Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Σύρματα σιωπής, Λίνα Φυτιλή




Σύρματα σιωπής, Λίνα Φυτιλή

[...]
Μου έλειψες, παραδέχτηκες, κι ήθελα να κλείσω το τηλέφωνο, να μην ακούσω τίποτα άλλο. Κρατήθηκα, πετώντας για αντιπερισπασμό μιαν ερώτηση στον αέρα.
Τι βλέπεις αυτή τη στιγμή από το παράθυρο;
Πάντα την ίδια εικόνα εδώ και τόσα χρόνια. Εσένα να περιπλανιέσαι μόνη, σε μια πόλη με σπασμένα πλευρά. Αισθάνομαι ότι η πόλη μυρίζει σαν άνθρωπος. Έχει το δέρμα σου, το χρώμα σου, την αφή σου, τα μάτια σου. Αυτή η πόλη είσαι εσύ. Ας ζεις μακριά της. Έφυγες, δεν επέστρεψες ποτέ, κενή παύλα στο κάδρο.
[...]

από το: Παράξενο καλοκαίρι
εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας






© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου