Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Ίνγκριντ Τζόνκερ, δυο ποιήματα



ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ

Σε επαναλαμβάνω
χωρίς τέλος ή αρχή
επαναλαμβάνω το σώμα σου
Η μέρα έχει μικρή σκιά
κι η νύχτα κίτρινους σταυρούς
το τοπίο είναι χωρίς λάμψη
κι οι άνθρωποι μια σειρά κεριά
ενώ εγώ σ' επαναλαμβάνω
με τα στήθια μου
πού μιμούνται το γούβωμα των χεριών σου


Η ΜΑΜΑ

η μαμά δεν είναι πρόσωπο πια
όμως
ντύνεται
πηγαίνει κομμωτήριο
βαδίζει στο δρόμο
πιάνει τα τακούνια της
συμβουλεύεται τον ψυχίατρο
σαν όλους τους άλλους

ψιθυρίζει λέξεις
mon chéri
δεν ακούγεται καθόλου
ο λευκός
ψίθυρος του φαντάσματος μόνο
δεν έχει χρώμα
και φεύγει γρήγορα
χασκογελάει απ’ τους ανελκυστήρες
κοιτάζει εδώ κι εκεί με τα γυαλιά της
κάνει πως εκπλήσσεται
είναι αφοπλισμένη
γυμνή σαν Αφρικάνα
θέλει να πιστέψει στον άνθρωπο
π’ ακόμα μιλάει για θεό



από τη συλλογή:
«Ξένη Ποίηση του 20ου Αιώνα» 






(στάλθηκαν στην Bibliotheque όπου και δημοσιεύτηκαν)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου