Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

μωβάκια*



(*για την ακρίβεια: μελιτζανί ή the dark_mauve pendaedron cube of a poet)



υπάρχει αυτό: όπως φέρεσαι στον άλλον, όμοια θα φερθείς και σε μένα

σου πρόσθεσα και τούτο: με τον τρόπο που μιλάς για τους άλλους,
                                      μου δίνεις ο ίδιος, τα εργαλεία για να σε ερμηνεύσω

η γειτόνισσα, με την απειλή της στην αλήθεια μου, μου έδειξε
πώς η ίδια χρησιμοποιεί το ψέμα ως διάμεσο επιρροής

πώς μπορούν να σε αγαπούν χωρίς να σε γνωρίζουν;

πίσω από οποιονδήποτε έβαλα στη θέση δασκάλου μου,
είδα τον δικό του δάσκαλο

ιφιγένειες λέξεις κτίζοντας αγαμεμνώνιες εκδοχές

"Αν οι αισθήσεις μας και η συνείδηση ήταν σε αρμονία με τη φύση,
  Αν επικοινωνούσαμε και κατανούσαμε ο ένας τον άλλον,
  δεν θα υπήρχε καμιά ανάγκη για καμιά τέχνη"
δεν ξέρω αν το είπε κάποιος, εγώ το άκουσα να το λέει η Ζυλιέτ Μπινός στην ταινία
 

τα λέμε...


 με εκτίμηση
πάντα

Ασημίνα


© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου