Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

ένα το ευχαριστώ κι ένα ποτάμι σκέψεις


είπα ένα ευχαριστώ το πρωί και τώρα κάθομαι εδώ· εδώ και σκέφτομαι όσα χώρεσα στη φράση και μαζί σκέφτομαι πώς είναι αδύνατο να μεταφέρω όλα που με οδηγούν σ' αυτό το ευχαριστώ δίχως να φορτώνω το βάρος τους σε εκείνον που το ακούει
δέστε: από φύση μου -κόμμα- έστω, είμαι με εκείνους που δουλεύουν πολύ κι ίσως δουλεύουν μόνοι ή μοναχικοί
ναι, είμαι μάλλον με τους μοναχικούς ή μόνους· εντάξει! εντάξει! θυμάμαι πώς στεκόσουν πίσω από το γραφείο, το σχήμα των χεριών που έδιωχνε την ατζαμοσύνη και που φώναζες μη λέμε μοναχικούς, μη μπερδεύουμε τις έννοιες γιατί ο μοναχικός είναι άλλο από αυτό που το χρησιμοποιώ, όμως είμαι μ' αυτούς τους μόνους ή μοναχικούς κι εκείνους που δουλεύουν πολύ -κόμμα- μόνοι κι επίσης ό,τι χρωστάω το δίνω μια κι έξω· αλλά ευγνωμοσύνη έχω, δεν χρωστάω· και νομίζω καταλαβαίνεις πώς: αλλοίμονό σου με μένα που έμπλεξες αφού ότι χρωστάω το δίνω μια κι έξω αλλά την ευγνωμοσύνη την έχω δεν την χρωστάω -κόμμα- και πάντως: ευχαριστώ.      Σίμπιλ.

© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου