Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Η Βροχή Έλιωνε Τη Νύχτα




 τόσο που ήθελα το φιλί σου που
σταγόνα βροχής θέλησα να γίνω τα χείλη σου
να γλείφω
 όπως η νύχτα θα έλιωνε σταγόνες στα ξέσκεπα μαλλιά σου
μα εσύ το πάταγες και το κλώτσαγες στις μικρές λακκούβες του δρόμου

.

έγινα άλογο
να πίνω τη δίψα σου για το φιλί μου
στις μικρές λακκούβες του δρόμου
να κερδίζω τα μάτια σου

.

όμορφη που ήταν η νύχτα μούσκεμη
στη φυλλωσιά της φλαμουριάς
να σκέπει το βράδυ και τη μοναξιά σου

.

τι απόγνωση η νύχτα κολλημένη στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου
με το δάχτυλο στο στόμα να βυζαίνει τις λέξεις μου
μη τολμώντας να μεταμορφωθεί σε γυναίκα
είθε η βροχή που έλιωνε τη νύχτα
να έλιωνε το τζάμι
να νοτίσει το πρόσωπο
να λιωθεί ο πάγος
 
.

υγρή κρατούσα τη νύχτα
στη χούφτα
πάνω στο πλαστικό του τιμονιού που
μούσκευε αγωνία

.

ψέμματα
η νύχτα κρεμασμένη πάνω στο λεβιέ των ταχυτήτων
έγραφε ερωτικούς υπαινιγμούς
κλειδωμένους στη νωχέλεια των δαχτύλων της

.

μη γυρίσεις
την ώρα που η ευχή σου θρυμμάτιζε τα οστά μου
έγινα οι σταγόνες της βροχής που
τώρα μουσκεύουν το λαιμό στάζοντας απ’ τα γένια
και το πουκάμισό σου
για να σ’ αγγίζω δίχως το φόβο να με διώχνεις

.

μη γυρίσεις
την ώρα που σε χόρταινα
γινόμουν το απέναντι που ήθελες να φιλήσεις και σ’ αρνιόμουν

 





 δημοσιεύτηκε στην Bibliotheque
εδώ, με μερικές μικρές αλλαγές



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου