Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Η δύσκολη τέχνη, Δημήτρης Ελευθεράκης


                        Τότε υπέθεσα, ναι υποψιάστηκα, πως
έπλεα σε μια θάλασσα εγωισμού, ναι εγωκεντρισμού
και φιλαυτίας, ναι αυτοθαυμασμού. Τότε κατάλαβα,
ναι βεβαιώθηκα, ότι ήμουν μια μετριότητα, ευφημι-
σμός, ένας κοινός, ναι κοινότοπος άνθρωπος, ναι
ένας άνθρωπος που ρέπει προς την κοινοτοπία όπως
κολλά ένα κουνούπι στο μέλι. Ναρκισσσισμός και κοι-
νοτοπία, ναι αυτό μου συμβαίνει, είπα. Μνησικακία,
ναρκισσισμός, και κοινοτοπία, είπα. Αγένεια, μνησικα-
κία, ναρκισσσισμός και κοινοτοπία, είπα. Αυτοοικτιρ-
μός, είπα. Η τέχνη είναι ένα πρόσχημα, είπα, πάντα η
τέχνη είναι το πρόσχημα, για να βγάλουμε στην επι-
φάνεια ό,τι πιο βρώμικο, σκοτεινό, παράξενο, άρρω-
στο, ναιανοίκειο έχουμε μέσα μας. Ήλθατε από τόσο
μακριά για να με ακούσετε, ναι για να με γνωρί-
σετε, και συναντήσατε έναν παράξενο, ναι έναν άρρω-
στο άνθρωπο.

 σελ. 38-39

εκδ. αντίποδες




© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου