Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

"πέθανε μόνο του εκατό μίλια μακριά από μένα"


με πήρε τηλέφωνο μετά από μήνες, δε θυμάμαι πόσους μήνες, να πει πως η Φ βρίσκεται στο τελικό στάδιο, το μυαλό της σε πλήρη διαύγεια, κουνάει μόνο τα μάτια, κόρες και βλέφαρα, δεν τρώει πια τίποτα, όχι δεν πήγε να την δει
θυμάμαι, τα μαλλιά της κόκκινο σφένδαμο, έτσι είναι καλύτερα μου είχε πει, θυμάμαι το λόγο ακόμη, πάνε είκοσι χρόνια, ο χρόνος παίρνει τους καλούς ανθρώπους από δίπλα μου, εκείνη ανήκε σε αυτούς
εκείνη και ο Χώκινγκ, τόσο σπάνια

θα αντέγραφα την απάντηση της Γκίτα στον ξένο και, φαντάζομαι, ο συνομιλητής μου θα χαιρόταν να ανακαλύψει πως, ίσως, ο Ρίτσος είχε ως πηγή στοχασμού του τον Ρίλκε, αλλά, ποιος νοιάζεται πραγματικά, πες μου, όταν ο θάνατος είναι παρών κι ανώφελα στοχαζόμαστε· να τον νικήσουμε, λες; μ' αν ήμασταν μέλη μιάς άλλης κοινωνίας, θα τον είχαμε τοποθετήσει αλλιώς και μπορεί απλώς να τον δεχόμαστε ή κάτι άλλο που όντας μέλος αυτής της κοινωνίας, αδυνατώ να αισθητοποιήσω και να καταγράψω με λέξεις:
"- Ναι σου λέω, αυτό το ξέρω ήδη κι εγώ, ξέρω ότι δεν μπορεί κανείς να βοηθήσει", είπε η Γκίτα λυπημένη. "Κάποτε είχα ένα μικρό κουνελάκι που ήταν τελείως ήμερο και δεν έκανε χωρίς εμένα. Και μετά αρρώστησε, του πρήστηκε ο λαιμός και πονούσε σαν να ήταν άνθρωπος. Και με κοιτούσε και παρακαλούσε, παρακαλούσε με τα μικρά του μάτια, ήλπιζε, πίστευε ότι θα το βοηθούσα. Και τελικά σταμάτησε να με κοιτάζει και πέθανε στην αγκαλιά μου σαν να πέθανε μόνο του εκατό μίλια μακριά από μένα."

εκείνη φεύγει έτσι: εκατό μίλια μακριά από όλους μας κι ας έχει κόσμο δίπλα της
εκείνη έφευγε έτσι χρόνια τώρα επειδή κανείς δεν ερμήνευσε την μοναξιά πίσω από την ιδιάζουσα πολυλογία

ο Κωστής θα θυμώσει θα θυμώσει που δεν πήγα να την δω και δεν θα ξέρει ακόμη πως θυμώνει επειδή του αποδεικνύομαι αδύναμη σε ό,τι παλιότερα ήμουν αλλιώς επειδή δεν ξέρει κι αυτό ακόμη, σαν λόγο γιατί σαν πράξη ή επιλογή το ξέρει πολύ καλά: πώς δηλαδή, μερικοί άνθρωποι είναι εκείνο που δεν είναι επειδή βρίσκονται δίπλα σε άλλους που το χρειάζονται και εκείνοι μπορούν, δίχως την ανάγκη λογικής επεξεργασίας, να διακρίνουν τι σημαίνει και πόσο κοστίζει να χρειάζεσαι κάτι που δεν έχεις και δεν μπορούν να στο δώσουν

αξίζει να ξεφεύγουμε από τον εαυτό μας σαν ωφέλεια στον άλλον και πάντως όχι για να τον ξεχνάμε και να τον αποφεύγουμε παρά για να τον φυλάμε να μας μιλάει κι υπενθυμίζει πόσο δυνατοί σταθήκαμε κάποτε από αδυναμία προσωπική

τίποτε δεν είναι κερδισμένο ακόμη κι αν έχει κερδηθεί επειδή συνεχώς όλα αλλάζουν

εκείνη και ο Χώκινγκ, τόσο σπάνια
θέλω να την θυμάμαι ένα κόκκινο σφεντάμι να προβάλει το κεφάλι της
και το: έτσι είναι καλύτερα
εικοσιένα χρόνια  πριν



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου