Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Διά Πυρός και Αγάπης, Πέτρος Κυρίμης




Και μετά ήρθανε τα άλλα χρόνια, απρόσκλητα και ξένα, σαν επισκέπτες περαστικοί, σαν κουρσάροι Μαυριτανοί, άπληστοι και αιμοβόροι και εκείνος μικρό σπιτάκι παραθαλάσσιο, ανυποψίαστο και ξαρμάτωτο, δίχως πολεμίστρες και φρουρούς, μονάχα κάτι όνειρα, όλα καλοκαιρινά και της άνοιξης, που με την πρώτη επίθεση σκόρπιζαν τρομαγμένα ψηλά στον ουρανό και μετά δεν ξαναγύριζαν, ώσπου εκείνος έπαψε να τα αναζητάει πια που και που μόνο, έτσι στα ξαφνικά, ξεχνιόταν να κοιτάζει πάνω στα σύννεφα κάτι σαν ξέφτια που κρεμόντουσαν ολόγυρα και έλεγε ψιθυριστά και λυπημένα μέσα του, πως αυτά ήτανε ότι του απόμειναν.
Και μετά ήρθανε τα άλλα χρόνια. Εφτά στη σειρά. Εφτά πληγές, εφτά θάνατοι. Ο πρώτος χρόνος και ο πιο σκληρός, ήρθε από τον μακρινό έβδομο κύκλο του ζωδιακού και κούρσεψε το κορμί της. Άραγε τη αξία έχει μια ψυχή σαν λάφυρο; Τι τις κάνει τόσες ψυχές; Τόσο πόνο τι τον κάνει; Εδώ μια παρανυχίδα προσπαθείς να βγάλεις και βλαστημάς. Φαντάσου μια ψυχή που αντιστέκεται!.. Και το τηλέφωνο, πως μπορεί να κάνει μια φωνή να μοιάζει ότι έρχεται κι όλας από τον κάτω κόσμο; Και λυγμός από λυγμό, πόσο μπορεί να διαφέρει;


Δια Πυρός και Αγάπης, Πέτρος Κυρίμης
εκδ. Καστανιώτη
προδημοσίευση εν όψει της επίσημης κυκλοφορίας 
στις 14 Νοέμβρη






© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου