Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

μια μέρα ας το πάμε ανάποδα



σιγώντας λέω: σε ήθελα νάσαι όπως σε είχα ανάγκη να είσαι και με αυτό σε έπλασα εικόνα· και ήσουν όπως εσύ ήθελες να είσαι επειδή έτσι θα γινόσουν δική μου εικόνα και θα καρπωνόσουν εκείνο που ήθελες να έχεις αλλά δεν είχες

σιγώντας και με σκυφτό κεφάλι, λέω: δεν ήσουν όπως σε έπλασα εικόνα για να παίρνω εκείνο που ήθελα να έχω αλλά δεν είχα και θύμωσα, έσκουξα, λυπήθηκα, σε μείωσα για να έχω μια δικαιολογία πώς, διάολε!, υπήρξες όπως σε ήθελα και μου έδινες εκείνο που είχα ανάγκη αλλά δεν το είχα

σιγώντας και με σκυφτό κεφάλι, θυμάμαι και λέω: κάποτε στην τότε Ελευθεροτυπία ένας κοινωνιολόγος έγραφε πως οι άντρες δίνουν αγάπη για να πάρουν σεξ κι οι γυναίκες δίνουν σεξ για να πάρουν αγάπη, κι εγώ γέλασα καθώς μου φάνηκε μια τίμια σύνοψη του τι συμβαίνει και αυτό που συμβαίνει το έβρισκα μια έντιμη συναλλαγή

κι έπειτα προχώρησα και σκέφτηκα πώς κάποιος δίνει αυτό που δεν έχει για να πάρει εκείνο που θα ήθελε να έχει κι εσύ κορόιδεψες χρόνια μετά που γέλασα όταν το είπες κι εσύ πως το λέει ένας σπουδαίος

σιγώντας και με ψηλά το κεφάλι, λέω: πες τους Πέρσυ, εσύ που με ξέρεις, πώς, όχι! δε λέω για σένα! πώς οι ήρωες που στήσαμε, άλλοι έχουν και δίνουν κι άλλοι δεν έχουν και δίνουν για να πάρουν αυτό που δεν έχουν, και πώς επιτέλους, ας προχωρήσουμε στην αποδοχή τους σαν ιστορικά πρόσωπα με το "είναι" του το καθένα και την προσωπική του δράση κι ωφέλεια από την οποία κι ο κόσμος ωφελήθηκε και προχώρησε κάνοντας αυτήν την ωφέλεια χαλί που πάνω του πέρασε στο παρόν που μέχρι να ψελίσεις τη λέξη, γίνεται παρελθόν κι απαιτεί νέες δυναμικές ωφέλειες για να προχωρήσεις


διάολε, Πέρσυ! κάποια φορά ας το πάμε ανάποδα κι ας, χωρίς να το φωνάξουμε, αναρωτηθούμε: 
 γιατί ο δημιουργός, και μάλιστα: ο κάθε δημιουργός, εκ του σύνεγγυς μας απογοητεύει;



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου