Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

σκέψεις μάς γεμίζουν


σκέψεις μάς γεμίζουν φερμένες από τους ανέμους που μάς άγγιξαν κάποτε
εκεί παιδευτήκαμε να μεγαλώσουμε ασκεπείς στο μέλλον που θα μάς όριζε στα στερνά μας που όμως φωτίζεται και λάμπει ακριβώς κάτω από εκείνους τους ανέμους

 θέλει κόπο κι άρνηση προσωπική μεγάλη να μπορέσεις να δεις τον κόσμο κι από άλλη μεριά από εκείνην που έχεις ό ίδιος σημειώσει πώς ανήκεις ή πώς σε αδίκησε, πώς μάχεσαι ενάντια και λοιπά
παράδειγμα ας φέρουμε:
να δεις πώς εκείνο που κληρονομούμε είναι οι αδεξιότητες των γονιών, οι ελλείψεις τους
πώς την εξουσία στην τάξη δεν την έχεις εσύ παρά οι μαθητές σου
πώς οι μαθητές σου του πρώτου θρανίου είναι οι άλλοι που κάποτε κατοικούσαν τα χαμηλά έδρανα της τελευταίας σειράς και που τώρα, μετανάστες βρίσκονται στα πρώτα έδρανα, διεκδικώντας την ανυπαρξία του βλέμματός σου όπως έκανες τότε παλιά, καθώς ακουμπισμένη στα πρώτα έδρανα, σάρωνες οπτικά τα τελευταία
μετανάστες και των πρώτων καθισμάτων, στα τελευταία
ικέτες του βλέμματός σου που τους στέρησες όπως τους θεώρησες δεδομένους

θέλω να πω, από την πλευρά των ανέμων που με άγγιξαν,
εξουσίες υπάρχουν ένθεν κι ένθεν
μετακινούμενες κι αλληλοεπηρεαζόμενες
πάντα



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου