Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Ντόροθι Πάρκερ: η πολιτική της στάση κι η επίσκεψη στην Ισπανία του εμφύλιου




Μετά την υπόθεση Σάκο και Βανσέτι, η Ντόροθι Πάρκερ δεν σταμάτησε να παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις. Το 1936 η προσωπικότητά της είναι πιο συγκροτημένη και, έστω κι αν οι πολιτικές της πεποιθήσεις είναι συγκεχυμένες, πολεμά με πείσμα ότι θεωρεί άδικο. Και το Χόλλυγουντ δεν ξεφεύγει από την οργή της αφού, όπως λέει η Ντόροθι, θεωρεί θέμα τιμής του να αγνοεί τις δυστυχίες του κόσμου εκτός κι αν αυτές του παρέχουν ενδιαφέρον υλικό για ταινίες. Έτσι, προσχωρεί σε μια ομάδα μαζί με άλλους που ανήκαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Χολλυγουντ. 

Η Ντόροθι Πάρκερ τρέφει μια ρομαντική άποψη για τον κομμουνισμό. Πιστεύει στο καθήκον, μια δοξασία που δεν ήταν γνώρισμα της γενιάς της.  Δεν είναι το ίδιο φανατική με το  μαρξισμό όπως ο φίλος της Ντάσιελ Χάμετ και δεν έχει διαβάσει τη βίβλο του Μάρξ όπως ο Σάλμπεργκ. Εν τούτοις πρέπει να της αναγνωριστεί το αγνό και γνήσιο των προθέσεων της όσο και το ότι είναι αποτέλεσμα μιας επιφανειακής αντίδρασης σε ότι αφορά θέματα δικαιοσύνης και αδικίας. Κάτι που οφείλεται ίσως, στις εικόνες κι εμπειρία που είχε από την συμπεριφορά του πατέρα της προς τους εργάτες του εργοστασίου του. 

Κανείς ποτέ δεν θα μάθει αν προσχώρησε στο Κ.Κ.Α. ή έμεινε απλή συμπαθούσα αφού κι η ίδια, σε ανάκριση που της έγινε μετά από κατάδοση του χαφιέ Μάρτιν Μπέρκλεϊ, αποφεύγει την απάντηση με ένα έξυπνο σχόλιο: «Το μόνο κόμμα στο οποίο υπήρξα ποτέ μέλος, ήταν μια μικρή ομάδα ανθρώπων, ιδιαίτερα θαρραλέων, που έκρυβαν τη γύμνια της ψυχής και του μυαλού τους κάτω από ένα αξεσουάρ που δεν έχει πέραση πια: το χιούμορ.»

Το 1936, πρώτη ανάμεσα στους φίλους της, η Ντόροθι προικισμένη με την ευαισθησία της καταγωγής της και του καθαρού της βλέμματος, συνειδητοποιεί το ναζιστικό κίνδυνο. Σε ομιλία της στην Ένωση Αλλοδαπών στη Βοστόνη, χαρακτηρίζει τους Γερμανούς «δαίμονες». Οι διοργανωτές την «αποκηρύσσουν».

Ιούνιο του 1937 ο Έρνεστ Χεμινγουέι, φτάνει στο Χόλλυγουντ για να φανερώσει το πρόβλημα της Ισπανίας και να ζητήσει και χρηματική βοήθεια από τους συναδέλφους και φίλους του. Η Ντόροθι παθιάζεται. Ξαφνιάζει τους γνωστούς της. Εκείνη η απειθάρχητη, η ανίκανη να διευθύνει το σπίτι της, βρίσκεται να ηγείται αποφασιστικά τριών οργανώσεων: Ένωση Σεναριογράφων, Αντιναζιστική Ένωση και την Επιτροπή Υποστήριξης των Παιδιών των Ισπανών Προσφύγων.
Ταξιδεύει στην Ισπανία για να δει από κοντά τι συμβαίνει. Στη Βαλένθια γίνεται μάρτυρας του πιο σφοδρού βομβαρδισμού της πόλης: πέντε γερμανικά αεροπλάνα ρίχνουν εξήντα βόμβες γύρω από το λιμάνι. Γράφει σε ρεπορτάζ της:

Το διάστημα που έμεινα στη Βαλένθια οι φασίστες πραγματοποίησαν τέσσερις αεροπορικές επιδρομές. Αν θα έπρεπε να υποστείτε μια, καλύτερα να ήταν νύχτα. Όλα έμοιαζαν, τότε, εξωπραγματικά, όμορφα θα έλεγα. Τα αεροπλάνα επιδίδονταν σε ένα χορό θανάτου, έτσι καθώς στροβιλίζονταν με τους προβολείς τους να τρυπούν το σκοτάδι της νύχτας, δημιουργώντας τεράστιες άσπρες τρύπες. Όταν, όμως, ο βομβαρδισμός γίνεται την ημέρα, δεν υπάρχει τίποτα το εξωπραγματικό σ’ αυτό, γιατί μπορεί να διακρίνει κανείς τα τρομαγμένα βλέμματα των ανθρώπων.





άντληση πληροφοριών από τη βιογραφία της στις εκδ. Λιβάνη, 
εδώ προσαρμοσμένες εκτος του κειμένου που αποτελεί μέρος
του ρεπορτάζ της.     α.λ.


© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου