Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Αναζητώντας των Χαμένο Χρόνο, Μ. Προυστ



 .......................................................Είναι αλήθεια πως η Ζιλ-
μπέρτ ήταν μοναχοκόρη, αλλά υπήρχαν τουλάχιστο δύο Ζιλ-
μπέρτ. Οι δυο φύσεις, του πατέρα της και της μητέρας της,
δεν έμπλεκαν μόνο μέσα της· τη διεκδικούσαν, αλλά κι αυτή
η έκφραση δεν είναι σωστή, γιατί δημιουργεί την υπόθεση
πως μια τρίτη Ζιλμπέρτ υπέφερε γιατί γινόταν στο διάστημα
αυτό έρμαιο των άλλων δύο. Η Ζιλμπέρτ όμως ήταν δια-
δοχικά πρώτα η μιά και ύστερα η άλλη, και κάθε στιγμή απο-
κλειστικά και μόνο η μία, δηλαδή ανίκανη, όταν ήταν λιγό-
τερο καλή, να υποφέρει γι αυτό, καθώς η καλύτερη Ζιλμπέρτ
δεν μπορούσε τότε, επειδή ακριβώς απουσίαζε προσωρινά,
να διαπιστώσει αυτή την κατάπτωση. Έτσι η λιγότερο καλή
από τις δύο ήταν ελεύθερη να χαίρεται απολαύσεις ελάχιστα
ευγενικές. Όταν η άλλη μιλούσε με την καρδιά του πατέρα
της, είχε πλατιές αντιλήψεις, θα 'θελες να πραγματοποιήσεις
μαζί της ένα ωραίο και αγαθοεργό σχέδιο, της το έλεγες και
τη στιγμή που θα συμφωνούσατε, η καρδιά της μητέρας της
είχε αναλάβει πάλι τη σειρά της· κι αυτή σου αποκρινόταν·
και σε απογοήτευε και σ' εξόργιζε -- έμενες έκπληκτος όπως
μπροστά σε μιαν υποκατάσταση προσώπου -- [...]



Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών
Αναζητώντας των Χαμένο Χρόνο, Μ. Προυστ
τόμος IV, σελ 157


-
φωτο: Λίμνη Κουρνά - κορυφογραμμή, λεπτομέρεια



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου