Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018

ο Γιώργος ο μαύρος


 ο Γιώργος ο μαύρος, έτσι τον έλεγε η αδερφή του λες και το μαύρο το δικό της διέφερε από το δικό του ή των άλλων. (το δικό μου απλώς ντύνεται αλλιώς.) ο Γιώργος ο μαύρος ήρθε σχολείο στα 17 του. μπερδεμένες ηλικίες, άλλη ζωή, άλλες προτεραιότητες. μη τα ξαναλέω. δυσκολευόταν να ενταχθεί, δυσκολευόταν να μην ακούει το κορμί και το αίμα της φυλής. μια μέρα άρχισε να ωρύεται βρίζοντας αγίους κι ανθρώπους. ανθρώπους δασκάλους. τιμωρήθηκε. έπρεπε να τιμωρηθεί. αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. δεν έφυγε ποτέ γιατί διάλεξε να γυρίσει σπίτι του. πριν γυρίσει ήρθε και μας βρήκε, τον Θανάση κι εμένα. σχεδόν γονάτισε μπροστά στο γραφείο. τόσο ψηλός ήταν. και τόσο μαύρος. "εμείς άμα βρίζουμε, βρίζουμε τον αέρα, δάσκαλε. λόγια είναι και φεύγουν." έφυγε μαζί με τον αέρα. πήρε και τα λόγια μαζί. ποτέ κανείς δεν του εξήγησε τι έκανε και τιμωρήθηκε. ποτέ. τον βάλαμε στη μέση και τον βομβαρδίζαμε ερωτήσεις. κανείς δεν τον άκουσε που κανάκευε τον αέρα μη του φέρει λέξεις που έπρεπε να φύγουν μαζί του. τον θυμάμαι κάθε που κουρασμένη και πικαρισμένη, βρίζω τον αέρα. τόσο του μοιάζω τότε που λέω, δε μπορεί, αλήθεια έλεγε η μάνα μου πως με πήραν από τσιγγάνα.

στους ενταγμένους. αλλά κυρίως στους εντάξιμους.





© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου