Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Μ Προύστ

                                                                                       Μας
αγαπούσε πραγματικά, θα ευχαριστιόταν να μας κλάψει· κά-
ποια στιγμή που θα αισθανόταν καλά και απύρετη, η σκέψη
πως το σπίτι καιγόταν κι είχαμε κιόλας όλοι χαθεί στις
φλόγες και δε θα 'μενε σε λίγο ούτε πέτρα όρθια, αλλά πως
η ίδια θα 'χε όλο τον καιρό να γλυτώσει χωρίς να βιαστεί,
αρεί να σηκωνόταν αμέσως, η σκέψη αυτή πρέπει να κυριάρ-
χησε συχνά πάνω στις προσδοκίες της, γιατί θα συνδύαζε
μαζί με το λιγότερο σημαντικό προνόμιο να γευτεί μέσα σε
μια μακρόσυρτη λύπη όλη της την αγάπη για μας και να
προκαλέσει την κατάπληξη του χωριού συνοδεύοντας την
κηδεία μας, θαρραλέα και συντριμμένη, ετοιμοθάνατη ολόρ-
θια, και το άλλο προνόμιο, το πολύ πιο σημαντικό, να υπο-
χρεωθεί, στην κατάλληλη στιγμή, χωρίς χάσιμο καιρού, χω-
ρίς τη δυνατότητα εκνευριστικού δισταγμού, να πάει να πε-
ράσει το καλοκαίρι στ' όμορφο κτήμα στο Μιρουγκραίν,
όπου υπήρχε ένας καταρράχτης.



Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Μ Προύστ
τόμος Ι, σελ 145
εκδ. Ηριδανός

φωτο: assimina lambrakou

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου