Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

ΑΜΑΖΟΝΊΑ, Ρογήρος Δέξτερ



ΑΜΑΖΟΝΊΑ
(4)

Η φωνή σου είναι φιλί που κουβαλάς στο στόμα
Και όλο βαθαίνει σα σπηλιά
Στους χτύπους τ' ουρανού
Είσαι ποτάμι που ξεσπά από τζιτζίκι·
Το ξέρεις
Με κούρασαν τα επίκαιρα της φρίκης
Σκέψεις δεμένες πισθάγκωνα
Και οι μπαλωμένες ιδέες
Με ροκανίζουν θεριά στην ερημιά
Τα γελαστά δοντάκια του κοσμάκη
Πλεκτάνες μηχανών που υφαίνουν τον ιστό τους·
Ας φτιάξουμε τώρα εκείνη τη σχεδία
Που θα μας βγάλει στους μακαρισμούς
Να βρούμε τόπο ν' ακουμπήσουμε τις έγνοιες μας
Βυζαίνοντας τού γαλαξία τη γαλήνη
Ολοένα θα γκρεμίζονται βράχια
Στα βαθιά σωθικά μας από μπαμπάκι·
Το ξέρω
Θα είναι χάρμα να σε κοιτάζω
Και ας μην υπάρχεις
Στου ύπνου την απόρθητη άκρη
Σάρκα μονάκριβη
Εκεί θα μείνω μέχρι τη συντέλεια του χρόνου
Στον ώμο του ήλιου με τ' αηδόνια στο δάσος
Εκεί στα λόγια σου που με προσμένουνε στο μέλλον
Σα χρώματα ονειρικά στο πέταγμα μιας πεταλούδας.



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου