Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Ανώνυμο, Παντελής Μπουκάλας



Ά μωρέ Πάνο
Πόσα τραγούδια θ' απομείνουν ατραγούδιστα
και πόσοι στάσιμοι χοροί
ματαιωμένοι
Κι ας επιμένει η γλώσσα
να γυρνάει λέξεις και μουσικές σαν ξόρκια
Κι ας δοκιμάζει το κορμί να εγερθεί
και να κινήσει
Βουβά θα μείνουν τα τραγούδια μας
μωρέ Δήμο
το σώμα αργό
καθηλωμένο από της μνήμης το φαρμάκι
Γιατί δεν γίνονται χοροί χωρίς παρέα
και τα τραγούδια μας
συνδυό-συντρείς ή τίποτε
Κι είμαστε πια πληνδυό-πληντρείς-πλην πόσοι
- είμαστε τάχα;
Και τα τραγούδια μας γυρνούν αυθόρμητα
σε μοιρολόι
μωρέ μάνα
σε μοιρολόι αδάκρυτο
Μόνο το αίμα του θυμού το υγραίνει

Το αίμα ενός πατέρα που υπήρξε λείποντας
και μόνο ο θάνατος δεν υποκορίζεται



[εκδ. ΑΓΡΑ, "ΡΗΜΑΤΑ"]


© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου