Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

The Garden of Proserpine, ALGERNON CHARLES SWINBURNE


[ απόσπασμα ]


 (9)
Εκεί πάνε οι έρωτες που ξεβάφουν,
       Οι παλιοί έρωτες με τα πιο βαρετά φτερά·
Κι όλα τα νεκρά χρόνια σέρνουν προς τα εκεί,
      Κι όλα τα καταστροφικά υλικά·
Όνειρα νεκρά από μέρες αφημένες,
Μπουμπούκια τυφλά που τα χιόνια έχουν αποτινάξει,
Φύλλα άγρια που οι άνεμοι έχουν πάρει,
      Ερυθρές περιπλανήσεις από ανοίξεις που έχουν αφανιστεί.

 (10)
Δεν είμαστε βέβαιοι για τη λύπη,
       Κι η χαρά δεν ήταν ποτέ σίγουρη·
Το σήμερα θα πεθάνει στο αύριο·
      Ο χρόνος σκύβει και γονατίζει στου κανενός το δόλωμα·
Κι η αγάπη, γεμάτη αμυδρά και δύστροπη,
Με χείλη μόλις μισοθλιμμένα
Αναστενάζει, και με μάτια ξεχασιάρικα
     Θρηνεί γιατί κανείς έρωτας δεν διαρκεί.

(11)
Από την τόση αγάπη για ζωή,
       Από ελπίδα και φόβο να γίνουμε ελεύθεροι,
Ευχαριστούμε με σύντομες δοξολογίες
      Οτιδήποτε κι αν οι θεοί μπορεί να είναι
Επειδή καμιά ζωή δεν διαρκεί για πάντα
Επειδή οι νεκροί ποτέ δεν ανασταίνονται·
Επειδή και το πιο κουρασμένο ποτάμι
     Ελίσσεται περίπου ασφαλές στη θάλασσα.

[...]

απόδοση: Ασημίνα Λαμπράκου



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου