Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

ενθαλπία




Αν με ρώταγαν, πως μου έδωσε η μάννα σου τα κλειδιά καθώς σε γένναγε
να σε ξεκλειδώνω όταν θα μεγάλωνες θα έλεγα, και μόνο οι δυο θα ξέραμε
πως η αλήθεια μπαίνει στο ποίημα να το κάνει κλάμα που μωρό μού έκλε-
ψες, μαζί και τα κλειδιά, κι εγώ παιδί ξεχάστηκα στο πίσω της αυλής να 
παίζω κι ούτε που αναγνώρισα τα σημάδια όταν αρσενικά μου φανερώθηκαν 
δυο οι κούκλες με τ’ όνομά σου η μια· ευτυχισμένη η ζωή βλέπεις και με 
ξεγελούσε. Κι εσύ μεγάλωνες και με τι να ταιριάσεις τα κλειδιά δεν ήξερες 
και σε λέξεις τά ’κρυβες άλλοτε με σημάδια λίγα να ξεχωρίζουν κι άλλοτε 
πυκνά να χρειαστεί να ψάχνω να τα βρίσκω. Ώσπου μας φέρανε κοντά οι 
μέρες κι εσύ κρατούσες τα κλειδιά κι εγώ φορούσα μάτια. Και ξεκλείδωνα 
και σ’ έβρισκα. Και θ’ αποτελέσω την εικόνα όλων των πραγμάτων που τον 
σημάδεψαν, μια μέρα σκέφτηκα, και πάνω μου θα παίρνει τ’ αντιγύρισμά τους 
και θάμαι το κορίτσι που τον απέρριψε, από την πλευρά της απορρίψεως η ίδια.
Και τότε θα γίνω το θηλαστικό που τον παρηγορεί για την απόρριψη που έδωσε· 
σκηνή των παιδικών του κι όπου άσπρο, μαύρο· εγώ στη θέση εκείνου. Το θη-
λυκό στ’ αρσενικό του. Ο εσύ. Κι εσύ εκείνος που θα με συμμορφώνει κι η
μάννα που θα βλέπει πάνω μου αιτίες συμπεριφοράς και που θα τον συγχωρεί.
Και που μια μέρα, στα χέρια του θα παραδοθεί στο άλλο μέλλον, να προλάβει 
να συγχωρέσει να συγχωρεθεί. Κι υπήρχαμε στις ώρες που μας δόθηκαν. Κι 
έλιωνε ένας πάγος γύρω σου επειδή μόνο με μάτια σ’ άγγιζα και πάγωνε γύρω 
μου. Πάγωνε όσο ξεκλείδωνα να σε βρίσκω γιατί έτσι θα συντελούνταν τα ποθού-
μενα· εσύ ασφαλής κι εγώ πάγος. Πάγος να τον κλείνω γύρω μου να κλείνει να 
με περικλείει κι εγώ να καίω ανάσα να σου φωνάζω αμίλητα: 
μη πλησιάσεις άλλο μη! θα καείς θα καίγεσαι 
κι ο πάγος σου πάγος μου να σε ελευθερώνει ._



 δημοσιεύτηκε στην Bibliotheque
 εδώ με ορισμένες αλλαγές


© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου