις μου...
ολοι εφυγαν αφηνοντας ξενοικιαστο το δωματιακι του, ο καθενας, στο μερος της καρδιας μου
ο παππους με τα παραμυθια του
Παπαγος-Πλαστηρας
ο Βενιζελος που δε συμπαθησε
ο Ζαχαριαδης
τ' ανταρτικο...
παραμυθια!!!
ο πατερας με τον αγαπημενο του το Βαρναλη και τον Λευτερη τον Παπαδοπουλο,
τα ρεμπετικα και τον Χατζηδακι, τον πολλα βαρυ γλυκο τ' απογευματα,
τον Παναθηναϊκο και τους φιλους που ερχονταν σπιτι τις Κυριακες,
τη μεγαλη του βιβλιοθηκη οπου πρωτοσυναντηθηκα με τους κλασσικους που εμελλε να σημαδεψουν τη ψυχη μου...
η μανα...
η μανα!
...
κι ηρθε καιρος που, εγω στο ρολο της μανας, σε μια κοινωνια που αλαλζει, ακροβατω αναμεσα σε ρολους που θαπρεπε να παιζω κι εκεινους που επελεξα να παιξω
ανασαινοντας με αγχος τον αερα που μοιραζομαι
αγωνιωντας
για την ορθοτητα των επιλογων μου
για την ικανοτητα μου να κληροδοτησω στα παιδια μου, των δικων μου γονιων τις ..παροχες...
για τις μερες τουτες που περναμε και τις αλλες τις καθημερινες
μα παλι... σε μια κοινωνια που αλλαζει -την επιφανεια της- με ρυθμους ιδιαιτερως γρηγορους κι εξαντλητικους, ισως αξια εχει να αποδεχτω τις νεες συνθηκες και αυτες να κοσμησω μ' αισθηματα, ιδεες, αξιες που μεσα μου σταλαξαν, δημιουργωντας εικονες...
το παληο ν' αγκαλιασει το καινουργιο σε μια πορεια προς τα μπρος...
*********************************************************************************
ενας φιλος καπου εγραψε: σημερα χτιζουν -τα παιδια- τις αναμνησεις του μελλοντος τους... κι ειμαι κι εγω μεσα σ' αυτες!...
Νοεμβρης ητανε θαρρω
οταν ξεκινησαμε με τον Γιαννη τις παραλληλες αφηγησεις
εβρεχε περυσι
κρατησα την γραφη του καθενος
για ενα καποιο λογο
ισως που χρονια τωρα, εμαθα να κανω καταπληκτικο κοκκινιστο
ισως που νικησα
τον εαυτο μου δηλαδη
οχι σπουδαια πραγματα!
μη φανταστεις κατι αλλο οταν το ξαναδιαβασεις :))
ισως που 'ντραπηκε' να ζητησει τραινακι απο τον Αγιο Βασιλη
σε ολους...
κι Εσενα!...
κι οταν θα εισηγεισαι την flexicurity
μην το κανεις με ελαφρια καρδια
θ' αλλαξεις εκεινα που εζησες
οσα αγαπησες
προς αγνωστου αποτελεσματος την κατευθυνση
