Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Μ Προυστ - Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Ξαφνικά, πάνω στη μελαγχολική πέτρα δεν έβλεπα ένα χρώμα λιγότερο μουντό, αλλά ένοιωθα μια προσπάθεια για να γίνει το χρώμα λιγότερο μουντό, τον παλμό μιας δισταχτικής αχτίδας που θα ’θελε να λευτερώσει το φως της· μια στιγμή αργότερα, το μπαλκόνι ήταν χλωμό και γυαλιστερό σαν πρωινό νερό, κι είχαν έρθει να σταθούν πάνω του χίλιες ανταύγειες απ’ το σιδερένιο κιγκλίδωμα. Μια πνοή ανέμου τις σκόρπιζε, η πέτρα γινόταν πάλι σκοτεινή, αλλά, σα να ’ταν εξοικειωμένες, οι ανταύγειες γύριζαν πάλι· εκείνη ξανάρχιζε ανεπαίσθητα ν’ ασπρίζει και μ’ ένα από τα κρατημένα κρετσέντο, σαν εκείνα που, στη μουσική, στο τέλος μιας Εισαγωγής οδηγούν μια μόνο νότα ως το ανώτατο φορτίσιμο, κάνοντάς τη να περάσει γοργά όλες τις ενδιάμεσες διαβαθμίσεις, την έβλεπα να φτάνει στο αναλλοίωτο και σταθερό χρυσαφί που ’χουν οι καλές μέρες, πάνω στο οποίο η καθαρή σκιά […]


Μ Προυστ - Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο
τόμος ΙΙΙ, σελ 27-28
-
φωτο: Θεσσαλονίκη - λιμάνι, άνοιγμα στη θάλασσα



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου