Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Άρτος και Οίνος του Φρήντριχ Χαίλντερλιν




1

Ησυχάζει ένα γύρω η πόλη· τα στενά με τα φώτα θαμπά
και με δάδες ντυμένα κυλούν μεθυσμένα τ' αμάξια μακριά.
Στη χαρά μεινεμένοι της μέρας πλαγιάζουν ο κόσμος
και στο σπίτι του πια θα μετρά, τα κέρδη τόσα κι οι ζημιές,
ο νοικοκύρης· και ο θόρυβος στην αγορά που χαμηλώνει τα φτερά,
τα λουλούδια, τα σταφύλια κι έργα του χεριού τα πρακτικά.
Μια μελωδία μακρινή φέρνουν οι κήποι· ανίσως
ο έρωτας αγγίζει τη χορδή ή ο Μοναχικός που ιστορεί
τη χαμένη χαρά και τη νιότη· τα νερά
που κυλούνε ακούραστα και μεθούν με δροσιά κι ευωδία τους κήπους.
Γλυκά που ηχούν οι καμπάνες στο μούχρωμα
και τις ώρες θυμώντας ο φύλακας λογαριάζει τον χτύπο.
Τώρα ακόμη ένα φύσημα συνεπαίρνει τα φύλλα γλυκά.
Δες εκεί! Δες του κόσμου ο ίσκιος, που κρυφά
σκαρφαλώνει η Σελήνη· και η νύχτα κοντά πλανεύτρα
με των άστρων γεμάτη το φως και για μάς ούτε έγνοια καμιά,
στους ανθρώπους να λάμπει η Εκπλήσσουσα, η Απόξενη εκεί,
η τεθλιμμένη πάνω απ' τα βουνά, η μεγαλόχαρη.



από το: Άρτος και Οίνος του Φρήντριχ Χαίλντερλιν
-στον Χαϊντσε-
εκδ. στιγμή
μτφρ. Συμεών Σταμπουλού


© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου