Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Landscape, Dorothy Parker

Τοπίο

Τώρα αυτός πρέπει να είναι ο τόπος ο πιο γλυκός
Από εδώ ως το τέλος τ’ ουρανού·
Είναι λευκός, ένα σιρίτι που ανθίζει ο αγρός,
Οι σημύδες την ευκαιρία αρπάζουν να υποκλιθούν,

Κάτω από ήλιο περιπλανώμενο οι λόφοι,
Από πράσινο σε μωβ πέρασμα διαβαίνουν,
Τα δάχτυλά τους ανάμεσα στη χλόη
Και μικρές, τεμπέλικες απλώνουν πνοές ανέμου.

Τόσο καλά, τόσο λαμπρά είναι,
 Τόσο ήρεμα είναι, και αγνά.
Ο πιο ευτυχισμένος πρέπει σίγουρα να είναι
Κάποιος που τα μάτια του θα δουν αυτά.

Αλλά ανούσιο το βλέπω εγώ- και γκριζοντυμένο
Και από δυστυχία μουτζουρωμένο,
Γιατί ένας φίλος ένα μίλι μακριά
Έχει λίγη ανάγκη από εμένα.

σελ. 116 και 117



ολόκληρη η συλλογή, εδώ: Ντόροθυ Πάρκερ, Ποιήματα

© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου