Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

στην ημέρα που ονόμασαν "ημέρα φιλίας"


 είχα πιει τόσο που, όχι, ακόμη κι αν δεν είχα πιει τόσο που, όχι! ξανά...
ακόμη κι αν δεν είχα πιει θα μου ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσω σοβαρά μια εξομολόγηση ανάγκης που ξεκινάει με το: είναι τι έχει ο καθένας μέσα του
τι έχει ο καθένας μέσα του; εκείνο που του φυτεύτηκε κάποτε από τους έξω του και που εξακολουθεί να υπάρχει σε συνάρτηση πάντα με τα έξω του, δηλαδή τους άλλους, τους τρόπους τους, τα γεγονότα που τον αφορούν άμεσα και όσα τον αφορρούν έμμεσα, χωρίς να ξεχνάμε τη δική του στάση η οποία έχει ρίζες στο παρελθόν που τον συγκρότησε κι εκείνο που τον επηρεάζει τώρα και που κι εκείνος επηρεάζει αφού, οχι αφού, αν, ναι! αν, αν δεχόμαστε την αρχή (ή αιτιότητα;) της αλληλεπίδρασης
οπότε... τι μένει σε μια συζητηση εξομολογητική ανάγκης που αρχίζει έτσι; να τραβήξεις τους ώμους ψηλά, να απλώσεις μισά τα χέρια στο πλάι και με φωνή εκφωνήτριας να πεις αφήνοντας περιθώριο στο γέλιο να σε συνοδεύει: τι νομίζεις πως έχεις μέσα σου; έντερα έχεις, συκώτι έχεις, αυτά έχεις! τι νόμιζες πως έχεις;
οπότε και σύμφωνα με το γούστο των συνομιλητών σου που έχεις προεξοφλήσει από τα χρόνια γνωριμίας, τα λόγια (ή τα χέρια;) γίνονται φτερά κι ανοίγεται ένα γέλιο που τα παίρνει όλα επάνω του. όλα!
όλα; όλα εκτός από την περίπτωση που τυχαίνεις άνθρωπος της ανάλυσης και βαδίζοντας το ενοχικό και το εγωιστικό σου μονοπάτι ώρες μετά, ομφαλοσκοπείς και μετανοιώνεις γιατί, γιατί ο άνθρωπος που δεν άκουσες είναι εκείνος, ο μοναδικός εκείνος, που όταν ο ίδιος είχες ανάγκη, στάθηκε με σοβαρότητα και σε άκουσε δείχνοντάς σου πώς ναι μπορεί να συμβαίνει, συμβαίνει αυτό το απίθανο που διηγείσαι, και το μυαλό σου πάει καλά και...
και; δεν έχει συνέχεια αυτό το και γιατί η συνέχεια ανήκει σε άλλους
εκείνο που έχει συνέχεια εδώ είναι η σκέψη πως τελικά, αν κάποια στιγμή γλυτώνεις την τρέλα, είναι γιατί υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που σου δίνουν, δίνουν όχι πουλάνε, ένα κομμάτι του χρόνου τους επιλέγοντας μαζί σου την κατάλληλη στιγμή, και σε βγάζουν από τα λούκια της μοναχικότητας σε ό,τι σου συμβαίνει δίχως κατ' ανάγκη να δίνουν λύση και πίστεψέ με, δεν είναι το σοβαρό η λύση σε εκείνες τις στιγμές αιχμής // είναι η παρουσία, είναι τα αφτιά το όλον του πολύτιμου ελάχιστου σε κατάσταση που όμως κρίνεται ως κρίσιμη
θα μπορούσα λοιπόν μετά τις σκέψεις που εκφράστηκαν με την πολυλογία αυτή, να πω πώς φίλοι είναι εκείνοι όσοι σου έχουν δώσει, όχι πουλήσει, τον χρόνο τους και μπορεί να είναι άνθρωποι από τους λεγόμενους οικείους, άνθρωποι της γειτονιάς, άνθρωποι της οθόνης
σας ευχαριστώ
Σε ευχαριστώ
και για να το δείξω, σου χαρίζω ένα μπουκέτο κυκλάμινα που μου αρέσουν πολύ πράγμα που όμως εσύ γνωρίζεις ήδη γιατί εσύ είσαι φίλος ._



© Assimina

1 σχόλιο: