Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, Μ. Προυστ



Κισσός της στιγμής, φυτό αναρριχητικό και φευγαλέο! Το πιο άχρωμο, για πολλούς το πιο μελαγχολικό απ’ όλα όσα μπορούν να σκαρφαλώνουν στον τοίχο ή να διακοσμούν το παράθυρο• για μένα, απ’ όλα το πιο αγαπητό απ’ τη μέρα που φάνηκε πάνω στο μπαλκόνι μας σα να ήταν η ίδια η σκιά της παρουσίας της Ζιλμπέρτ, που ίσως θα βρισκόταν κιόλας στα Ηλύσια και θα μου έλεγε μόλις θα ’φτανα εκεί: «Αρχίζουμε αμέσως την αμπάριζα, παίζετε στην ομάδα μου»• φυτό ευαίσθητο, το παράσερνε ένα φύσημα, αλλά ήταν ταυτόχρονα και δεμένο όχι με την εποχή του χρόνου, αλλά με την ώρα• υπόσχεση της άμεσης ευτυχίας που η μέρα την αρνιέται ή θα την πραγματώσει, και γι αυτό υπόσχεση της πιο άμεσης ευτυχίας της ευτυχίας του έρωτα• πιο απαλό, πιο θερμό πάνω στην πέτρα κι απ’ το ίδιο το μούσκλο• φυτό μακρόβιο, που του αρκεί μια αχτίδα για να γεννηθεί και να κάνει ν’ ανθίσει η χαρά, ακόμα και στην καρδιά του χειμώνα.


Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο - Μαρσέλ Προύστ
τόμος ΙΙΙ, σελ 28
εκδ Ηριδανός
μτφρ. Ζανας

 φωτο: φράχτης κήπου, Πεύκα - Ρετζίκι, Θεσσαλονίκης



© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου