Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Αναζητώντας τον χαμένο Χρόνο, Μ. Προύστ


Υπήρχαν θάλασσες με μια τόσο σπάνια ομορφιά ώστε,
αντικρίζοντάς τες, την απόλαυσή μου την αύξανε η έκπληξη.
Χάρη σε ποια εύνοια, ένα ορισμένο πρωινό κι όχι κάποιο άλλο,
το παράθυρο καθώς άνοιγε αποκάλυπτε στα μαγεμένα μάτια
μου τη νύμφη Γλαυκονόμη, που η νωχελική ομορφιά της με
την απαλή ανάσα, είχε τη διαφάνεια ενός αέρινου σμαραγδιού
μέσ’ απ’ το  οποίο έβλεπα να ξεχύνονται τα σταθμητά στοι-
χεία που το χρωμάτιζαν; Έκανε τον ήλιο να παιχνιδίζει μ’
ένα χαμόγελο μαραμένο από μιαν αόρατη ομίχλη που δεν
ήταν παρά ένας χώρος κενός διατηρημένος γύρω απ’ τη δια-
φανή της επιφάνεια που γινόταν έτσι πιο ουσιαστική και πιο
εντυπωσιακή, σαν αυτές τις θεές που ο γλύπτης τις κάνει
να ξεπροβάλουν πάνω από τον υπόλοιπο πέτρινο όγκο που δεν
καταδέχεται να τον επεξεργαστεί. Τέτοια, με το μοναδικό
της χρώμα, μας προκαλούσε στον περίπατο πάνω στους τα-
πεινούς και χωματένιους δρόμους, απ’ όπου, βολεμένοι στην
τετράτροχη άμαξα της κυρίας ντε Βιλλαπαριζίς, θα διακρί-
ναμε ολημερίς, και δίχως ποτέ να τη φτάσουμε, τη δροσιά
του απαλού παλμού της.


Αναζητώντας τον χαμένο Χρόνο, Μ. Προύστ
(στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών)
τόμος V
εκδ. Ηριδανός
μτφρ. Π. Α. Ζάννας

Αλθέα, Δ. Κρωπίας, φωτο: α.λ.



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου